etleboro shqiperia

Sundimi i Ballkanit për kontrollin e gazsjellësve

2007-10-04T16:49:00.000+02:00

Nga një kooperim mes Rinascita-s dhe Etleboro-s, lind portali i Rinascitabalcanica dhe e përjavshmja Evropa Nacija,që krijojnë të parën media për t'i treguar Europës atë cfarë ndodh vërtetë në Ballkan. Rilindja e Ballkanit lind kështu nga një rrjet kontaktesh e korripondentësh të pranishëm në të gjithë rajonin ballkanik, me qëllim që t'i japi jetë një network informacioni të pavarur.Në vijim, po ju publikojmë një artikull të marrë faqja e Rinascitabalcanica.com.

Lajmërohet nga Komisioni Europian prioriteti i gazjellësit NABUCCO si projekt për planin e zhvillimit energjitik europian, që do ketë si synim bashkimin e rrjetit të gazsjellësve e naftësjellësve nga Turqia, tek Europa veri-lindore. Për të garantuar sigurinë e furnizimit energjitik, Europa kërkon kështu t'a shtrijë gjithnjë e më shumë tregun e vetëm europian nëpër shtete që duhet të garantojnë kalimin e apo furnizimin me energji.

Komisioni europian ka sinjalizuar dje katër projektet prioritare për planin e zhvillimit energjitik europian, duke emëruar kështu komisionerët e mbikqyrjes që duhet të monitorojnë realizimin e projekteve. Në rradhë të parë gazsjellësi NABUCCO, për të bashkuar kështu rrjetin e gazsjellësve e naftasjellësve të Turqisë, për në Europën veri-lindore, pastaj dhe projektin e ndërlidhjes së rrjeteve elektrike me tension të lartë të Francës e Spanjës, lidhjet me stacionet eolitike off-shore të Balltikut dhe të Deti të Veriut, si dhe lidhja e rrjeteve elektrike të Gjermanisë, Polonisë e Lituanisë. Synimi primar është që Bashkimi Europian ka ndër mend t'ia arrijë është pikërisht ai krijimit të rrjetit energjitik të brendshëm të ndërlidhur me atë të vendeve fornizuese, duke lidhur kështu Lindjen me Perëndimin nën një treg të vetëm. Nëse nga njëra anë kërkohet përforcimi i sigurisë së furnizimit energjitik dhe ndërlidhjet me rrjetet e BE, nga tjetra do të zgjerohet gjithnjë e më shumë tregu i vetëm europian në Shtetet që do garantojnë kalimin e dhe furnizimin me energji. Në fakt, jo rastësisht, po asistojmë në një politikë europiane gjithnjë e më të tendosur për shtrirjen e hyrjen e Vendeve të reja, shpesh edhe duke u diktuar qeverive të përshpejtojnë rrugën drejt Europës.
Ajo çka po ndodh në Ballkan është një shembull i dukshëm, përsa i përket shteteve të cilat brenda dhjetë vitesh kanë kaluar nga një situatë e pasigurt dhe e shkatërruar si pasojë e luftës, një ndër të cilat vetë Europa i ka kërkuar të hyjë në tregun e vetëm dhe të respektojë, sa më shpejt të jetë e mundur, parametrat e Maastricht. Sllovenia e ka përfunduar tashmë rrugën e saj, duke u bërë i pari ndër Shtetet Ballkanike që hyn në Europë, atë do e ndjekë Kroacia, ndërsa Serbia do i duhet të humb Kosovën për të fituar të drejtën e hyrjes brenda tregut të vetëm e të mos izolohet nga sistemi i zgjeruar Europian. Turqia po përballet me krah të hekurt, duke pasur nga njëra anë presionet e Europës që kërkon të hyjë në tregun komunitar dhe të kooperojë për ndërlidhjen e rrjeteve, nga ana tjetër partitë e opozitës që e duan Turqinë jashtë entitetesh të tilla sovranacionale.

Korridori VIII
Kështu, brenda debateve politike e kontradiktave diplomatike, futen për të sjellë "paqen" projektet për realizimin e naftasjellësve e korridoret, që bëhen kështu ambasadorët e stabilitetit ekonomik e politik. dhe duke lexuar ndërmjet fjalëve të Ministrit Massimo D'Alema i cili, tek Fiera del Levante, me rastin e takimit "Puglia dhe Ballkani, rrugët e Paqes dhe të Zhvillimit", flet për Korridorin 8 si një instrument në duart e Europës për të "fshirë kufinjt" dhe për të shëruar "këtë rajon të sfilitur të Balkanit që rrezikon të jetë një vrimë e zezë brenda Bashkimit Europian". Këto deklarata sigurisht të bëjnë të reflektosh, duke konsideruar se në 1998 që pikërisht Qeveria e D'Alemës ai që vendosi për bombardimin e Nato-s në rajonit e Kosovës dhe të Serbisë, pas tensionit të propagandës dhe të lobeve që donin të shkatërronin Jugosllavinë. Pra, ajo çfarë ka sjellë gjithmonë luftë, sot maskohet si mjet për integrim ekonomiko-social e antropologjik, ndërsa vazhdon të jetë po i njëjti instrument në duart e entiteteve sovranacionale që kontrolluar e t'i shërbyer Shtetet e Balkanit. Në veçanti Korridori 8, që do lidhë rajonet e adriatiko-jonike me zonën ballkanike dhe Vendet e Detit të Zi, ai përbëhet nga një sistem i shumëanshëm nën drejtimin Est-Ovest që përfshin porte, aeroporte, interporte, rrugë e hekurudha, për një shtrirje prej 1270 km linjash hekurudhore e 960 km rrugësh. Por rëndësia e Korridorit 8 mund të kuptohet vetëm nëse inserohet në rrjetin energjitiko-infrastruktural që shtrihet deri në Lindjen e Mesme, duke pasur si ambicje prekjen e tregjeve më të pasura me naftë, falë realizimit të gazsjellësit NABUCCO.

Gazsjellesi turko-europian NABUCCO

Me një kosto që kap vlerën e rreth 4,6 miliard euro, NABUCCO do ketë si qëllim përudhëzimin e gazit natyral nga Turqia në Austri përmes Bulgarisë, Romanisë e Hungerisë, për të zvogluar vartësin e Europës perëndimore ndaj Rusisë. Ndërtimi i saj dhe shfrytëzimi i pipelines i është caktuar një konsorciumi ndërkombëtar të dretuar nga shoqëria e naftës austriake OMV, përkrah Molle (Hungeria), Botas (Turqia), Bulgargaz (Bullgaria) dhe Transgaz (Romania). Gazsjellësi pra, do të shtrihet në territorin e këtyre pesë vendeve, do ketë si pikënisje kufinjt e Turqisë me Gjeogjinë dhe Iranin, dhe si pikë finale nyjën Baumgarten në Austri, nga e cila pastaj do të degëzohet në pikat më të rëndësishme të shpërndarjes drejt Europës kontinentale.
Për më tepër, mundësia për të lidhur në të ardhmen rrjetin me burime të tjera gazi në rajon, si atë të Sirisë, Irakut, Egjiptit, përveç Turkmenistanit që po teston të ngarkuarit me punë. E në fakt, në muajin korrik, Turqia dhe Irani kanë nënshkruar një marrëveshje për përudhëzimin e gazit natyror iranian e turkmen drejt Europës, perveç një pakti për pjesmarrjen turke në shfrytëzimin e gazit në qytetin e Asaluye, në Iran me ndërtimin e një gazsjellësi dhe një naftasjellësi prej 3 300 km të financuar nga të dyja palët.
Kjo marrëveshje, padyshim përforcon pozitën e Turqisë brenda negociatave diplomatike me Europën, dhe në vetë projektin e NABUCCO-s, duke qënë se është bërë një element vendimtar për realizimin e vetmit gazsjellës që mund t'i iki kontrollit rus dhe që mund të përudhëzojë gazin Turkmenistan në Europë pa ndërtuar një gazsjellës të ri në tabanin e detit Kaspik. Të mos harrojmë mes të tjerash që në 2010, kontratat e furnizuesve të shumtë të gazit europian me Gazprom do rinegociohen, e kështu ekzistenca e një burimi alternativ gazi do e përforconte pozitën e Vendeve europiane brenda negociatave.

Gazsjellesi nenujor South Stream
Ajo çfarë kërcënon suksesin e NABUCCO-s janë manovrat e Rusisë, e cila i forcon gjithnjë pozitat e saja brenda Mesdheut e Lindjes së Mesme duke garantuar realizimin e naftasjellësit të Bourgas-Alexandroupolis i kontrolluar nga tre kompani ruse Transneft, Rosneft dhe Gazprom, të cilave mund t'i shtrohet gjatë punimeve edhe Shell apo Shteti i Kazakistanit. Ky i fundit faktikisht mund të rreshtohet përfundimisht në favor të Rusisë, në luftën strategjike që i sheh të kundërvëna Bashkimin Europian me Kinën për kontrollin e një nga më të rëndësishmit, përveç se më të paeksploruarit, burime naftë. Kështu Bourgas-Alexandroupolis, përveç se do krijojë ekonomi me shkallë të dalluar për transportimin e naftës së Detit Kaspik - që nuk do trasportohet më me anije çisternë përmes ngushtësirave të Bosforit e Dadaneleve - do i lejojë Rusisë ruajtjen e kontrollit të përudhëzimit të një pjese bruto te Kaspikut, duke i marrë naftasjellësit anglo-turk të Bakou-Tbilissi-Ceyhan (BTC) që i bie përqark territorit rus përmes Gjeorgjisë. Po me të njëjtën mënyrë është nënvizuar rëndësia për përshpejtimin e ndërtimit të gazsjellësit nënujor mes Rusisë e Europës në tabanin e Detit të Zi, i ashtuquajturi South Stream.
Në këtë projekt është përfshirë në rradhë të parë shoqëria italiane ENI që, në kooperim me Gazprom, ka nënshkruar në muajin korrik marrëveshjen për ndërtimin e një gazsjellësi prej 900 kilometrash i cili, duke u bashkuar me të do jetë Korridori 8, do lidhë Rusinë me Italinë. South Stream në fakt do përshkojë detin e Zi deri në Bullgari, ku do ndahet në dy degëzime, njëri drejt Austrisë e tjetri drejt Greqisë deri në portin e Otrantos. Rrjeti rus do ushqejë South Stream me gaz rus të ardhur nga Azia qëndrore e nga Kazakistani.

Projekti AMBO
Në momentin e fillimi të projektit, ministri Pierluigi Bersani kishte nënvizuar sesi kjo marrëveshje përfaqësonte " një element të ri në strategjinë e përforcimit të sigurisë energjitike të Italisë dhe të Bashkimit Evropian ". Sidoqoftë, duke marrë parasysh evolucionin aktual të marrëveshjeve energjitike të Komisionit Europian, marrëveshjet mes Italisë e Rusisë rrezikojnë të sabotojnë, në një farë kuptimi, projektin europian të NABUCCO-s, që në fakt ka si funksion kryesorë shfrytëzimin e pipelines turke pikërisht për të evituar ato ruse.
Pra strategjia e Putin është e qartë, e ka pasoja determinuese edhe mbi Ballkanin, duke qënë se Kroacia, Shqipëria, Bosnja, Bullgaria, Maqedonia, Mali i Zi, Romania e Serbia kanë theksuar pjesmarrjen e tyre në projektin për krijimin e kooperimit ballkanik për zhvillimin e rrjeteve energjitike të lidhura me Rusinë. Ky kooperim duhet sipas fakteve t'i kundërshtojë planet euroatlantike mbi Ballkanin, po aq ambicioze, duke konsideruar realizimin e projektit të ardhshëm të konsorciumit amerikan AMBO, naftasjellësi që do përshkojë Ballkanin, duke lidhur portin e Bourgas në detin e Zi dhe portin shqiptar të Vlorës duke kaluar nga Maqedonia. Në fakt zë fill më 31 janar të 2006, marëveshja mes Shqipërisë, Bullgarisë e Maqedonisë për ndërtimin e naftasjellësit Bourgas-Vlorë që do transportojë naftën e Kaspikut nga Deti i Zi në Adriatik, ku pritet një kapacitet vjetor prej 35 milion tonelatash.
Ajo çfarë po ngjan në projektet e ndërtimit të rrjetit energjitik rus e europian, ka një influencë të madhe mbi sferën politike. Ndërsa Bashkimi Europian ushtron gjithnjë e më shumë presion mbi vendet Ballkanike dhe mbi vetë Turqinë derisa të hyjnë brenda Komunitetit në kohë sa më të shkurtra të jetë e mundur, Rusia mundohet të garantojë autonominë e tyre nga Institucionet sovranacionale perëndimore në mënyrë që t'i kontrollojë e t'i përdorë për të zbatuar strategjinë e saj gjeopolitike. Interesat e larta në lojë, bëjnë që Ballkani të vazhdojë t'i mbijetojë një klime tensionesh e konfliktesh, brenda të cilëve popujt janë gurë për t'u manovruar, ndërsa pikat e daljes, naftasjellësit si dhe portet janë protagonistët e vërtetë.

Vdes Presidenti i Republikës Srpska

2007-09-30T22:29:00.000+02:00

Milan Jelic, President i Republikës Srpska, u nda nga jeta sot pasdite, në orën 18:00, u godit nga një infrakt i papritur. Trupi i pajete i Presidentit Milan Jelic, u dërgua në spitalin e Dodoj dhe u vendos menjëherë në dhomën e rianimacionit për një ndërhyrje urgjente, e cila nuk arriti t'a sjellë në jetë Presidentin mbasi infrakti kishte goditur menjëherë organet jetësore.
I zgjedhur si përfaqësues i partisë SNSD, është bërë Presidenti i Republikës Srpska, pasi kishte qënë dhe Ministër i Prodhimit dhe i emëruar dy herë si menaxheri i vitit. Mbarë Republika Srpska bashkohet me dhimbjen e familjes së tij, duke vajtuar kështu vdekjen e papritur të Presidentit të saj.
Etleboro, duke qënë një Organizatë pjesë e Republikës Srpska, do e respektojë një ditë zie dhe do e rimarrë aktivitetin e saj të martën më 2 tetor.

Falsifikuesit e krimit

2007-09-14T18:24:00.000+02:00

Rihapet në Shqipëri dosja e revoltave të Vlorës të 1997, që janë të ndërlidhura me atë çka çoi në kryengritjen popullore, nën kontrollin e Vëzhguesve Ndërkombëtarë. Në ato vite Italia ka qënë si pronare në Shqipëri përmes njerëzve të lobeve më të forta, e pavarësisht nga influenca e madhe politike e Italisë, inteligjenca dhe autoritetet e vendosura atje nuk sinjalizuan për përkeqësimin e situatës. Autoritetet italiane ishin të përgjegjshme për fallimentimin e të gjitha ndërmarrjeve të vogla e të mesme italiane me seli në Shqipëri, duke qënë se dhe nuk informuan në kohë që situata po përkeqësohej. Në ato vite prej revolucionesh të rreme ndodhi diçka që mbeti e varrosur në memorien e italianëve e kërkohet në çdo mënyrë të mbahet e fshehte. Sot në Shqipëri është në lëvizje një debat i ashpër mbi hapjen e dosjeve të 1997, të lidhur me atë çka solli në kryengritjen popullore, nën kontrollin e Vëzhguesat Ndërkombëtarë, po të njëjtat personazhe që kanë ushqyer atë mashtrim të madh në dëm të popullit shqiptar. Atëherë televizionet dhe mediat ndërkombëtare kanë paraqitur vetëm pasojat finale, ato më të dukshmet, por askush nuk i përmendur ato politikanë të cilët ishin të ndërlikur direkt me zgjidhjen e çështjes shqiptare, me marrëdhënie mjaft intensive dhe në bazë të bashkëpunimit italian. Mes personazheve të shquara të përfshira ishte edhe një bankier i rëndësishëm Italian. Çështja ndërlikohet kur drejtori i Bankës Italo-Shqiptare Roberto Pancani, vetëvritet në një park në Lazio, e njëkohësisht gjëndet Koloneli Mario Ferraro i varur në një mbatëse peshqirësh në zonën e Eur, i kthyer prej pak kohësh në Itali nga Shqipëria. Çuditërisht me të mbërritur policia në vendngjarje gjeti kolegë të saj tashmë atje, që më pas u zhdukën pa lënë gjurmë me telefonin e tyre celular. Rreth kësaj ngjarje ka përvijime mjaft të veçanta, që humbasin mes intrigash e ngjarjesh që kanë sfilitur Balkanin në vitet '90. Atëherë Shqipëria, një vend që dilte nga rregjimi komunist, ra papritmas në kaos dhe Italia, dërgoi kështu një kontingjent të parë me Operacionin e famshëm Pellicano. Deri atëherë, Italia ka qënë pronare në Shqipëri përmes burrave të lobeve më të forta, e pavarësisht pranisë së gjërë, përveç influencës politike të Italisë, inteligjenca dhe autoritetet e me vendndodhje atje nuk sinjalizuan për rëndimin e situatës, duke e ditur, pra, se në bazë kishte një mashtrim në dëmin e popullit shqiptar dhe të vetë italianëve me vendndodhje në Shqipëri.

Në veçanti Ambasadori Paolo Foresti, vazhdonte duke thënë se çdo gjë ishte nën kontrollon paçka se në portin e Durrësit ishin të ndaluar të paktën 1000 italianë që donin të linin vëndin. Mund të themi se Ambasadori Paolo Foresti qe i përgjegjshëm për falimentimin e të gjitha ndërmarrjeve të vogla dhe të mesme italiane me vendndodhje në Shqipëri, përsa nuk infomoi në kohë reale se situata po përkeqësohej. E në fakt kriza u drejtua shumë keq, pasi në të vërtetë as që nuk egzistonte një rregjistrim i italianëve: kur situata ishte bërë mjaft kritike dhe ishte buzë luftës civile, u tha që të lëshohej vendi. Të gjitha përfaqësitë diplomatike dhe gazetaret ikën dhe një ndër të paktët që qëndroi në Hotel Tirana qe Enzo Nucci, që mbeti në vendin e tij për të dokumentuar atë çka po ndodhte. Urdhri qe që të gjithë duhet të evakuonin, duke lënë vetëm dhe të pambrojtura ndërmarrjet italiane, të cilat u plaçkitën krejtësisht: aksionistët shqipëtarë të cilët zotëronin vetëm 10%, arritën të përfitonin 90% të kuotave në bazë të faktit se gjatë revoltës kishin paguar një tangjente të lartë për të ndaluar plaçkitjen e ndërmarrjes. Ajo çka përkeqësoi ekonominë shqiptare, të shkatërruar nga bandat, qenë të ashtuquajturat finanziaret si VEFA Holding, Silva, Cenaj, M.Leka, Kamberi, Populli e Sudja që jepnin tituj me përqindje mjaft të larta duke thënë se shfrytëzonin burimet e tyre nga fondet e mëdha të investimeve amerikane, por në realitet pastronin sasi të mëdha parash. Struktura a tyre ishte e katandisur në zyra të vogla apo apartamente të hallakatura në zona të ndryshme të qytetit: në vazhdim të hetimeve të policisë shqiptare, u gjetën dhoma të tëra plot me para. Në veçanti, një ndër shoqëritë e ndërlikuara qe VEFA Holding, që e kishte selinë në Brindizi, administratorët e së cilës, Aldo Ghini, Stefano Roncarati, Vehbi Alimuçaj, Flavia Petrelli, administratorja e vetme e shoqërisë, dhe Pietro Pierri, kanë heshtur mbi situatën e krizës shqiptare. Veçanërisht, Pietro Pierri, ka mbuluar pozitën e Presidentit të ARCI SERVIZI SRL deri më 4 mars të 1996, ose më mirë shoqëria që drejton bizneset e Rretheve ARCI, shoqatat "zbavitëse e kulturore" të lidhura përherë me PCI-PDS. Vetë Fondi Monetar ka përgjegjësi të mëdha mbi këtë çështje, duke përsëritur, 6 muaj para falimentimit, se llogaritë e financiareve shqiptare kuadronin plotësisht. Dhjetë vite më pas një gazetar kërkoi shpjegime mbi atë çfarë u pohua nga FMN, por për pyetjet e tija mori si përgjigje nga një kolleg i tiji i vjetër se ai përgjigjej për vete dhe jo për të tjerët. Dhe kështu u vu në lëvizje një vepër tejmase e madhe për pastrime ndërkombëtare parash, dhe nëse Perëndimi kishte qëllime serioze për të ndihmuar Shqipërinë nuk duhej të lejonte të ndodhnin këto gjëra, e dinte se ajo çfarë po ngjante do e çonte në grykë të luftës civile dhe në një krizë financiare Shtetin.
Një ndër paradoksat më të mëdhenj të atyre viteve qe vizita e Romano Prodit në Vlorë më 1997. Një foto që e paraqet pranë një krimineli që në Shqipëri vuan dënimin prej 101 vite burgim: para këtij imazhi pyesim veten si ka qënë e mundur që sigurimi italian ka lejuar një person si Zani Çaushi t'i afrohet Kryeministrit të atëhershëm Romano Prodi. Nëse truprojet dhe vetë ushtria italiane që ishte dërguar në Shqipëri për të shoqëruar Kryeministrin, kanë lejuar që një kriminel t'i afrohej me një pushkë në dorë me një distancë prej një metri, atëherë kë mundësi që ishin të sigurtë se nuk përbënte një rrezik, dhe mbase ishte i pranishëm atje nën kostumin e një aktori. Për me tepër të mos harrojmë se Zani Çaushi është prova më bindëse për bashkëfajësinë mes Shtetit shqiptarë dhe mafies, duke qënë banditi që kryesoi revoltën e Vlorës.
Sigurisht është një fotografi që duhet të provokojë thjeshtë demagogji, duke qënë e qartë se ajo pushkë është e zbazur dhe se Zani Çaushi ndodhet aty për të bërë shumë spektakël.

Një tjetër xhest me mjaft popullaritet por më pak i dukshëm për Italinë qe e çuditshmja, përveç se i shkurta martesë mes biznesmenit kosovar Bajet Pakolli dhe Anna Oxa, që, për çudinë e të gjithëve, tregoi për origjinat e saja shqiptare dhe filloi të akuzonte personalisht Slobodan Milosevic, duke ushqyer propagandën politike falë imazhit të saj si këngëtare. Xhesti i Anna Oxa në Theksimin e origjinave të saja qe padyshim një xhest mjaft tërheqës dhe skenik, duke konsideruar se shumë personazhe si Raffaella Carrà, Oscar Luigi Scalfaro, Enrico Cuccia kanë rrënjë shqiptare por kjo fshehet në Itali. Në ato vite prej revolucionesh të rreme ngjau diçka që mbeti i varrosur në memorien e italianëve e që kërkohet medoemos të mbahet e fshehtë, dhe mbase kjo është aryeja për të cilën shumë personalitete të përfshira në ngjarjet e Ballkanit, janë munduar të shkëpusin çdo raport dhe të mohonjë çfarëdolloj lidhje me këtë tokë. Ajo e Ballkanit është një nga misteret e shumta italiane që mbase kurrë s'do ketë një përgjigje, sëbashku me atë që ndodhi gjatë viteve të tagentopoli-t italian. Tangentopoli i vërtetë nuk ishte në Milano, siç kishte zbuluar "i miri Tonino Di Pietro", por ishte në Romë, ku masoneria vepronte për rrëzimin e qeverisë italiane duke përdorur si krah të armatosur Bandën Magliana. Kjo shpjegon përse bashkëpunëtorët e shërbimeve sekrete nuk prekën as përciptazi nga hetimi i fondeve të zeza që shkundi si tërmet Sisde-n, as nga hetimet mbi incidentet e çuditshme që po ndodhnin, si ajo e Gjykatësit Paolo Adinolfi.

Diktatet shkencore dhe teknologjike për të ndaluar evolucionin njerëzor

2007-08-18T15:23:00.000+02:00

nga Etleboro Emilia Romagna

Këto vitet e fundit po asistojmë në një rifillim të pabesueshëm të vrapit drejt hapsirës: janë në fazë projektimi Shuttle-t e rinj, vektorët e rinj për misionet e ardhshme misionare hënore për më tepër dhe planifikimit të misionit në Mars. Por ajo që nuk del në dritë, është se ky vrap i furishëm u ndalua vite më parë.
Në edicionin special të TG1 në 15 korrikun e shkuar, "Shpagimi i Hënës", astronauti italian Paolo Nespoli, theksoi se pezullimi i eksplorimit kozmik ka ardhur si pasojë e shpenzimeve ushtarake që Shtetet e Bashkuara kanë përballuar, gjatë dhjetëvjeçarit të fundit të këtij shekulli, pikërisht siç është ajo e luftës së parë të gjirit. Një tezë që sidoqoftë nuk ka baza, duke konsideruar se politika aktuale e Shteteve të Bashkuara arrin të mbajë një farë lufte të vazhdueshmë në Lindjen e Mesme, që deri tani ka kushtuar 450 miliard dollarë, dhe njëkohësisht përcakton po aq investime për kërkimet kozmike. Në ndryshim nga komplotizmi i masës, i cili e mohon që njeriu ka mbërritur mbi hënë, mund të deklarojmë se teknologjia hapsinore është shumë më e avancuar nga ajo që tregohet, pikërisht siç ndodh me teknologjitë e caktuara për prodhimin energjitik, që kanë arritur tashmë të mbështesin free energy-n. Gjithnjë sipas trasmetimit televiz te cituar me lart, "sugjerohet" nje zgjidhje që do mundësonte përshpejtimin e vrapit për në hapsirë, përmes shfrytëzimit ekonomik të truallit të hënës. Në fakt mbi sipërfaqen hënore është i pranishëm një sasi e konsiderueshme Triciumi (izotop i hidrogjenit 3H), që formohet vazhdimisht falë veprimit të erës diellore mbi Hënë. Ky karburant bërthamor është në fakt që përdoret tek ITER ( International Thermonuclear Experimental Reactor ) - projekti i Reaktorit eksperimental termoberthamor ndërkombëtar, që synon të realizojë Shkrirjen bërthamore. Në realitet ky projekt largon akoma më shumë progreset e teknologjisë drejt shkrirjes së ftohtë, që në fakt mund të çonte në krijimin e sistemeve energjitike autonome për banimet në veçanti pa përdorur centrale bërthamore. Megjithate ITER me ç'duket është bërë tashmë karta e fundit në lojë për të mbajtur sistemin ekonomik në fuqi, tani që rezervat e hidrokarbureve kanë mbërritur tashmë në zero.Kështu, nga çdo mision do mund të transportohet nga hëna një sasi triciumi të atillë sa të ushqejë për një vit sistemin energjitiko-ekonomik të Shteteve të Bashkuara, përballë një shpenzimi prej qindra miliarda dollarë. Nëse shpenzimeve të misionit, u shtohen ato për kontrollin e sistemit dhe të stokut të mbeturinave radioaktive - që me Iter - sidoqoftë do prodhohen - kostoja për KWh, do barazohej me ato aktuale. Kalimi nga "petrol-dollari" tek "tricium-dollari" duket një përpjekje e dëshpëruar, por që do ia arrijë të përsërisë një sistem ekonomik gjithnjë e më të centralizuar e të monopolizuar nga Shtetet e Bashkuara, si posedues të mundësinë së vetme për të mbërritur në Hënë. Sipas kësaj optike është e thjeshtë të kuptohet se Shtetet e Bashkuara do ia ndalojnë në çdo mënyrë mundësinë Shteteve të tjera për t'i zhvilluar teknologjitë hapsinore, edhe sepse monopolizimi do i lejoje të vendosin çmime të atilla sa të mund t'i vetëfinancojnë misionet: sundimi mbi truallin e hënës do garantohej me kosto pothuajse të barabartë me zero. Vetë fakti që kemi arritur në këtë pikë, tregon se, faktikisht njohuritë shkencore, të cilat kanë të çara e difekte që njihen mirë, shiten si të vërteta të pakundërshtueshme, pra të imponuara. Nëpër shkolla e universitete mësohen marrëzira, dhe lihen pas dore zbulimet e reja, që vetëm pak shkencëtare i nxjerrin në dritë, në heshtjen e medias dhe të niveleve më të larta të komunitetit shkencorë. Një shembull i madh është ai i Massimo Corbucci-it, i cili ka "rishpikur" - edhe nëse termi i drejtë do ishte " sistemuar me drejtësi " - tabelën periodike të elementeve, të bashkëshoqëruar me natyrën e vërtetë të gravitetit dhe të karakteristikave të tija, për të mos lënë pas origjinën e vërtetë të materies.

Tabela e re Periodike

Tabela e vjeter Periodike

Kërkimi i tij vë në diskutim shumë nga parimet apsolute të doktrinës shkencore, duke qënë se mbaron së egzistuari gravitoni, dmth thërrmija që "komunikon" prezencën e gravitetit, mbasi veprimi i saj bëhet në çast pa marrë parasysh largësinë. Në realitet ajo e Corbucci-t është vetëm një nga rrugët që të çojnë në të njëjtin cak, duke qënë se gjen analogji në teoritë e tjera të vërtetuara nga eksperimentimet, si teoria e Lidhjeve jo Lokale, që i gjen rrënjosjet e saja në Mekanikën Kuantistike: teoria gjen tek materia aftësinë e grimcave të lidhen pikërisht në mënyrë jo lokale, kështu që një modifikim (duke iu referuar çdo dëshire karakteristike) mbi një thërrmijë ndikon në çast mbi një tjetër, më pas në kontaktin e parë, duke u barazuar me gravitetin.Bukuria e kësaj karakteristike qëndron në universalitetin e shkallëzimin e saj, e në fakt eksperimentimet janë vërtetuar edhe në grimca gjithnjë e më të mëdhaja duke arritur deri tek molekulat, për të mbërritur tek eksperimentimi njerëzor. Sinkronizimi dallohet tek skema bioelektrike e trurit, të cilin njërëzit mund t'a ndjejnë ose jo.Universi në këtë kontekst e gjen strukturimin e vet tek teoria "olografike", pra që ndjek ligje të ngjashme me ato që rregullojnë hologramet. Për të saktësuar më mirë duhen dalluar pikat më të rëndësishme: duke e nëndarë një njësi në dy pjesë, secila pjesë mban në vetvete informacionet për të rindërtuar 99.99% e pjesës që mungon, aq sa kompleksiteti i sistemit anullohet konceptuar veten si një entitet të vetëm. Nga e gjitha kjo bazohet natyra e krijimit, në të cilën ligjet që vëjnë në lëvizje proçeset e free energy, e bëjnë mbizotëruese, pronare. Atomet ndërtohen nga grimca të humbura në një det boshllëku, e kështu me rradhë deri në pafundësi. Por konkuzionet eksperimentale te Corbucci-t, vëjnë në dukje zanafillën e atomeve, të grimcave dhe të nën-grimcave në boshllëk duke i modifikuar me vend në nivelin kuantik. Gjendemi në një paradoks të vërtetë, në të cilin boshllëku është përqëndrimi i një sasie të pafund energjie, dhe grimcat janë të ndërtuara nga një sasi energjie të mirë përcaktuar (E=mC2), që e përmbajnë. Në fjalë të tjera sasia e përmbajtjes është më e madhe se mbajtësi, dhe mbajtësi është një kuti në të cilën kufinjtë janë të pacaktuar dhe pa spesor. Teoria olografike e sheh universin si të rremë, ku çdo pjesë e tija përmban çdo gjë, dhe në të kohë çdo entitet ka më shumë vlerë se shuma e thjeshtë e pjesëve.Gjithësia, kështu, është e lidhur dhe e ndërtuar nga një sasi e pafund dimensionesh (tre kozmosat, njëra e përkohshme dhe më tej), secila nga këto e palimit. Kështu që mund të pohohet - me karakterin e përpiktë të logjikës - që në rast se universi është i pafund për nga shtrirja, është edhe në kohë. Por nëse nuk është e mundur të dallohen, "çaste" specifike të kohës - si fillimi e kohës, që na lejon pastaj të dallojmë fundin - atëherë vetë koha nuk ekziston, kështu që jetojmë në një të tashmë të përjetshme. Po ku qëndron lidhja e free energy-s me gjithë këtë? Universi është i ndërtuar nga sasi e pafund energjie, sa në totalitetin e tij, aq edhe në çdo pikë të tijën. Dhe për këtë Tesla e ka përcaktuar boshin kozmik si një hyrje parësore në një burim të pashtershëm, pasi është më e thjeshtë të futesh në boshllëkun që përbën lëndën. Por madhështia shkon përtej. Proçeset e free energy i përkasin universit në totalitetin e tij si dhe përbërësve të tij, e kështu edhe njërëzit si subjekte nën rregullat e universit. Nëse universi në totalitetin e tij ndodhet kudo, atëherë i gjithë universi ndodhet tek ne. Nëse koha nuk ekziston, universi s'ka sesi të jetë krijuar nga Zoti pasi nuk ekziston fillimi i tij, ai Zot që të gjithë kërkojnë është Universi. Nëse është brenda nesh, Zoti është brenda nesh dhe përkon me secilin nga ne! Kështu ndodhemi në një shkencë që ngatërrohet gjithnjë e më shumë me filozofinë, pasi sa më shumë shtyhemi përtej aq dhe i afrohemi kuptimit të origjinës së ekzistencës. Potenciali njerëzorë është pra i pafund, që çdo ditë jemi të pranishëm shkon përtej asgjësimit të pavarësisë energjitike. Free energy pak e nga pak mund të shtrojë gjithnjë e më shumë pyetje, deri sa t'a perceptojë atë çka është tek ne, arsyen e ekzistencës, evolucionin tonë, ajo çfarë na mohohet. Pronarët e vërtetë të botës, burrat në krye të entitetit sovrakombëtar dhe të strukturave fetare - si Vatikani - që fshehin të vërtetën për të mbajtur pushtetin, duke e lënë njerëzimin në injorancë nëpërmjet frikës, e theksuar më shumë nga TV, gazetat e fetë. Edhe këtu ndodhemi para një tjetër paradoksi të madh, nëse universi funksionon si një entitet unik në të cilin çdo gjë është e lidhur në çast, evolucioni i individit reflekton mbi grupin dhe ajo e grupit mbi individin. Kush mban pushtetin i mohon vetvehtes evolucionin duke ia mohuar edhe të tjerëve. Në të tillë kontekst frymëzohet teknologjia e lidhur me kibernetikën, në të cilën kërkohet perfeksionimi i rendimentit përmes përbërsve elektronik e aparateve elektromekanike duke zëvendësuar arte e organe biologjike. Evolucioni, ai i vërteti është i brendshëm dhe reflektohet ndaj atij të jashtëm, por duke bllokuar ndryshimin nga jashtë, frenohet ky evolucion, vendoset si një "tapë" ndaj fluksit të ndryshimit.

Nanoteknologji e Rusise 318.000 vite më parë

Çdo gjë na mohohet, si e kaluara jonë, pasi të njohësh origjinat tona, na mundëson të njohim arsyen e ekzistencës sonë e kështu të ardhmen sonë. Jetojmë të zhytur në gënjeshtra ashtu siç ka ngjarë dhe në të kaluarën: për të lejuar ndryshimin kemi luftuar, por më shumë se një herë ia kemi rifilluar nga e para. Edhe kësaj here do të duhet të luftojmë për të lejuar evolucionin tonë, me shpresën që do jetë e fundit, pa asnjë vetë-shkatërrim.

Nga pluhuri ballkanik, dalin dokumentat e para të 'çështjes XY', ose të Oriano Mattei

2007-07-29T17:53:00.000+02:00

Teksa Italia jepte bazat e saja për bombardimin e ish-Jugosllavisë me uran të varfëruar, një gazetë serbe, Glass Javnosti, merrej me çështjen Milo Dukanoviç, që përfshinte dhe Avokatin Anthony Apap Bologna, me origjinë nga Malta, si dhe shoqërinë Finmont Limited, natyrisht të rregjistruar në një parajsë fiskale (Channel Islands). Po flasim për rastin më të madh të kontrabandës, të organizuar mbi brigjet adriatike. Kushedi mbase ato Marlboro e Philip Morris që zbarkonin natën në Brindizi...
Avokati Bologna është subjekti që në 1996 mori nga Kryeministri i atëhershëm Milo Dukanovic, një mandat për marrjen e 1.000.000.000 dollarëve amerikanë. Operacioni parashikonte gjetjen e garancive për vlerën e 1.000.000.000 dolarëve amerikanë, gjetja dhe dorezimi, tek avokati Bologna, e realizuar nga Oriano Mattei dhe transformimit të mëtejshëm, nëpërmjet Instituteve bankare që mbeten krejtësisht të panjohur, garanci në fonde me një disponueshmëri të menjëhershme.
Ju paraqesim ekskluzivisht disa dokumente të marrjes në pyetje të datës 9 prill 2003 të Avokatit Bologna: Avokati nuk i përgjigjet prokurorit zvicerran, që e pyet se cili ishte Instituti i kredisë që do i transformonte garancitë në likuiditet. Avokati përgjigjet se nuk ka ndërmend të shprehet mbi këtë çështje edhe duke e njohur shumë mirë Institutin e kredisë.

Avokati Bologna pranon edhe marrëveshjen me Oriano Mattei, apo mandatin që i dha vetë Bologna Mattei për marrjen e garancive, por s'pranon të thotë se cili është Instituti që do bënte transformimin e garancive në para. Pastaj natyrisht, duke thënë se ishte i sëmurë dhe nuk ishte marrë më me këtë punë, Bologna thotë se nuk ka fituar asgjë nga ky operacion. Duke qënë se në këtë punë ndodhet i përfshirë një Shtet që është bombarduar për një luftë të ashtuquajtur humanitare, dikush nga ana tjetër e Adriatikut me siguri është munduar të përfitojë nga situata për të bërë shantazh e për t'i marrë firmat shtetërore, mbase dhe Telekom-in e të tjera. Mjafton të shohësh se cilat janë firmat e privatizuara, dhe të bësh pak llogaritë. Vetë ish Kryeministri i Malit të Zi, çdo herë që shkonte në Komunitetin Europian merrte sinjalin për reforma në sistemin shtetëror si dhe për privatizime, dhe sipas instituzioneve ai merrte masa, e çuditërisht hetimi i tij gjyqësor në Bari ngrinte një pluhur në kupën e qiellit. Pas kontratave të shitjes së centraleve elektrike gjithmonë ka një pakt të pashkruar brënda Këshillit të Administrimit, ndoshta një anije luksi apo një jet privat.Por ka akoma më shumë në çështjen e Mattei që është vërtetë mjaft befasuese, roli i luajtur nga Parlamenti i Botës (apo Parlamenti Botërorë) që selinë mbase e ka në Bahamas ose mbase në Siçili. Mund të duket një shaka, por në fakt nuk është: pas kësaj strukture ndodhet një qeveri e padukshme, me mashtrime, kompiuter dhe një varg të gjatë konsulentësh, që sillen si të ishin pasqyra. Kush sheh fshehurazi në pasqyrë, i sheh edhe të gjitha lëvizjet. Aty e ka zanafillën nëna e të gjitha nënave, të famshmet Branch që s'janë tjetër veçse kthetrat e një oktapodi. Këto dokumenta flasin qartë, "Parlamenti i Botës" është një strukturë e përbërë prej dallaveraxhish, me lidhje në parajsa fiskale të çuditshme, që mundohen të nxjerrin jashtë piste shoqëritë derisa t'i çojnë në falimentim. Arrijnë deri në atë pikë sa të prezantohen me karte vizitë, me të shkruar sipër Dep. (deputeti) që duket si "Deputeti" por në fakt është "I nderuari". Janë ato që njihen nëpër gala, në të cilat marrin pjesë, mbase dhe Deputetë, pjesëmarrje funksionale për t'i dhënë kredi të Nderuarve, janë manifestimet e disa Fondacioneve tek të cilat, ndonjëherë, dhe pa dijeni, shkojnë edhe Senatorët apo Ministrat duke shtrënguar duart, duke bërë fotografi, e pastaj këto fotografi vihen në lëvizje duke i dhënë kredi të Nderuarve. Për vite me rradhë "çështja Oriano Mattei" është quajtur XY në Serbi. Besojmë se shumë persona, sidomos në Serbi, janë të interesuar për atë çfarë deklaroi Anthony Apap Bologna dhe përse nuk është denoncuar asnjëherë nga Mali i Zi për shpifje. Sigurisht Presidenti Slobodan Miloseviç në 1999 donte të hidhte dritë mbi diçka të çuditshme që po ndodhte, dhe kërkonte vetëm 6 minuta në televizionet ndërkombëtare për të shpjeguar, mbase, një rreth të errët e të fshehtë. Atëherë dikush mendoi mirë të dorëzonte menjëherë bazat dhe t'i jepte jetë luftës Humanitare. Pra, së fundmi kush donte varrosjen e kësaj histori? Është një histori mjaft komplekse, e bërë prej dallaveraxhish, zyrash të çuditshme, pasaportash diplomatike, e njerëz të panjohur që shfaqen papritmas duke bërë me dije se punojnë për 'Firmën' SISMI.Kush beson se do i akuzojmë të Nderuarit në këtë histori gabohet, këta njerëz duan pa pikë dyshimi t'i japin kredi 'disa' episodeve e 'disa' personave, kur realisht qëllimet e tyre ishin të tjera. Pas këtij rasti ndodhet zemra e sistemit, ai i përbërë, ndër të tjera, nga parajsa fiskale, programe investimesh me rendimente të larta. "Ato që merren me këto gjëra, janë branch-et të cilat, ngarkohen zyrtarisht nga bankat, mbledhin paratë e garancitë, duke premtuar me kontrata të nënshkruara gjithnjë nga branch-et fitime deri në 50% brenda jave deri në një periudhë maksimumi 40 javësh. Në realitet, këto gjëra apo garanci shërbejnë vetëm dhe eksluzivisht për pastrimin e parave të ndyra" ripohon për ne një burim që dëshiron të mbetet anonim dhe që e njeh mirë këtë botë financiare.Sekreti Shtetëror luan shumë mbi këto çështje. Për t'i fshehur faktet tashmë Qeveritë duhet të përdorin të falimentuarit e kriminelët për t'i shtypur më pas, asgjësuar, pasi janë shkrishëm, persona të shtënë, por mbas gjithë këtyre yjësish të masonerisë, fondacionesh, e institutesh të çuditshme, ndodhet dora e gjatë e të padukshmëve. Shumë persona janë akuzuar se janë 'konspirativë', por kur Avokati Apap Bologna nuk do të thotë emrin e bankës, do të thotë se ai është bashkëpunëtor i këtij sistemi kriminal, po aq edhe bankat zvicerrane që "jetojnë nga këto operacione. Një bankë, kur do dhe kur ka interes, përdor branch-et e saja për të marrë fonde ilegale. Prokuroritë svicerrane, janë avokatë që emërohen për një periudhë pesë vjeçare, dhe kur mbarojnë mandatin e tyre, rikthehen në punën e tyre të avokatit, dhe çfarë rastësie, bëhen konsulentë të bankave zvicerrane". Si mund apo duhet të ishte përgjigjur Avokati Apap Bologna.

Prapaskenat financiare të Luftës në Ballkan

2007-07-11T19:40:00.000+02:00

Milano - 54 vjeç, me origjinë toskane, milaz nga adoptimi, tiçinez nga "profesioni", është një ndër ato profesionistë që punojnë ndërmjet Tiçinos e Milanos. Deri në mesin e viteve 90 është marrë me marketing e komunikacion në Itali, pastaj ka filluar si broker financiar në Tiçino. Në 1996, Oriano Mattei, teksa ndjek një nga bizneset e zakonshme të profesionit të ri si broker, futet në një vorbull që e çon drejt e në barkun e diçkaje që shkon përtej mashtrimit - "me dredhi e intriga jam mashtruar për mbi 10 vjet" thotë-, dhe do futet në një komplot të dendur faktesh e krimesh politiko-financiare që kanë mbushur fundin e viteve '90 e fillimet e shekullit të ri në trekëndëshin Itali-Balkan-Zvicër (IBS). Komplot ky mbi të cilin tashmë po hetojnë prej vitesh Prokuroritë jo vetëm ato italiane, ku një për të gjitha ajo e Barit.

"Në shkurtin e 1996, ndërmjet një miku, hyj në kontakt me Zotin Giancarlo Sironi, i cili prezantohet si i dërguar nga Republika e Malit të Zi, një mandat ky i nënshkruar nga të atëhershmit Janko Jeknic, ministri i Jashtëm, Predrag Goranovic, Ministri i Financave. Sironi ishte njeriu i besuar i Ministrit të atëhershëm Janko Jeknic dhe ishte mandatari i parë zyrtar i Republikë së Malit të Zi" me 'bekimin' e Milo Dukanovic, asokohe Kryeministër i të sapolindurës Republikës së Malit të Zi.

Në 22 qershorin e kaluar nga Prokuroria e Barit u mor vesh se së shpejti, sipas recitimit të agjencive kombëtare italiane, rihedhja për gjykim duke filluar me krime të shoqatës mafioze me pikësynim trafikimin ndërkombëtar të cigareve deri tek pastrimi i parave mes Zvicrës, Malit të Zi e Qipros, për ish Presidentin Dukanovic, e bashkë me të dhe 15 persona të tjerë - të gjithë, apo pothuajse, njerëz të Presidentit- mes të cilëve Miroslav Ivanisevic, Dusanka Pesic në Jeknic, që në çështjen e Mattei ka një rol kryesorë, Branko Vujosevic, Veslein Barovic, Stanko Subotic, e të tjerë.

"Sironi -që sot më rezulton se jeton në Brianza dhe i sillet rrotull botës së financës- më kërkon të veproj për kërkimin e një financimi të madh për Republikën e Malit të Zi", tregon Oriano Mattei. Që në atë moment fillon ajo që sot është 'çështja Oriano Mattei'.

Sironi pra ju propozoi një mandat?

Po. Mandati i Sironit, parashikonte kërkimin e financimeve apo të partnerëve të interesuar për pjesëmarrje në financimin e projekteve sociale në Malin e Zi. Nevoja ishte rreth 3.500.000.000 dollarë amerikanë. Dua të parashtroj se në atë periudhë, nuk e njihja apsolutisht Malin e Zi aq sa të mos e gjeja dhe në një kartë gjeografike. Sironi, duke e ditur se për punë frekuentoja Zvicrën, më kërkoi nëse isha i interesuar të bashkëpunoja në zhvillimin e kësaj kërkese. Në çastin e parë kjo punë nuk më interesonte edhe pse njohuritë e mija në financë nuk më lejonin të shkoja aq lart në lidhje me Bankat, por me insistimin e Sironit, mendova t'a vëzhgoj së pari tregun, e pastaj do jepja një përgjigje. Në ditët pasuese, kontaktova një shok zviceran që merrej me financimet dhe kishte kontakte me institutet kryesore bankare, dhe i shpjegova ofertën që kisha marrë nga Sironi e njëkohësisht i kërkova nëse ishte i interesuar të bashkëpunonte me mua, dhe mbi të gjitha, nëse sipas mendimit të tij ky operacion mund të bëhej. Miku im m'u përgjigj që, sikur të kisha kontakte të drejtpërdrejta më pjestarë të Qeverisë, sikur të kisha garanci të sigurta për pagesën, oferta mund të ishte interesante e ndërkohë ai do sondonte tregun, për të dallur personazhin e duhur të cilit t'i jepte mandatin nga Qeveria.

Çfarë do të thotë 'garanci të sigurta për pagesën'?

Do të thotë se duhet të kisha garanci qeveritare të mbështetura nga Banka qëndrore, pasi nëse garantoheshin nga Banka qëndrore, mund të tregtohen në rrjetin e bankave. Dhe kështu bëra, aksionet u negociuan në bankën timë të atëhershme zvicerane, Banka Adams nga Drejtori i Përgjithshëm Fabrizio Donati.

Mali i Zi, në atë periudhë, ndodhej nën embargo, operacioni që iu propozua ishte një shtrëngim i embargos, apo hynte tek operacionet jashtë embargos?

Mali i Zi ashtu si dhe Serbia, ishin nën sanksione financiare duke qënë se Milosevic nuk kishte vepruar në përputhje me dorëzimin e kriminelëve të luftës që i kishte kërkuar Gjykata Ndërkombëtare e Hagës. Unë këtë fakt do t'a marr vesh vite më pas, pasi sikur të isha në dijeni që atëherë, në 1996, nuk do kisha pranuar kurrë të merrja pjesë në këtë operacion. Ai që detyroi embargon qe vetë Qeveria e Malit të Zi, duke i ngarkuar me detyrë Sironin dhe Avokatin Bologna, e pastaj edhe mua si pasojë.

Le t'u rikthehemi sërish fillimit të operacionit.

I telefonova Sironit dhe caktova një takim pranë zyrave të tija në Milano. Në takim Sironi më prezantoi zonjën Duska Jeknic (më vonë do e marr vesh se emri i saj i saktë ishte Dusanka Jeknic), e cila më parashtroi po të njëjtën kërkesë si Sironi: saktësisht më tha se kërkesa fillestare ishte prej 1.000.000.000 dollarë amerikanë. Më tha se në rast se do pranoja do dërgohesha në Mal të Zi dhe do pritesha nga Ministri i jashtëm Janko Jeknic, që ishte bashkëshorti i saj. Më pyeti, me tej, se cila ishte kërkesa ime e pagesës dhe iu përgjigja se do ia jepja gjatë ditëve të ardhshme. U takova sërish me mikun tim zviceran, duke e informuar mbi takimin që kisha patur me zonjën Jeknic dhe nëkohësisht e pyeta sesa çfarë çmimi mund t'i kërkoja. Ai më tha që mund të kërkoja pa problem 10.000.000 dollarë amerikanë, të ndara në tre pjesë: 500.000 të pagohen më 31 gusht 1996, 500.000 të pagohen më 30 nëntor 1996, 9.000.000 të pagohen më 31 korrik 1997.

Kush është ky miku zviceran?

Parapëlqej të mos e them emrin e tij, është një operator i rëndësishëm financiar, një person shumë serioz që vepron në nivel ndërkombëtar. Një personazh në plan të parë, që më ka ndihmuar shumë dhe nuk më ka kërkuar asgjë në këmbim.

Iu rikthehemi operacionit.

Mora në telefon Sironin dhe e njoftova për pranimin si dhe për propozimet e mia. Sironi mu përgjigj se do vinte në dijeni Ministrin, dhe se do më bënte me dije. Të nesërmen, Sironi më njoftoi se Ministri i Jashtëm Jeknic, më ftonte në Mal të Zi për të diskutuar mbi operacionin dhe të proçedonte me nënshkrimin e të gjitha mandateve. Filloi të lëviz, dhe gjithmonë nëpërmjet ndihmës së mikut tim zviceran, njihem me një avokat me origjinë nga Malta Anthony Apap Bologna. Miku im më tha se ishte një personazh shumë i futur në Institutet bankare ndërkombëtare dhe se me siguri do ishte i interesuar për operacionin. Dua të saktësoj se miku im nuk më prezantoi me Avokatin Bologna, thjesht më dha informacione mbi personin në fjalë. Kur i shpjegova operacionin, Bologna qe shumë entuziast dhe më tha se po të kishte mandatin financiar ai nuk do kishte asnjë problem t'i gjente financime Malit të Zi, duke qënë se ai vetë prezantohej si bashkëpunëtor i Instituteve të rëndësishme bankare ndërkombëtare. Më tha se kishte vetëm nevojë, të merrte garanci financiare nga investitorët privatë, të cilët po t'a pranonin operacionin do merrnin fitime të shkëlqyeshme. Kjo ishte detyra ime: të gjeja investitorë që të vinin tituj si garanci. Unë isha dakord, dhe i kujtova se, për të vepruar, duhet të kisha garanci për përkatësitë e mia. Bologna më tha se s'kishte asnjë problem dhe se do merrej ai të mi jepte të gjitha garancitë e nevojshme.

Përse duhet të merrej Bologna për t'ju dhënë garancitë në vend që të ishte Sironi i cili ishte dhe njeriu i Malit të Zi, duke qënë se pagesa duhej të vinte nga Mali i Zi?

Pasi Sironi nuk kishte asnjë forcë nënshkrimi. Sironi përfaqësonte Malin e Zi nëpërmjet Ministrisë së Jashtme, ishte personi i tyre i besuar, këtë ma ka thënë Sironi e pastaj më është konfermuar Ministri Jenkic dhe gruaja e tij. Në momentin ku Mali i Zi do pranonte t'i jepte mandatin zyrtar Avokatit Bologna, ishte vetë Bologna ai që, vendoste për emrin e llogarinë e Qeverisë së Malit të Zi, vendoste çfarë dhe si të vepronte.

E çfarë ndodh në këtë pikë?

Caktova një takim me Sironin dhe Jenkic në zyrën e Av. Bologna që ndodhet në Lugano, Piazza Mulino Nuovo n. 7, kati i dytë. Bologna përsëriti po të njëjtat fjalë që më kishte thënë mua dhe me aprovimin e zonjës Jenkic, ditë më pas, u nisëm, me një fluturim privat, nga aeroporti i Milanos për në Podgoricë, fluturim ky i prenotuar nga Sironi. Kur mbërritëm, qe personalisht Ministri i Jashtëm ai që na priti, Janko Jeknic, i cili mundësoi shoqërimin tonë në një hotel të Sittinia-s dhe në mbrëmje shkuam që të tre në një restorant. Në mëngjes, erdhën të na merrnin dhe shkuam direkt e në Podgoricë, saktësisht në pallatin e Ministrisë. Në atë seli, u njoha me Ministrin e Financës, Predrag Goranovic. Janko Jeknic, Predrag Goranovic dhe Avokati Bologna u veçuan, ndërsa unë dhe Sironi mbetëm të mënjanuar. Pas rreth një ore, u ngritën dhe të gjithë dolëm nga pallati. Sironi na shoqëroi në një bar dhe na tha që sëbashku me Ministrat Janko Jeknic e Predrag Goranovic përkatësisht Ministri i Jashtëm dhe Ministri i Financave, duhet të shkonin tek Kryeministri i atëhershëm Milo Dukanovic, për të marrë aprovimin e tij për firmosjen e mandatit. Paspak Sironi u kthye dhe tha se Kryeministri Milo Dukanovic kishte dhënë miratimin e tij për operacionin.

Një çast, ju lutem. Le të ndalemi mbi objektin e financimit. Ju folët për projekte sociale, për çfarë bëhej fjalë?

Projektet sociale parashikonin, sipas asaj çfarë Sironi më tha në vazhdim dhe m'u ripohua nga Avokati Bologna: rindërtimi i hekurudhës, i një ujësjellësi, dhe të tjera projekte që i përkasin territorit. Të keni parasysh se projektet unë nuk i kam parë kurrë, dhe më besoni, nuk ishte as në kompetencën time t'i shihja. Në Nëntorin e 2000 i kërkova, nëpërmjet Avokatit tim Rinaldo Maderni Avokatit Bologna, cili ishte enti që kishte vërtetuar projektet dhe cila ishte Banka që kishte dhënë financimin (të njëjtën pyetje do bëjë Prokurori i Bellinzona Mario Branda gjatë marrjes në pyetje të Avokatit Bologna). Asnjëherë nuk u mor një përgjigje. Sot, un besoj, se projektet nuk kanë ekzistuar kurrë. Ishin vetëm një shkak për për të marrë investimet apo për objektiva të ndryshme.

Me çfarë rendimenti investitorët do merrnin pjesë?

Investitorët, vendosën në dispozicion garanci financiare, apo më sakt aksione hipotekare gjermane e austriake. Rendimenti nuk ishte nën kompetencën time, duke qënë se puna ime mbaronte në çastin kur u prezantoja investitorët. Përsa i përket interesit e përfitimit të investitorëve, pasi i paraqitej mundësia për të operuar sëbashku me Përfaqësuesin e besuar të një Republike, qenë vetë ato që kërkuan kontakte direkte me Avokatin Anthony Apap Bologna, i cili siguroi e i garantoi. Këtë e them, pasi qe vetë Bologna dhe zoti Peter Schuster që ma komunikuan. Madje. Më thanë se që në atë çast e tutje, nuk duhet të interesohesha përsa puna ime mund të quhej e përfunduar. Merreni vetë me mend. Nëse investitorët, siç bënë, mbi 1.000.000.000 dollarë amerikanë titujsh hipotekarë, do të thonte se marëveshja ishte arritur. Në çfarë mënyre dhe si, përseris, nuk më lejuan t'a dija. Unë pasi vura direkt në lidhje investitorët me Bologna e pasi mora nga këta të fundit garancitë qeveritare, nuk e kam takuar më as Ministrat e as Avokatin Bologna. Av.Bologna do e shoh sërish vetëm në shkurtin e 1997 pranë Studios së Avokatit Venerio Quadri.

Mirë. T'u rikthehemi ju lutem, 1996 në Podgoricë.

Udhëtimi në Podgoricë u mbyll me rikthimin e Sironit me OK e Kryeministrit Milo Dukanovic. Në ditët në vazhdim Ministri Jeknic dhe Ministri Goranovic, shkuan në Lugano pranë zyrës së Avokatit Bologna -këtë takim, ma komunikoi si Bologna ashtu dhe Sironi- në atë seli i dorëzuan avokatit Bologna mandatin zyrtar. Në atë pikë, Bologna, më kontaktoi për të më thënë se aktiviteti fillonte dhe se mund të nisja kërkimin e investitorëve. Në të njëjtën kohë, më konfirmoi se dy Ministrat ishin dakord për të më dhënë 10.000.000 dollarë amerikanë kur t'i gjeja investuesit e gatshëm të merrnin pjesë për një shumë prej 1.000.000.000 dollarësh amerikanë. Në muajin qershor 1996 Bologna merr titujt hipotekarë austriake me një vlerë prej 970.000.000 marka gjermane, e në shtatorin e 1996 merr titujt hipotekarë austriakë për një shumë rreth 470.000.000 dollarësh americanë. Bologna në muajin korrik më dha 3 garanci bankare për një shumë prej 10.000.000 dollarë amerikanë dhe në atë pikë, i depozitova garancitë në Bankën Adams dhe i ngarkova Bankën Adams të arkëtonte garancinë e parë të 500.000 dollarëve amerikanë. Si rezultat, Banka Podgoricka, që ishte Banka Malazeze, iu përgjigj Bankës Adams të Luganos se garancia nuk respektohej, duke qënë se kontrata nuk ishte plotësuar krejtësisht. Garancia bankare do zhduket pa lënë gjurmë dhe më saktësisht, Banka Adams pohoi se kishte dërguar me një rekomande të thjeshtë një garanci qeveritare me një siguri bankare me një vlerë faqore prej 500.000 dollarësh amerikanë. Kjo tezë do ndiqet edhe gjatë marrjes në pyetje të Drejtorit të Përgjithshëm të asaj kohe të Bankës Adams Fabrizio Donati, ku ndodhej para Prokurorit Mario Branda dhe vetë Prokurori do i pronojë deklaratat e funksionarit të bankës. Ndërsa nga ana tjetër, funksionarët e Podgoricka Banka, do deklarojnë, nën betim, në Zyrih, me akte të depozituara pranë Gjykatës, se nuk kanë patur asnjë marrëdhënie e as një komunikim me Bankën Adams. Si përfundim Prokurori Branda në Bellinzona, i jepte të drejtë Bankës Adams dhe Funksionarëve të saj, dhe në të njëjtën kohë nuk merrte asnjë masë ndaj Funksionarëve të Bankës Podgoricka që kishin dhënë deklarëta fallso nën betim. Edhe një herë, pjesë që mbetej gjendej në kurth dhe e mashtruar.

Po garancia e dytë?

Garancia e dytë u arkëtua në nëntor të 1996, kur Donati më tha se kishte folur në telefon me një funksionar të Bankës Podgoricka që quhej Popovic, i cili i kishte garantuar Donatit se me të marrë garancinë e dytë, do merrej për pagimin e të parës ashtu dhe të dytës. Pavarësisht të gjitha garancitë e Drejtorit të Përgjithshëm të asokohe të Bankës Adams, Fabrizio Donati - i cili më pas do arrestohet në shtatorin e 2003 për mashtrim, përvetësim të paligjshëm si dhe fallsifikim dokumentacioni-, garancia pati po të njëjtin fund si e para. Në dhjetorin e 1996, mora një rekomande nga Avokati Bologna, i cili më ofronte rreth 9.000.000 dollarë USA për t'a mbyllur grindjen, dhe më thonte se po të pranoja duhej t'i caktoja një takim, pikërisht, për të mbyllur çdo gjë. Lajmërova Donatin, e Bankës Adams, i cili më këshilloi t'i drejtohem Avokatit Venerio Quadri nga Lugano, që ishte edhe Avokati i Bankës Adams. Kështu bëra. I dhashë urdhër Avokatit Quadri të kontaktonte Avokatin Bologna dhe të caktonte një takim me të, për t'a mbyllur grindjen.

Më falni por në teori Bologna ishte ortaku juaj, a nuk duhej të ishte në anën tuaj?

Bologna ishte një profesionist, dhe nuk ka qënë kurrë ortaku im. Bologna ishte një profesionist që vepronte në emër dhe për lllogari të Republikës së Malit të Zi. Me ç'duket, dikush i kishte dhënë urdhër të mos më paguante, për arsye që vetëm Bologna i di, apo kush ka dhënë urdhër, mund t'a shpjegojë. Të keni parasysh se në vitin 2003, personalisht do e dënoj Av.Bologna sëbashku me Drejtorin e Përgjithshëm të Bankës Adams, Fabrizio Donati, pranë Gjykatës së Bellinzona.

Në atë pikë financimet ishin gjetur të gjitha?

Ju përsëris se Bologna mori mes qershorit e shtatorit të 1996, garanci për 1.000.000.000 dollarë amerikanë, se çfarë ka bërë me ato garanci, këtë unë nuk e di, edhe pse sot mund të kem opinionet e mia. Me garancitë dhe me dy bankat mike mund të bëhen shumë gjëra -mbas dhjetë vite hetimesh e kërkimesh të bëra për të mbrojtur pozicionin tim dhe interesat e mia, kam mësuar dhe jam njohur me mënyrën sesi funksionon Sistemi financiar dhe si veprojnë ato, kur duan, Bankat. Sipas jush një Republikë që nuk mund të merrte financime duke qënë se ishte nën sanksione financiare, çfarë donte të bënte me garancitë? Përse nuk ia kërkoni Ministrave të atëhershëm e në veçanti Kryeministrit Milo Dukanovic që autorizuan operacionin apo direkt Avokatit Anthony Apap Bologna? Do ishte shumë më interesante, e mbase mund të kuptonim shumë gjëra. Të kini parasysh se asnjë Ministër nuk e ka denoncuar asnjëherë Bolognëm për mashtrim, shpifje apo fallsifikim dokumentash.

Nga vinin këto fonde?

Garanci, jo fonde. Garancitë kanë mbërritur nëpërmjet një zyrtari të besuar austriak me emrin Peter Schuster.

E duke qënë ky një i besuar, natyrisht, nuk mund të merret vesh se kush ishte pas këtij të besuari!?

Natyrisht, është mëse e qartë. Dhe përsëris, nuk ishin fonde, ishin garanci nën formën e obligacioneve hipotekare. Me garancitë, Bologna me fjalën e tij mund të kishte përfituar një financim nga një Institut bankar. Avokati Bologna para një Prokurori të Shtetit zviceran, refuzoi të thonte emrin e këtij Instituti bankar. Bologna harron diçka, ashtu si dhe Prokurori Branda: Mali i Zi si dhe Serbia ishin nën sanksione financiare. Si mund të merrte një financim nga një Bankë e 'rregullt'? Përse Prokurori nuk e detyron Avokatin Bologna të thotë se cili ishte Instituti Bankar që kishte dhënë financimin?

Financimet që ju siguruat janë marrë direkt nga Shteti i Malit të Zi apo nga të tjera entitete?

Këtë pyetje duhet t'ia bëni të interesuarve parësorë. Po e përsëris edhe një herë se unë s'i kam dhënë kurrë asnjë financim Republikës së Malit të Zi. Puna ime konsistonte në kërkimin e investitorëve që të merrnin pjesë bashkë me të besuarin e atëhershëm të Republikës së Malit të Zi Avokati Bologna. Unë nuk kam hyrë asnjëherë në brendësi të operacionit dhe as që më interesonte. Përsëris: unë di vetëm se Republika e Malit të Zi nuk e ka denoncuar asnjëherë avokatin Bologna për mashtrim apo se mburrej pa masë për kredinë. Po të kishte qënë Bologna një mburravec që sillej rrotull duke u shitur si i dërguari zyrtar i Mali të Zi, përse, me t'u vënë në dijeni Qeveria se çfarë po ndodhte, nuk e denoncoi Avokatin Bologna? Siç duket nuk mund t'a bënte ose nuk donte t'a bënte. Kush ishte i interesuar për tutelimin e Avokatit Bologna? Kush e mbronte? Dikush heret a vonë, para një Gjykate, duhet t'i përgjigjet këtyre pyetjeve, pasi që të gjithë këto vite i kanë komplikuar gjithmonë gjërat, kur përkundrazi çdo gjë ishte shumë e thjeshtë dhe e qartë: Bologna ka vepruar me funksionarë të Malit të Zi dhe ka kryer operacione financiare për llogarinë e tyre dhe, deri në provë të kundërt, kjo është përgjigjia e dhjetë viteve heshtje nga ana e Malit të Zi ndaj Bolognës. Ishte e vërtetë se Avokati Bologna i kishte letrat në rregull dhe të aprovuara nga Qeveria Malazeze. Unë kam qënë i vetmi person që ka denoncuar Avokatin Bologna dhe e ka çuar para një Prokurori Zviceran. Prandaj duhet të supozoj se Bologna e kryente operacionin për llogarinë e Qeverisë, kush i ka arkëtuar ato financime nuk e di, edhe nëse, përsëris, kam opinionet e mia. Operacioni i ka leverdisur dikujt mjaft të fuqishëm në tokën Malazeze. Unë jam i gatshëm të bëj çfarëdolloj ballafaqimi me të gjitha personat që janë cituar në intervistën time dhe me dokumenta në duar, do provoj se e gjitha çfarë u tha është e vërteta. Përsëris, nëse Bologna po të kishte qënë një mburravec, qeveria do kishte pasur detyrimin moral e material t'a denonconte për mbrojtjen Vendit. Dhe kjo nuk është bërë asnjëherë. Prandaj, përsëris se dikush mjaft i fuqishëm kishte interes t'a mbronte e t'a fshihte figurën e av.Bologna. Për çfarë arsye? Cilat ishin interesat e këtyre personave?

T'i kthehemi propozimit kalimtar të Avokatit Bologna

Ngarkova Avokatin Venerio Quadri të Luganos të kontaktonte Avokatin Bologna dhe të caktonte një takim pranë zyrës së tij në Lugano dhe për mbylljen e ngatërresës. Takimi me Bolognën në zyrën e Avokatit Quadri, qe një farsë dhe Avokati Quadri nuk bëri asgjë për të penguar planet kriminale të Bolognës. Do t'a kuptoja më vonë, pas kërkimesh të shumta, se Avokati Quadri në atë periudhë ishte Avokati i bosit të cigareve Prudentino (besoj se jam mjaft i sigurtë për atë që them), siç thonë të gjithë shumë afër Milo Dukanovic. Nga shiu në breshër. Ju bëj me dije se qe Donati ai që më këshilloi Avokatin Quadri, duke qënë se ishte avokati i Bankës Adams. Më 17 janar 1997, Sironi më komunikoi se Ministri Janko Jeknic kishte vdekur në një incident automobilistik. Vite më pas, don Branko Sbutega Sekretari i Caritas-it në Kotor, ku kam bërë pjesë për dy vite, më tha se ai incident ishte plot me kontradikta, aq sa dhe e motra e Ministrit ishte përpjekur për t'i rihapur hetimet, por e kishin këshilluar t'a linte atë punë madje dhe të transferohej nga Podgorica në Kotor. Në fund të janarit, Sironi më takon për të më propozuar një transaksion privat, në emër dhe për llogari të zonjës Jeknic, më ofrohet një shumë prej 1.500.000 dollarësh amerikanë. Unë e refuzova dhe e përzura Sironin.

Nuk është më Shteti ai që vepron, por është një person?

Zonja Dusanka Jeknic nuk merrte frymë nëse Milo Dukanovic nuk ia lejonte, këtë ma besoi ajo vetë dhe Sironi e ripohoi pranë Hotel Princi i Savoiës në Milano, por besoj se kjo është e qartë për të gjithë se Milo Dukanovic ka qënë 'Pronar' i pamohueshëm për vite të tëra në Malin e Zi, dhe s'po them asgjë të re. Prandaj iniciativa mbërrinte me siguri nën urdhrin e Milo Dukanovic. Në mars të 1997, Avokati Bologna më denoncoi gjithashtu dhe bankën Adams për orvatje mashtrimi dhe kërkon sekuestrimin e garancisë prej 9.000.000 dollarësh amerikanë. Dok.Galliani, Prokurore e Gjykatës së Luganos, me një vendim të cilin e mori në vetëm 4 ditë, përgjigjet duke e zbrapsur kërkesën dhe Bologna apelon, është e qartë se duan të më bllokojnë dhe fitojnë kohë. Në maj të 1997 pranë Hotel Princi i Savoiës, Sironi dhe Jeknic më kërkuan të takoja Predrag Goranovic, i cili ishte i prirur t'a mbyllte ngatërresën. Kur mbërrita në Hotel, takova përsëri Sironin, Goranovic dhe një farë Ratko Knezevic, që filloi të më kërcënonte mua dhe familjen time, duke më thënë të kisha shumë kujdes, pasi nëse vazhdoja kështu duke 'bezdisur', do gjendesha në telashe mjaft të mëdha. Në shtatorin e 1998 Gjykata e Apelit, hedh poshtë kërkesën e Bolonjës dhe ai zhduket. Unë kthehem në Bankën Adams për t'i komunikuar përmbylljen e denoncimit në favorin tim, dhe në të njëjtën kohë i kërkoj bankës të aktivizohet për të më dhënë ose titujt ose fondet. Përsa më takon nuk kam marrë asnjë përgjigje. Ratko Knezevic, në atë periudhë, ishte njeriu i besuar i Milo Dukanovic -këtë do e zbuloj shumë vite më vonë- nëse kontrolloni, Knesevic u gjykua, besoj në Londër, për trafik armësh apo diçka tjetër. Bënte tregti me mafiozat e Ballkanit, mes të cilëve dhe një farë Stanko Cane Subotic. Ka që thonë se është ortaku i vërtetë i Milo Dukanovic -me ç'duket Knezevic donte t'a merrte ai në dorë iniciativën, më qëllim që të më friksonte duke më kërcënuar. Besoj se Goranovic, ishte tashmë jashtë lojrave, e besoj se duhej të ndihej fatlum, duke u krahasuar me fundin që pati i gjori Janko Jeknic. Aktivizohem dhe në shkurtin e 1999, nëpërmjet Goran Stanjevic, qytetar Malazez me banim në atë kohë në Lugano (më tha në besim se ishte mik me të gjorin Goran Zuzic ish kryetari i sigurimit i Kryeministrit të atëhershëm Milo Dukanovic) mora numrat e llogarive të Bankës Podgoricka. Në atë pikë aktivizova kërkesën e sekuestrimit pranë Gjykatës së Zurihut me studion Bar&Karren (një nga studiot më të rëndësishme dhe më të nderuara të Zyrihut) dhe mora sekuestrimin pranë Ubs Bank të Zyrihut. Në gushtin e vitit 2000, mora, më një vendim prej 52 faqesh, sekuestrimin e përcaktuar dhe avokatët në atë kohë Luciano Sampietro i Triestes dhe Burkard olf i San Gallos, bënë që të më mbaronte afati i arkëtimit. Ndërkohë në të gjithë këto vite, telefonatat kërcënuese ishin tashmë të zakonshme e të përpikta. Në marsin e 2001, përmes avokatit tim të Chiassos, Rinaldo Maderni, dërgohem në Zyrih pranë Studios Baumgartner për t'a mbyllur punën për një shumë prej 5.000.000 dollarësh USA. Do arkëtoj vetëm 850.000 dollarë USA të cilët s'do t'i prek apsolutisht, pasi më duheshin për të paguar një pjesë të borxheve për të financuar e paguar avokatet e Gjykatat. Jeta ime në atë periudhë ishte një ferr i vërtetë. Nuk kalonte ditë pa marrë kërcënime e presione dhe, në të njëjtën kohë, kjo situatë kishte mbi 5 vite që zgjaste, më kishte çuar në një kolaps financiar, gjendja ime mendore ishte pështjelluar dhe gjëndja materiale ishte në nevojën më minimale. Nënshkrova, pranë studios së Avokatit Baumgartner, një marrëveshje në gjuhën gjermane, dhe avokati im duke më siguruar, më këshilloi të firmosja- dhe ky qe një mashtrim, pasi ndërsa unë i bindur se po nënshkruaja për të marrë 5.000.000 dollarë USA, në realitet po nënshkruaja një dokument në gjuhën gjermane në të cilin citohej se unë hiqja dorë nga çdo gjë për vetëm 850.000 dollarë USA. Avokati im, Rinaldo Maderni, me t'a marrë vesh se çfarë kishte katandisur, hap sërish proçesin penal së pari në Bellinzona e pastaj në Lugano (madje do denoncojë e do i shkruajë publikisht si Baumgartnerit ashtu dhe klientave të tij). Në këtë pikë, tetor 2003, futet në skenë një farë Giuliano Michelucci, i cili prezantohet në emër dhe për llogari të Qeverisë italiane dhe Qeverisë malazeze.

Si hyn në skenë Giuliano Michelucci?

Michelucci futet në skenë me anë të një personi që njihja, me emrin Simone Caspini nga Siena. Takimin e vendos vetë Simone Casprini, por nuk merr pjesë në takimin që patëm në Milano pranë zyrës së ekonomistit Alvaro Cajarelli. Michelucci u paraqit me shoferin e tij, që quhej Faliero apo Foliero. Me mua ishte i pranishëm dhe Avokati im Rinaldo Maderni. Personi u prezantua, duke më informuar se ishte në dijeni mbi të gjithë hitorinë time dhe se, për llogari të Qeverisë italiane dhe Komunitetit Europian, e kishte për detyrë të më pyeste nëse isha i gatshëm t'a mbyllja ngatërresën dhe çfarë shumë doja. Unë, pas një këshillimi me Avokatin tim, i thashë Micheluccit se po të merrja një shumë prej 4.000.000 Eurosh, do isha i gatshëm t'a tërhiqja denoncimin penal të depozituar në atë periudhë pranë Gjykatës së Luganos.

Ç'hyn Qeveria italiane?

Michelucci deklaronte se Qeveria italiane kishte marrë përsipër t'i shlyente dhe t'i mbyllte të gjitha ngatërresat që republika e Malit të Zi kishte me ente private europiane. Kjo, sipas Micheluccit, ishte kushti që Mali i Zi të hynte në Komunitetin europian.

E atëherë çfarë bën Michelucci?

Bind avokatin tim Rinaldo Maderni (sesi ia ka arritur duhet pyetur direkt Avokati Maderni, duke qënë se, zakonisht, kush paraqitet para çfarëdolloj avokati/noteri në Zvicër e para gjë që të kërkojnë janë dokumentat e identifikimit e pastaj kredencialet) përmes bashkëpunëtores së tij, një farë Barbara Colombo -më vonë do e kuptoj se realisht quhej Barbara Guerreschi në Colombo- të tërhiqte denoncimin penal, pa asnjë garanci pagimi -marrëveshja jashtëgjyqësore me shumë dokumenta që ishte prej 4.000.000 Euro. Michelucci, më dërgoi pranë studios së avokatit tim një pafundësi dokumentash, në disa nga këto ishin citime politikanësh që ishin në krye të autoriteve më të larta të Shtetit italian.

Çfarë dokumentash?

Dokumenta të llojeve të ndryshme. E-mail që niseshin nga Pallati Chigi në emër të Valentini Valentini - loj kjo me një gabim duke qënë se Kryesekretari i Pallatit Chigi quhej Valentino Valenti- letra diplomatike Fondacionesh, dokumenta në emër të politikanëve kryesorë të Qeverisë së asaj periudhe.

Cilët ishin politikanët që shfaqeshin?

Silvio Berlusconi, Pierferdinando Casini, Marcello Pera, Roberto Castelli, Stefania Prestigiacomo, dhe Ministri i Brendshëm i asaj kohe Giuseppe Pisanu.

Me çfarë cilësie shfaqeshin këta politikanë?

Michelucci, bashkë me persona të tjerë, i ka dërguar dokumentin politikanëve të cituar më lart si vërtetim i protokollit të marrëveshjes me mua. Sipas meje Michelucci ishte një person që kishte marrë urdhra shumë të sakta, të më kontaktonte dhe të bënte që t'a tërhiqja denoncimin penal ndaj personazheve malazeze dhe jo malazeze. Ortakët e tij në biznes nuk arrita kurrë t'a merrja vesh cilët ishin, por sigurisht që personazhi nuk ishte i vetëm, pasi ishte i organizuar mirë.

Nga duhet të vinin 4 milion euro-t për heshtjen tuaj?

Do niseshin nga Banka e Romës dhe të transferoheshin pranë UBS Bank e Luganos llogaria MERCUR.

Ju keni folur për Parlamentin e Botës. Çfarë roli ka kjo strukturë?

Unë, nga ana e kësaj strukture, kam marrë përmes Zotit Foliero, nën ngarkimin e Michelucci, një zarf me dyll të kuq e vulë diplomatike, nga kjo organizatë që ishte ngarkuar për të më shlyer çështjen. Më 4 gusht 2004 denoncoj, pranë Gjykatës së Romës, Micheluccin, Guerreschin dhe të gjithë personazhet që dolën nga hetimet. Më 25 gusht proçedura transferohet në Milano pranë zyrës së P.M. Sandro Raimondi. Aktualisht, pas rreth 3 vitesh, fashikulli akoma rezulton i rregjistruar në emër të të panjohurish. Ndodhemi akoma në fazën e hetimeve paraprake. Me siguri Prokuroria e Milanos po heton mbi të gjithë çështjen.

Kë tjetër ju prezantoi Michelucci?

Barbara Guerreschi Colombo, Vincenzo Marra, dhe të tjera persona që u prezantua si pjestarë të Shërbimeve ushtarake. Zakonisht prezantoheshin vetëm me emër, sigurisht i rremë, dhe pastaj zhdukeshin pa lënë gjurmë. Vincenzo Marra m'u prezantua në një festë në Romë në vitin 2004 nga Giuliano Michelucci, i cili më tha se ishte njeriu i Marrës. Në fakt Marra sillej me të pikërisht si me 'njeriun e vet'. Besoj se në atë kohë Marra ishte përfaqësues i ndonjë Shoqate që grumbullon italo-amerikanë.

Ju folët për Alvaro Cajarelli.

Alvaro Cajarelli m'u prezantua nga Giuliano Michelucci në tetor të 2003 pranë zyrave në Milano të Cajarellit. Cajarelli kishte zyra dhe në Romë në Corso Vittorio Emanuele 152, kodi postar 154 janë zyrat e Fondacionit, ILICA, e themeluar nga Vincenzo Marra, dhe në të njëjtin numër shtëpie ndodhet edhe studioja ligjore e një Avokati milanez që është mes subjekteve që më janë prezantuar nga Michelucci, dhe ky Avokat milanez është futur në rastin tim, dhe unë e kam takuar vazhdimisht Micheluccin në një zyrë të Corso Vittorio Emanuele, në një numër shtëpie që është dallohet në dokumentat e depozituara pranë Prokurorisë së Republikës në Milano. Cajarelli m'u prezantua si Konsull i San Marinos në Andorra.

Avokatin Pierfrancesco Campana e njihni?

E njoh shumë mirë Avokatin Campana, duke qënë se në të njëjtën studio në Chiasso është i vendosur edhe ish avokati/noteri im Rinaldo Maderni. Campana më është prezantuar nga Sironi në vitin 2000.

Pra, cili është roli i Milo Dukanovic në gjithë këtë ngjarje?

Më falni, por besoj se Milo Dukanovic është protagonisti kryesorë i gjithë ngjarjes së Malit të Zi. Në marrjen në pyetje që bën Bologna në vitin 2003, deklaron se Milo Dukanovic informohej në mënyrë kostante mbi atë çfarë ndodhte, dhe se asnjë vendim nuk merrej pa aprovimin e tij. Vetë Sironi, deklaroi se mandanti që i ishte dhënë Bolognës ishte me nënshkrimin e Jeknic dhe Goranovic, dhe se kishte marrë aprovimin e Milo Dukanovic. Milo Dukanovic dinte me saktësi çdo gjë.

M.A.-M.M.P./EtleboroIntelligence-News ITALIA PRESS

Sekreti i kërpit dhe penalizimi i tij

2007-06-26T22:37:00.000+02:00

Sot akoma flitet për ndalimin apo legalizimin e marijuanës, apo më qartë të kanabisit, por mbase jo të gjithë e dinë arsyen e vërtetë pse kjo bimë konsiderohet si kërcënim për shoqërinë. Asyeja nuk ka fare të bëjë me efektet e saja mbi mendjen e trupin, kanabisi nuk është një kërcënim për shoqërinë civile, por për sistemin ekonomik që bazohet mbi naftën, mbi alkolin, mbi industritë e duhanit, mbi derivate kimike të naftës. E vërteta është se nëse marijuana do përdorej në të gjitha aspektet e saja e të shfrytëzohej për larminë e karakteristikave të saja, do hynte në tregun botërorë për t'a shkatërruar atë, pasi do krijonte një sistem të bazuar mbi burime natyrore e të pashtershme. Për t'u mbrojtur nga pasojat e hyrjes së marijuanës, të ngjashme me ato të një lufte botërore, sistemi ka krijuar një dizinformacion të madh mbi një bimë të gjithanshme në ekstrem që është në gjendje të prodhojë një larmi materialesh e burimesh energjie. Mbi të gjitha duhet ditur se fjala marijuana është krijuar për të treguar një narkotik e për të harruar emrin e vërtetë që është ai i kanabisit, kanëpës (kërpit). Nga kjo është e mundur të nxirren lëndë të para për prodhimin e letrës, të pëlhurës, rrëshira të veçanta me të cilat mund të japin vernik e derivate petrolkimike: mbi të gjitha të karburantit natyror, një plastikë që është 10 herë më e fortë se çeliku. Më tej, nga ajo mund të nxirren materiale ndërtimi, ushqim për kafshët, ilaçe natyrore e miell për ushqime. Kështu, kërpi, e njohur nga njeriu prej mbi 200 vjet si një bimë e fisme, dhe një burim i pashtershëm lëndësh industriale e energjitike. Fakti se njeriu e ka përdorur gjithmonë në sistemin e tij ekonomik egzistojnë shumë prova, por lobet e naftës e kanë fshehur krejtësisht këtë pjesë të historisë dhe ka humbur ajo traditë e lashtë mbi të cilën bazohej zhvillimi e evolucioni i njeriut. Në fakt, Enciklopedia Britanike është shtypur për 150 vite në letër kërpi, të gjitha librat shkollor deri në 1880 botoheshin në kërp, e përdorej për të paguar taksat në Amerikë që në 1631. Presidentat më të mëdhenj të Shteteve të Bashkuara, si George Washington, Thomas Jefferson e baballarët e tjerë themelues lëvronin kërpin, Benjamin Franklin kishte një ndër të parët mullinj letre në Amerikë dhe kultivonte kërpin. Biblat e para, hartat, tabelat, kartat e para të Deklaratës së Pavarësisë e Kushtetuta janë të bëra nga kërpi, po nga kërpi ishte dhe flamuri i parë i Shteteve të Bashkuara. Më 1916 Shtetet e Bashkuara shpallën një dekret më të cilin vendos që letra mund të bëhej nga kërpi dhe nuk duhej prerë më asnjë pemë: raporti vendoste se për çdo akër kërp, duheshin kultivuar 4 pemë. Me rrëshirën e kërpit prodhoheshin vernikët e parë, dhe modeli i parë T i Henri Ford ushqehej me karburant të nxjerrë nga kërpi, dhe vetë makina u ndërtua nga plastika e kërpit.

Nëse e gjitha kjo është e vërtetë, atëherë përse një bimë është vënë jashtë ligjit? Kultivimet e kërpit nuk dëmtojnë ambientin, ndjekin një cikël jete biologjike prandaj është e pashtershme, redukton ndotjen dhe mund të rritet në çdo lloj toke. Rrënjët e gjata depërtojnë e çajnë dheun për t'a lënë në gjendje të përsosur për korrjen e vitit të ardhshëm: shkurrja është e hollë dhe ngrihet nga toka pa u sulmuar nga barishtet e parazitët. Që në fillimet e këtij shekulli kërpi ishte zgjedhur nga shoqëritë e mëdha si një burim lënde të parë. Në 1937, Dupont patentoi proçeset për të bërë plastikën nga nafta e karboni, dhe aty diçka ndryshoi. Raporti Vjetor i Dupont i këshilloi aksionerët e vet të investonin në divizionin e tij të ri petrolkimik, e angazhuar në prodhimin e lëndëve sintetike si plastika, celofani, celuloidi, metanoli, nailoni, rayon, Dacron, etj., të gjitha produkte të preardhura nga nafta. Industrializimi natyror i kërpit do kishte shkatërruar 80% të bizneseve të Dupont. Aksionerët e petrolkimikëve ia dolën të arrinin tek qeveria, duke krijuar lobe, e përpiluan raporte shkencore që deklaronin se kërpi ishte i rrezikshëm, por mbi të gjitha një kërcënim për ndërrmarrjet e tyre për miliarda dollarë: rreziku i madh u quajt "marihuana" duke përdorur një fjalë të palatuar meksikane mjaft e çudishme dhe egzotike, në mënyrë që të mbetej në gjeneratat e ardhshme si një drogë. Papritmas filloi të ushqehej një fushatë mediatike kriminalizimi, duke e treguar "marihuanën" si shkaktare aksidentesh të shumta vdekjeprurëse. Më 14 prill 1937, u nxor kështu ligji që ndalonte Prohibitive Marihuana Tax Law nga ana e House Ways and Means Committee, ku mes pjesëtarëve ishte dhe një udhëheqës i Dupont. Kështu Kongresi ndaloi kërpin pasi u përcaktua si një narkotik që dëmtonte mëndjen dhe shpirtin e njeriut, duke shkatuar shtrembërimin e realitetit dhe një instikt dhune.

Njëmijë përdorimet e kanabisit:pjesa 2

Sot qeveritë duhet t'a kuptojnë se nuk ia kemi nevojën naftës për të ushqyer industrinë petrolkimike - nëse ky do ishte problemi për eliminim total të naftës nga tregu - pasi ka bimë si kërpi, një bimë vërtetë e fisme, nga e cila mund të nxirren lëndët e para të nevojshme. Prandaj çfarë fshihet pas OGM, pas politikës monetare, akoma është petroldollari? Fshihet emri i një bime, kërpi, që nuk ajo çfarë partitë e shoqatat duan të bëjnë me dije duke folur për liberalizim të drogave: fushatat e tyre të liberalizimit janë akoma më të rrezikshme pasi ushqejnë dizinformacionin pasi në fakt ngatërrojnë kërpin, që është një bimë, me marijuanën që është një përzierje. Duhet të çlirohemi nga këto paragjykime të kundrainformacionit të manipuluar nga vetë lobet që kontrollojnë tregun e naftës dhe sistemin monetar. Nëse duhet luftuar për legalizimin, atëherë nevojitet të luftojmë për të mbrojtur një bimë të çmuar për njerëzimin.

Bush vjen në Shqipëri por humbet orën e tij

2007-06-14T14:59:00.000+02:00

Pasi largohet nga G8, George Bush shkel në tokën shqiptare për rreth 7 ore. Një vizitë historike për një President Amerikan në një moment historik mjaft të veçantë, nën një kornizë sugjestionuese që dha shumë emocione. Të shumtë janë ato që duke komentuar ngjarjen, kanë deklaruar krenarisht se në pritjen e Presidentit Bush nuk kishte asnjë ndjenjë anti-amerikanizmi, por vetëm një ndjenj festiviteti: shumë flamunj të Shteteve të Bashkuara për të pritur ardhjen e dollarëve në Shqipëri.
Konferenca e shtypit ka qënë vetëm një rast sfilimi për gazetarët, si një paserelë, pasi pyetjet e tyre ishin të limituara në dy batuta për Presidentin Bush e dy për Presidentin Sali Berisha. Por s'mbaron me kaq, spitali që priste vizitën e Laura Bush i ka ndërprerë për tre ditë abortet, për t'a nderuar pa hidhërime prezencën e first lady-it, duke i lënë pa fjalë opinionistët më të mëdhenj që nuk arrijnë t'i japin një shpjegim këtij vendimi. Vizita vazhdon më tej me një të papritur, kur Bush vendos të hidhet mes turmës, e, i zhytur në një det njerëzish, humbet orën e vet: si pasojë e kësaj fatkeqësie të vogël, me siguri do të kujtohet si i pari President që i është vjedhur ora, pavarësisht se kishte truproja përreth, intelligenca e policë. Me ç'duket fatkeqësitë e Bushit s'kanë fund në Europën e vjetër, pasi e ka shtyrë shëtitjen e tij në Transtevere, e t'a linte makinën e tij pasi s'arrinte të futej brenda Ambasadës. Në këtë pikë pyesim veten nëse policia e Rendit e Berishës është duke hetuar në këtë moment, mbase dhe rreptësisht, mbi të gjithë të pranishmit për të gjetur emrin e fajtorit.

Ky episod që duket kaq i izoluar, bën të kuptohet para së gjithash, që nuk ka patur një pritje kaq të ngrohtë nga populli sa duan të na bëjnë me dije, por mbi të gjitha se shqiptarët janë në pritje të parave e premtimeve për t'i dhënë fund blackout-it energjitik e mungesës totale të mundësive për ekonominë e tyre. Prej mbi 15 vite Shqipëria goditet nga kufizime të shpeshta energjisë elektrike gjë që jo vetëm të ndalon të jetosh, por edhe të mbështesësh aktivitetin e ndërrmarrjes tënde. Është e qartë se politika që ndjek sot Amerika para alleatëve të saj të vëgjel por të rëndësishëm është ajo e premtimit për t'a përmbytur ekonominë e tyre pak të luhatur me dollarë: t'a drogojnë me fonde stimuluese e zhvillimi për të përftuar së fundi vartësinë apsolute të këtij Vendi. Sidoqoftë, një qëndrim i tillë admirimi gjen një motivim në vetë faktin se Amerika është shpallur një mbështetëse e vendosur në Pavarësinë e Kosovës, aq sa konferenca e shtypit është dhënë direkt në Prishtinë. Sigurisht, replikat e Beogradit nuk kanë pritur gjatë, siç e provojnë dhe fjalët e Presidentit të Serbisë që nuk e pranon arrogancën e Bushit në dhënien e të tilla deklaratave publike mbi fatin e një territori ndaj të cilit nuk mund të avancojë asnjë pretendim. Qëndrimi që mbajti Bush, duke deklaruar në mënyrë të anëshme mbështetjen e tij të pakusht për të mos thënë sigurinë apsolute që Kosova do jetë e pavarur, përfaqëson padyshim një mënyrë djallëzore për të nxitur luftrat e për të drejtuar më pas konferencat e paqes. Të folurit kaq lehtësisht mbi të ardhmen e Kosovës përkthehet si një akt terrorist kundra Shteteve Sovrane të Botës, e është si një deklaratë e pafund lufte pasi në të ardhmen tashmë kaq të afërt të gjitha minorancat do kërkojnë pavarësinë e tyre: maksimumi pas 20 vitesh në Europë myslimanët do kërkojnë autonominë e tyre e çdo Shtet do jap pjesë nga territori i tij. Pavarësia e Kosovës do të jetë zgjimi i të gjitha autonomive të botës. Ka mbërritur kështu në Shqipëri Dollar Dollar Dollar-i, mirëbërësi i ri që e ka bërë të varfër e të vuajtur deri dhe vetë Shtetin në të cilin ka lindur, duke vendosur në vendin e tij të dërgojë trupa për të luftuar për petrol-dollarin, të mbajë një ekonomi politike të bazuar tek debija e tek shfrytëzimi i ekonomive të tjera. Sigurisht shqiptarët i kanë patur arsyet e tyre në zgjedhjen e një partneri kaq të rëndësishëm, duke qënë se Italia, Franca, e Gjermania janë kaq të vëmendshëm në fjalët e propozimet e Putin pranë G8. Nëse Amerika ka pasur seriozisht ndërmend t'a ndihmojë Shqipërinë, do t'a kishte bërë kohë më parë, njësoj siç mbarë bota do e kishte në zemër fatin e Ballkanit do kishte ndërhyrë kohë më parë duke i mbrojtur këta popuj nga sulmi i instrumentalizuar i Mujahedinëve e pastaj nga OKB-ja. Vija politike e Qeverisë shqiptare, ka qënë gjithmonë ajo t'i kërkojë ndihmë Vendeve Perëndimore, pasi nuk ka besuar kurrë në vetvete, e ka parapëlqyer t'i besojë ideologjisë së re të kapitalizimit të globalizuar. Shqipëria gjithmonë i ka pranuar të gjithë Presidentat, i ka pritur me shumë nderime, por një ditë do t'i duhet të zgjedhë mes korrentit që vjen nga Beogradi, e dollarëve të Amerikës: nuk e dimë mirë se çfarë mund të ndodhë në një Vend në të cilin dollarët nuk mund t'a blejnë energjinë. Shumë pallate janë ndërtuar në Tiranë, duke u ngritur nën parfumin e kokainës, që është dhe PBB (Prodhimi i Brendshëm Bruto) i vendit: sot shqiptarët kanë bërë çdo gjë që Amerika i ka kërkuar, kur do t'a kuptojnë që janë tradhtuar kushedi për të satën herë, do të duan drejtësi duke i kërkuar në të njëjtën mënyrë në të cilën sot e kërkojnë terroristat. Ekonomia politike në Shqipëri e krijuar sipas qejfit të lobbies e sigurisht që e ka tjetërsuar këtë popull, jashtë vetes e nga traditat e veta: e kemi parë personalisht Shqipërinë, e mund t'ju garantojmë se ato njerëz në një kohë besonte në një ide mjaft të ndryshme, nga ajo çfarë besojmë ne sot. Pra, nëse shqiptarët kanë mbërritur me një eksod biblik në Itali, kjo sepse jemi ne përgjegjës, nëse sot pretendojnë diçka nga ne ndodh sepse ne i kemi tradhëtuar, nëse sot bërtasin, kjo sepse ne kemi krijuar një mur heshtje të padukshëm. Për gjetjen e orës së Presidentit gjendet një zgjidhje, por duhet kuptuar se kur...

Shtëllungat kimike dhe pafuqia e Shtetit

2007-06-12T18:10:00.000+02:00

Shtëllungat kimike bëjnë akoma të flitet për to, kësaj rradhe përmes kanaleve zyrtare të mjeteve të informacionit masiv, për të çuar në dyshimin se akoma egzistojnë eksperimente për manipolimin e klimës në duart e armiqve të demokracisë Perëdimore. Dyshimet bien edhe këtë herë mbi Kinën e Rusinë, të dalluara nga inteligjencat si Vende brenda të cilëve bëhen eksperimente manipulimi të klimës me anë të aeroplanëve specialë.
Këto avionë specialë tashmë njihen nga të gjithë, pasi e errësojnë qiellin dhe e ndotin ajrin tonë duke lënë në atmosferë lëndë kimike shumë të rrezikshme për shëndetin e padyshim instrumenta të strategjive ushtarake e të inteligjencave. Eksperimentat e modifikimit të klimës zhdoganohen kështu nga qeveritë perëndimore, për t'a përdorur atë element për të devijuar vëmndjen e personave mbi përgjegjës të rinj e sidomos nga qëllimet e vërteta të shtëllungave kimike që i mpijnë qiejt tanë. Në fakt, përveçpërdorimit të shtëllungave kimike në modifikimin e klimës në bazë të epërsisë së interesave ekonomike, qeveritë perëndimore i përdorin shtëllungat kimike për të krijuar kanale të jonizuara, apo më qartë të fushave elektro-magnetike që do u shërbejnë mediave për të transmetuar informacione nga hapësira. Duke zhvilluar teorinë e hapsirës së Teslës, është zhvilluar Navy's RFMP, që është një planifikues i emëtimeve të radiofrekuencës, e cila në fakt ka zhvilluar teorinë e Teslës së transmetimit të Energjisë në hapsirë. Për të udhëtuar në distanca të gjata valëve u nevojitet një shtresë atmosferike e cila të jetë një përçues perfekt, për t'a rritur përhapjen. Prandaj lëshohet në ajër, nëpërmjet aeroplanëve, një aerosol, një përzierje kripërash bariumi në mënyrë që t'a transformojnë ajrin në një përçues atmosferik. Karakteristikat kimike e elektrike të kësaj substance provokojnë jonizimin e ajrit, duke krijuar kështu një përqindje lagështire që çon në krijimin e reve: kështu ndërtohet një autostradë ku të kanalizohen valët, apo të dërgohen mesazhe e të kontrollohen komunikimet e armikut në frekuenca të larta gjatë një kalimi, edhe përtej lakimit të tokës, në të dyja drejtimet, e të projektohen valë në jonosferë në mënyrë që t'a alterojnë trajtën e saj. Në këtë mënyrë do shfrytëzohet jonosfera për të krijuar një kanal transmetimi e marrje. Ky projekt kriminal ka krijuar dëme serioze e të pakthyeshme në ekosistemin tonë, me ndikime të rënda edhe në sistemin nervorë e imunitar të njeriut. I ftojmë pra të gjithë të vëzhgojnë me shumë vëmendje sesi qielli ynë ndryshon, në peisazhe sugjestive e tmerruese njëkohësisht pasi janë joreale, për të sinjalizuar gjithmonë e me insistim një fenomen të tillë pranë autoriteteve të posaçme, të cilët janë të detyruar t'a rregjistrojnë sinjalizimin tuaj dhe t'a transmetojnë atë shërbimeve të inteligjencës e të vëzhgimit. Para së gjithash duhet kontaktuar Nucleo Operativo Ecologico (NOE) (Bërthama Operative Ekologjike) e për mbrojtjen civile, ente në shërbim të autoriteteve gjyqësore por të vetë qytetarit. Kështu po publikojmë rregjistrimin e telefonatës së një qytetari italian mbi senjalizimin e shtëllungave kimike në qendrën NOE të Gjenovës (italisht) , i cili pranon pazotësinë apo paaftësine për të zgjidhur apo për të përcjellur denoncimin përkatës pa mandatin e Ministrisë së ambientit e të Magjistraturës. Kjo do të thotë se sot jemi të ekspozuar e të cënuar para këtij "sulmi terroristik" ashtu siç përcaktohet shpesh, apo "sulmi baktereologjik" që nuk është i vërtetuar e i njohur si sulm ndaj shëndetit të qytetarëve nga ana e Ministrisë. Nuk është e mundur të jepen agjentët kimikë që depozitohen mbi tokë tonë e që thithim, e as përparimi i ndonjë proçedure për hetimet. Nuk mund të japin një zgjidhje por asnjë të paktën një përgjigje mbi të tillë aeroplanë specialë, por nuk janë thjesht shtëllunga të thjeshta aeroplani, duke qënë se janë aeroplanë çisternë që fluturojnë në kuota të ulta e të paaftë në formimin e shtëllungave të kondensimit, lëshojnë substanca kimike si barium, alumin, orium (radioaktiv), kuarc, bakër, polimerë silikoni, përbërje biologjikisht aktiv e të paqëndrueshëm të cilët mund të provokojnë alterime biologjike mbi qeniet njerëzore e goditura.

Senjalizimi masiv pranë organeve gjyqësore është arma e vetme që na ka mbetur, duke qënë se nuk ka mundësi tjetër për t'u dëgjuar zëri i popullit, duke harrur se çfarë mund të bëjë për ne një politikan apo një shoqatë. Reagimi duhet të jetë një vërejtje ndërgjegje, kështu që mbrojtja civile apo magjistratura të identifikohen si fajtorë për mosdhënie ndihme apo atentat ndaj sigurisë publike, dhe jo për një bashkëpunim të thjeshtë e të heshtur. Marrëveshja e heshtur është një krim shumë i vështirë për t'u vërtetuar, por mosdhënia e ndihmës ndaj qytetarit, apo hapja e një hetimi është një krim i vërtetë me dashje para të cilit provat janë aq të qarta e evidente. Do jetë përgjegjësia e shtetit t'a provojë mosndërhyrjen për shëndetin publik apo sigurinë e popullit tonë. Është e nevojshme të dëgjohet zëri ynë, edhe nëse nevojitet përdorimi i burokracisë apo instrumenta legalë e nuk mjafton shkruarja e librave apo të artikujve.

Asnjë marrëveshje mbi Opec-in e gazit: transformizëm e përçarje

2007-05-02T16:30:00.000+02:00

Doha e ka realizuar pas një pritje të gjatë bashkimin e katërmbëdhjetë vendeve prodhuese të gazit në botë për të diskutuar mbi krijimin e një trusti të gazit që të revolucionojë tregun e energjisë. Vendet eksportuese të gazit kanë vendosur që në fund të mbIedhjes Doha të përforcojnë kooperimin e tyre në zemër të strukturës informale që përbën FPEG-në, sidoqoftë po u shprhur mbi idenë e një trusti gazi mbi modelin e Opec. Theksohej si një ngjarje që do dekretonte themelimin formal të një impenjimi mes vendeve eksportuese të kontrollojnë bashkarisht çmimin e prodhimin e gazit, por doli se ishte një fazë e thjeshtë e një proçesi që nuk do mbërrijë kurrë deri në fund. Mes vendeve prodhuese të gazit ndjehet që përçarje e thellë në çasteve hezituese të Rusisë, që propozohet si Shtet koordinues i komitetit të studimeve të gazit, e kështu shtylla mbajtëse e organizatës për një trust të mundshëm. Ka shumë mundësi që mbledhja në Doha është ngarkuar me me shumë domethënie, e ka ngjallur polemika të shumta në gjirin e Europës e Amerikës që e shihnin si një atentat ndaj stabilitetit e sigurisë energjitike të Shteteve. Sidoqoftë shumë emfazë vinte nga propaganda e Iranit, që ka qënë Vendi promovues i iniciativës me Venezuelën, e i interesit që Rusia paraqitej pastaj si ndërmjetës kryesorë për vendet e treta.

Pjesa më e madhe e përbërësve të Forumit të vendeve eksportuese të gazit, Egjipti e Algjeria, kanë nënvizuar se ky projekt mund të realizohet vetëm pas shumë vitesh, duke patur parasysh funksionimin e veçantë të tregut të gazit.Nga ana tjetër Agjentina, Bolivia, Venezuela kanë themeluar një grup të ngjashëm me OPEC, Organizata e vendeve të Amerikës Latine prodhues dhe eksportues të gazit, që merret me politikën tarifuese, e pra të një farë kuptimi janë pjesërisht të pavarur e nxitës për një treg gazi që të jetë pala kundërshtuese e Amerikës. Ministri iranian i Naftës, Kazem Vaziri Hamaneh, ka nënvizuar se propozimi i kartelit të Gazit është një ide e shkëlqyer, por nevojiten akoma shumë vite pune e organizimi. Kjo deklaratë e fundit duket më e çuditshmja, duke konsideruar se një vit më parë qe pikërisht Irani ai që e çoi përpara këtë iniciativë, bashkë me krijimin e një burse të mundshme nafte iraniane të bazuar mbi petrol-euron. Sot Irani tenton çdo gjë e për çdo gjë mbi bërthamoren e duket se po e lë mënjanë idenë e krijimit të një trusti gazi që ka Rusinë si entitet koordinues e qëndër të një organizmi të tillë. Pas krizës së Golfit të këtyre ditëve të fundit, vazhdojnë kërkesat e Iranit për të drejtën e prodhimit të bërthamores, që mbase ka vendosur të përparojë vetëm, të organizojë në mënyrë të pavarur e autonome politikën e tij energjitike e të jashtme, e për të bërë këtë duket se ka lidhur marrëdhënie me tendenca drejt alleancës atlantike, më tepër se asaj ruse. Qatari, nga ana e tij, deklaron nevojshmërinë e përforcimit të kooperimit e koordinimit mes vendeve eksportuese, por ndërhyn edhe për një kooperim më të lartë me vendet konsumatore për të garantuar stabilitetin e tregut botërorë. Por nervi i luftës së gazit mund të luhet pikërisht duke u bazuar mbi këtë, pasi Qatari po i mbështet shtrirjen e dy bazave amerikane, e po mundohet t'a shmangë çdo ballafaqim me Washington-in, i cili i kundërvihet përpjekjeve të Moskëse e cila kërkon t'a përforcojë influencën e saj gjeopolitike. Përveç kësaj Qatari ka ambicje të bëhet eksportuesi i parë botërorë për gazin natyral të lëngët përveç se është aksioner i EADS-it, e po angazhohet në marrjen e një pozicioni me peshë brenda forumit. Bëhen gjithnjë e më të gjalla dyshimet e ekspertëve që i sigurojnë vendet perëndimore duke pohuar se influenca e OPEC-it të gazit sidoqoftë do jetë më pak e rëndësishme se ajo e OPEC-it, mbi të gjitha sepse nuk egziston tregu global i gazit, që ka nevojë të transportohet kryesisht me anë të gazsjellësve, përveç futjes së GNL që do konsistojë në një liberalizim më të lartë. Për më tepër prodhuesit dhe konsumatorët e varen shumë njëri nga tjetri dhe gazi i nxjerrë blihet zakonisht në bazë të kontratave afatgjate, me një çmim që varet jo nga oferta e kërkesa e gazit por nga çmimi i naftës i caktuar nga bursa. Megjithatë, OPEC-i i gazit nuk duhet të funksionojë detyrimisht si ajo e naftës, pasi vendet eksportuese të gazit mund të bien dakord jo vetëm për reduktimin apo shtimin e nxjerrjes, duke ngritur e zbritur kështu çmimet, por edhe duke i dalluar tregjet e reja apo duke përqëndruar një çmim më të lartë në çastin e mbarimit të kontratave, përveç se të mbështeten mbi kontrollin e transportit e të shpërndarjes. Dhe mbi këto faza të fundit vendoset monopolizimi i vërtetë i tregut të gazit, pasi tek transporti qëndron ndryshueshmëria kryesore: kur arrihet kontrollimi i këtyre dy fazave të shitjes së gazit, asnjë pakt apo kontratë mund të fitojë mbi pushtetin e monopolistit. Krijimi i një tregu global, e pra dhe të një burse të gazit mbërrin në një moment pasues, kur blerja e gazit në nëj mënyrë a në një tjetër puqet ndaj pak vendeve, që në këtë pikë do vendosin monedhën e këmbimit.

Këto konsiderata paraprake mund t'a shpjegojnë më mirë politikën që po çon përpara Rusia, që kurrë nuk është çekuilibruar mbi mundësinë për të krijuar një opec gazi e do angazhohet shumë në krijimin e marrëveshjeve bilaterale. Ka shumë mundësi që Rusia të përgatitet për marrjen e një pozite prej lideri mes vendeve eksportuese pasi, në një mënyrë a në një tjetër, që të gjithë kanë nevojë për ndërmjetësinë e saj mes tregjeve të mëdha konsumuese e atyre prodhuese të Azisë Qëndrore më të izoluara. Pastaj, duke marrë parasysh mungesën e shtimit të nxjerrjes nga Gazprom e rritjes së konsumimit brenda vendit, është më pak e rëndësishme lidhja mes vendeve prodhuese sesa të qënit në marrëdhënie të mira me konsumatorët. Për të siguruar mundësi eksportimi, Rusisë i duhet të investojë në nxjerrjen e prodhimin e gazit të lëngët, e si rrjedhim, nuk mund të hyjë në vendet konsumatore që janë investitorët kryesorë në sektorin energjitik botërorë.Kështu është mjaft domethënëse që delegacioni rus të jetë i pranishëm në Doha, për të parën herë madhëshore: si Viktor Khristenko, Ministri rus i Energjisë, ashtu si dhe presidenti i CdA-së së Gazprom-it ishin të pranishëm në Doha. Kështu në pritje të mbledhjes së ardhshme që do zhvillohet në Moskë, do jetë gjithmonë Gazpromi ai që do drejtojë një komitet studimi për zhvillim e proçesit për krijimin e një trusti, që do i përcaktojë kështu metodat e caktimit të çmimeve dhe llogaritjen e një plani global për t'a administruar tërë strukturën e tregut të gazit. Ndërsa është duke u bërë çmosi për të fashitur frikën e tregjeve europiane që i druhen një ritrajtimi të afateve të kontratave furnizuese e të pakteve bilaterale, mundësia e krijimit të një trusti të gazit duket akoma shumë e largët si pasojë e një mosmarrëveshje të rëndë mes vendeve lider prodhuese të gazit. Shumë prej tyre arrijnë të jenë krejtësisht të vetëmjaftueshëm, si Rusia e Qatari, që kanë në dispozicion një fuqi kontraktuese të rrënjosur në pushtetin e tyre politik, ndërsa të tjerët kërkojnë pavarësinë e tyre me anë të rrugëve alternative, si Irani. Larmia e nevojave të vetë gjendjes politike në të cilën janë përfshirë e bën gjetjen e një zgjidhje të mundshme mjaft të vështirë, duke marrë në konsideratë edhe veprën e padukshme të Amerikës, që duke depërtuar në Vende të ndryshme, po provokon përçarje e konflikte që luajnë në favorin e saj.

Një ligj i ri për kontrollin masiv të emigrantëve

2007-04-30T21:59:00.000+02:00

Mbërrin në Parlament projektligji për reformën e ligjit të emigracionit për të futur një sërë instrumentash burokratike që kanë si qëllim garantimin e sigurisë dhe efikasitetit ndaj flukseve migratore.
Ligjet që rregullojnë emigracionin një thikë me dy presa e mund t'a bëjnë ilegale tregtinë e skllevërve, për t'i lejuar mbijetesën një sistemi kapitalist falimentues. Të mos harrojmë ligjet emigruese pas luftës së dytë të vendeve Veriore Europiane, që financuan rindërtimin e një bumi ekonomik duke shfrytëzuar emigrantët e vendeve europiane më të varfra, si Italia. Sot historia përsëritet dhe në Itali realizohet kontradikta e madhe: një vend me përqindje të lartë emigrimi, sidomos të mendjeve të reja, nxjerr ligje për rregullim e emigracionit e t'u bëjë kështu të tjerëve, atë çfarë në të kaluarën u është bërë Italianëve.Të shumta janë anët e errëta e të çuditshme të ligjit. Mekanizmi i fluksit të hyrjes do diktohet nga një programim trevjeçar i kuotave të të huajve dhe jo vjetor, të vendosura mbi bazën e të dhënave të efikasitetit të kërkesës për punë, duke vlerësuar edhe programet e shkollimit e formimit të zhvilluara në Vendet e origjinës e sensibilizimin mbi kulturën e Shtetit Italian.Gjithashtu, për vizat parashikohen thjeshtëzime me një kërkesë dokumentash me të lehtë për t' u prezantuar pranë selive të konsullatave, ndërsa për kërkesat e leje-qëndrimeve të shkurtra do ketë një proçedurë të përshpejtuar. Objektivi themelor është nxitja e flukseve emigruese e me to të zgjidhin problemet e konkurrencës së ndërmarrjeve, e të defiçitit të kasave të Inps, në mënyrë që të garantojnë pagimin e pensioneve të sotme, por dhe të përjashtojnë pagimin e pensionit të së nesërmes. Kuota e fluksit emigrues parashikon lëkundje për punët sezonale e ato të me kërkesa të larta, dhe përkthehet në krijimin e një liste në të cilën emigrantët mund të rregjistrohen në distancë, nëpërmjet rrjetit. Listat mund të merren pranë përfaqësive diplomatike italiane apo pranë enteve e organeve ndërkombëtare rezidente jashtështetit. Lind kështu një bankë të dhënash qeveritare me të gjitha kërkesat e hyrjes për punë e ofertave të punës, që do egzistojë për një periudhë tranzitore deri kur të hyjne në funksion listat që do përkthehen në një mbledhje e shkatërrim i të dhënave personale e anagrafe të personave që dëshirojnë të hyjnë. Po të njëjtin funksion kanë rregullat për përjashtimet, pasi emigrantët që nuk zotërojnë kushtet për të qëndruar në Itali mund të gëzojnë një rikthimin vullnetarisht e të asistuar nëse bashkëpunojnë për identifikimin e tyre.Në të njëjtën kohë do vendosen masa që kanë si qëllim nxitjen e instrumentave legalë për transferimin e parave, në mënyrë që të përvijojnë lëvizjet e parave që dalin nga Italia si synim studimin e fitimit të prodhuar si dhe atë që del jashtë. Në dritën e masave të tilla paraprake bëhen gjithnjë e më të qarta shkaqet që dekretuan skandalet e Agjencive të Transfer Money, e po të të njëtave dekrete anti-pastruese, që synojnë të kontrollojnë financimet e terrorizmit apo më qartë lëvizjet e parave brenda qarkut bankar.

Në rolin e listave futet në lojë figura e sponsorit, apo e një farë garanti që do këtë pushtetin, pranë zyrës së emigracionit,për të lejuar hyrjen në Itali të emigrantave që kërkojnë punë duke u dhënë garanci për vetëmbajtjen e për një riatdhesim të mundshëm. Mund të jenë sponsor ente e organe institucionale (Krahina e Ente lokale), shoqata ndërmarrëse e profesionionale. Mbi këtë normë dalin dyshime të drejta, përsa një shoqatë profesionale apo ndërmarrëse mund të shërbejë për mbulimin e aktiviteteve kriminale në shfrytëzimin e emigracionit. Për më tepër krijohet edhe një kanal i privilegjuar për emigracionin e punëtorëve të kualifikuar, apo të trureve e personelit të spektalit, që do kenë si garant Multinacionalë e Universitete: lind kështu emigracioni i serisë A e ajo e serisë B, pasi ndërsa personat që kanë pasur gjithmonë pak mundësi duhet t'i nënshtrohen një rregjimi më të ashpër, ndërsa multinacionalet do kenë fushë të lirë në administrimin e fluksit emigrues. Pushtet i gjërë vetëgjykimor u është rezervuar tutelës së të drejtave të emigrantëve që nuk arrijnë të rinovojnë lejen e qëndrimit, të cilët nëse nuk zotërojnë të ardhura për t'u mbajtur për një vit, u jepet ekspulsioni. Mjafton të mendohet që minorenët, e familijarët e të huajit që gëzon një leje-qëndrimi, do ketë të drejtë të qëndrojë në Itali vetëm nëse ka marrë pjesë në projektet e pritjes e tutelës të administruara nga entet, shoqatat publike apo private. Në rast të kundërt do i jepet ekspulsioni, me ngushëllimin e dobët që mund të shfrytëzojë riatdhesimin e vullnetshëm e ndihmues. Një novacion i madh i reformës është dhënia e të drejtës për të votuar apo për t'u kandiduar në zgjedhjet administrative në favor të të huajve që kanë leje-qëndrimi. Një e drejtë kjo që duket se u jep emigrantëve edhe të drejtën e nënshtetësisë të barabartë me atë të italianëve, por në realitet është vetëm një shtojcë për persona që nuk do jenë kurrë në pozitën e një qytetari të vërtetë.
Lind kështu gjenerata e re e qytetarëve italianë: atyre që nuk kanë më origjinat e veta, që thithen nga strategjia e globalizimit, që paguajnë pensionet tona me punën e tyre e taksat e tyre, pa marrë në këmbim avantazhe të pakta e mjaft të rralla. Ka shumë mundësi që nuk do kenë kurrë një pension nëse do kthehen në vendin e origjinës, mund të gëzojnë një asistencë të reduktuar deri në koc nga garancitë e pakta të shlyerjeve sociale, me rrezikun e se pas vitesh pune mund t'u jepet ekspulsioni pasi nuk zotërojnë më kushtet për qëndrimin. E kështu në Itali, i Bukuri Vend, i shfrytëzon deri sa ka nevojë, e pastaj i përjashton apo i vendos në fundin e shoqërisë për t'i kujtuar atyre se janë gjithmonë të huaj, në vend të huaj.

Telenovela e Iranit dhe e Kosovës

2007-04-16T01:47:00.000+02:00

Intervistë e Michele Altamura

Një analizë e ngjarjeve të Gjirit e Kosovës në fjalët e Michele Altamura, themelues i Ojq-së Etleboro, në Republikën Srpska. Shenja të vagëta ndryshimi shkelen e asgjësohen nga propaganda që merr dhenë, e që kthen politikën e jashtme në një teatro të vërtetë.

Pyetje: Çfarë mendoni në atë çfarë ndodhi në Iran?
Përgjigje: Ajo vënie në skenë nga Irani është pa dyshim një teatro, iranianët janë mjeshtra, por edhe një falimentim për të gjithë, pasi secili nga ne është i përqëndruar mbi ato 15 aktorë, që mbase do bëhen heronj lufte, do marrin promocionin e tyre e dikush do shkruajë një libër, duke u bërë pastaj personazh e një filmi. E gjitha është mjaft apsurde pasi anglezët e kanë lejuar arrestimin, për të ngritur situatën e rrezikut, e për inat të Rusisë, të lidhë raporte direkte me Teheranin. Iranianët nga ana e tyre janë mjaft të papërgjegjshëm e palaço për t'a luajtur rolin, e të vendosin me një akt vetëvrasës kompromentimin e sigurisë së mbarë një kombi. E kanë bërë tërë këtë për të krijuar një efekt mediatik, dhe është më mirë të lihet mënjanë Irani pasi është një shtet vetëvrasës, klasa e tij potike ka mbaruar tashmë e po luan çdo gjë për çdo gjë, për të fituar kohë e për të bëjë viktimën në gjirin e lidhjes arabe, duke u caktuar si paladini i drejtësisë. Por në fund ka bërë bërë figurë të keqe pasi ka vendosur të trajtojë me anglezët.

Pyetje: Pra si duhet interpretuar ky dorëzim kaq imediat?
Përgjigje: Çfarë kemi të re është se marrëdhëniet mes Amerikës e Anglisë ka ndryshuar, lufta nuk është këtu apo në Iran por në disa këshille administrative, dhe e gjithë kjo demagogji është mbase dhe një mënyrë për të fshehur një falimentim. Ka mundësi që dhe Irani të rrëzohet vetë, pasi bota arabe nuk janë dakord me asnjëri, e nëse vërtetë perëndimi do t'i bëjë luftë terrorizmit atëherë duhet të shkojë në Dubaj. Vetëm se atje do rrezikonin të kompromentoheshin personalisht, e t'i zbulonin të gjitha segretet e tyre të vogla. Por kur Anglia ulet, duke lënë të sekuestruar një diplomatik në Irak, do të thotë se tërë politika e tyre e fakti se thonin se nuk trajtonin me terroristët ka mbaruar. Unë besoj se tani anglezët kanë rënë dakord me Rusinë, që do marrë rolin e referueses brenda botës arabe, duke u munduar t'i ftohë raportet me Shtetet e Bashkuara, që janë me të vërtetë në zgrip të një krize.

Pyetje: Cili mund të jetë shkaku?
Përgjigje: Tashmë të gjitha Shtetet mundohen si e si t'a shtyejnë e nuk duhet të çuditemi më nga propaganda e dizinformacioni, apo nëse ngjarjet dredhojnë nga kriza fallso apo alarme të pajustikueshme: jetojmë në një teatër, vetëm se ne paguajmë një biletë shumë të shtrenjtë, jemi vetëm spektatorë, madje dhe mjaft të këqinj pasi nuk e kuptojmë mirë ku mbaron shtirja e fillon e vërteta.
Pyetje: Çfarë po ndodh sot në Kosovë ndërsa të gjithë shohin luftën?
Përgjigje: Mbi çështjen e Kosovës nuk ka fjalë, besoj se edhe ato nuk e dinë çfarë po bëjnë, pasi Serbia nuk do pranojë kurrë një kompromis, e nëse Kosova do marrë këtë nënlloj pavarësie të kontrolluar, do jetë për t'i dhënë kosovarëve një etni Shqiptare në mënyrë që të ndjekin politikën e tyre. Nga ana tjetër vendi do jetë gjithmonë i paqeverisshëm dhe e gjitha kjo nuk ka më kuptim, e as kosovarët nuk besojnë më në asgjë, edhe pse Kosova do jetë e pavarur sigurisht nuk do jetë e lire. Nga Sarajeva janë nisur për në Kosovë myslimanë ndërsa qindra funksionarë e ushtarë transferohen për të administruar e kontrolluar një situatë të mundshme kaosi e incidentesh mes etnive të ndryshme.

Pyetje: Si do lëvizë Rusia?
Përgjigje: Rusia, ka një detyrë mjaft delikate, por nuk duhet të harrojmë se është një vend i madh, që po luan shah, e duhet të zgjedhë mes partnerëve të punës e atyre të politikës. E vetmja gjë që mund të thonë është se janë larguar nga Afganistani shumë kohë më parë, pastaj ne kemi shkuar sërish me armët e paqes.

Pyetje: Çfarë i leverdis më shumë Rusisë: të trajtojë me Perëndimin apo të ndërtojë zonën e saj të influencës?
Përgjigje: Besoj se sot po rivendosen kufinj të padukshëm, që nuk janë më tokë por quhen zona influence e në botë janë afërsisht 13. Sot Rusia ka nevojë për klientë europianë, ka ofertën e kërkesën, do fitojë zoti i parasë, paratë kanë ndrequr çdo gjë e kënaqur gjithmonë të gjithë.

Pyetje: Përse vota e Parlamentit Europian parapriu Okb-në?
Përgjigje: Sot ka filluar të merret në konsideratë BE si një entitet politik, edhe pse s` e ka një kushtetutë, dhe është e çuditshme që nuk kanë qënë Komisionet ato që kanë votuar duke qënë se ato që vendosin çdo direktivë, pavarësisht se janë funksionarë të emëruar dhe jo të zgjedhur, nuk e dimë kush i zgjedh këto anëtarë e nuk dihet as se kush janë, dhe kjo është një çmenduri. Është e qartë se duan t`a mbyllin Okb, aq sa e vërtetë është se këto gjëra nuk i keni dëgjuar asnjëherë nëpër media, pasi mediat italiane janë të parët kriminelë, gjithmonë kanë treguar të vërtetat e tyre personale, e do vazhdojnë t`a bëjnë.

Pyetje: Përse kaq shumë dizinformacion në Itali mbi çështjen e Ballkanit?
Përgjigje: Italia nuk është kurrë e qartë në politikën e saj të jashtme, mbase nuk e ka një të saktësuar e të përcaktuar mirë, jemi një popull që na duan por dhe na përqeshin, nuk jemi të armatosur mjaftueshëm për politikën që pretendojmë t`i bëjmë ballë, pasi ata që janë sot në pushtet janë aq krimba, sa do ia mbathnin që me granatën e parë. Dizinformacioni është bërë pasi janë kroatë ato që administrojnë sitet serbe, dhe burimet e informacionit transmetojnë në mënyrë që të jetë e kundërta e çdo gjëje, falë mirëqënies së kësaj shoqate ndërkombëtare.

Pyetje: Skandalet e arrestimet në Itali duken si pjesë e një regjie. A janë të lidhura me atë çfarë po ndodh në Ballkan?
Përgjigje: Në Ballkan priten të vijnë miliona euro e këto arrestime nuk janë tjetër veçse një efekt anësor, një masë paraprake. Kanë arrestuar një grup funksionarësh italianë të Komisionit Europian, jo sepse ishin kriminelë të tmerrshëm, por sepse janë të shkrishëm, e pasi njerëzve u pëlqejn t`a bëjnë këtë punë si krimba e si tradhëtarë: kjo është politika jonë e jashtme.

Pyetje: A do e ndryshojë fatura energjitike politikën e jashtme të Italisë? Përgjigje: Kanë kaluar tashmë 50 vjet që dëgjojmë "për të mirën e vendit", dhe vërtetë nuk e di çfarë mund të ndodhë akoma, pasi duke krijuar alarmime e kriza falso e kanë ruajtur qetësinë e njerëzve, por është një situatë e paqëndrueshme që nuk shërohet kollaj. Në Francë ashtu si në Itali, për një biletë të papaguar u krijua një kacafytje pa fund brenda stacionit. Dobësia e përditshme po merr dhenë.

Pyetje: Çfarë parandjen në këtë klimë Etleboro në zemrën e një komuniteti serb në Bosnje, që edhe ai kërkon pavarësinë e vet?
Përgjigje: Etleboro është një Ojq që e ka ndërtuar me kujdes rrjetën e vet një vend, që është simboli i padrejtësisë, e mbase askush në Itali mund t'a kuptojë çfarë ndjen ky popull i poshtëruar. Organizata jonë e ka mbështetur gjithmonë politikën e pavarësisë, dhe e jemi deklaruar haptas, kundra këtyre proçeseve të padrejta, kundra këtij fallsiteti. Një ditë do mbërrijë fatura, e dikujt do i duhet të paguajë. Unë nuk jam i huaj në Banja Luka.

Pyetje:Nëse trupat e Nato do rinisin të gjëmojnë, sërish do të përfundohet në një rreth feskeq korrupsioni e plaçkitje?
Përgjigje: Nuk besoj, pasi diçka po ndryshon, skemat e vjetra nuk funksionojnë më, çdo ditë ngjarjet ndryshojnë, virtualizimi i kompiuterave po e transformon ekonominë tonë. Nuk do kishim as kohë të qëllonim pasi vende me një informatizim të pamjaftueshëm e të tuteluar mund të fundosen vetë, pa shkrehur as një të shtënë. Por populli do spektakël, demagogji, histori për episodet e të cilave lojrat e luftës janë të nevojshme.

Pyetje: Çfarë po bën Etleboro për Rep. Srpska e çfarë mund të bëjë edhe për Italinë?
Përgjigje: Etleboro kërkon mbrojtjen e ndërmarrjeve, duke përdorur kokën e jo këmbët, lexojmë dokumentat më të rëndësishëm të publikuara nga FMN, për t'u tuteluar e për t'i paraprirë kohës, duke u munduar të shpjegojmë se një ekonomi pa u informatizuar nuk ka të ardhme. Në këto orë të vona pranë popullit serb të Kosovës me të cilët jemi në lidhje 24/24 duke i bërë me dije se nuk janë të harruar, pasi këtu njerëzit vdesin urie, pasi janë të braktisur, dhe ja pse jemi duke u vënë në lëvizje për t'u dërguar jetë, mjete, e instrumenta për të mos braktisur kush na ndihmoi në të kaluarën. Ne nuk mund të luftojmë, e të bëjmë diskutime prej mëndimtarësh, pasi ndërmarrjet janë në zemër të shoqërisë sonë, e nëse janë të detyruara të emigrojnë, kjo sepse po vdesin. Kemi shumë të anëtaësuar në Itali, mjaft të rinj e sipërmarrës të rinj, shumë nga të cilët tashmë vijnë e na takojnë. Nuk mundemi e nuk duhet t'i mbyllim sytë, ja përse fjalët nuk na nevojiten, por po ndërtojmë, e po luftojmë në çdo forum, pasi ne besojmë në idetë tona, që janë sakrifica e njerëzve që pas vitesh ka sakrifikuar jetën e vet. Së shpejti do lançojmë projektin e ri të Etleboro-s që, pas fazës së parë të eksperimentimit mund të zhvillohet gjërësisht.

Pyetje: Dëshironi të shtoni diçka?
Përgjigje: Kur dikush do të bëjë diçka zgjat dorën por ndotet e përbaltet, ndërsa për të mbrojtur një mori interesash e yjësinë e lobeve nevojiten duar të përbaltura.

Marifeti i Kyoto-s do krijojë një business për naftëtarët

2007-04-11T20:07:00.000+02:00

Biznesi i madh i gazit me ç'duket nuk do ketë fund, e pas rënies e ngritjes së çmimeve për eksportimin e kjo falë luftës së negociatave, Gazpromi futet në tregun e çertifikatave të gjelbërta të Kyotos.
Grupi energjitik Gazprom, përmes ortakut të tij Gazprombank, ka mbyllur një joint venture të rëndësishme me bankën Dresdner për të investuar në projekte që japin kredi për emetimin si dhe kornizën e mekanizmave të parashikuar nga protokolli Kyoto e nga tregu europian i Emission Trading (ETS). Tregu i energjisë ashtu siç është përcaktuar do jetë vetë ai një treg financiar që do thith kapitale, spekullime e fitime në bazë të mekanizmave teknikë, siç mund të jetë tregu i emission trading. Në fakt, siç është vendosur nga direktiva për shkëmbimin e kuotave të emetimit të gazrave nga prishja e ozonit, që thith protokolli i Kyotos, një Vend i industrializuar ka mundësi t'ia shesë një të dyti të drejtat e emetimit të tepërt që kanë vijnë nga zvoglim i ndotjes përtej cakut të që është marrë zotimi për t'u realizuar. Kuotat që i kalojnë përqindjet e ndotjes së lejuar mund të negociojnë brenda një tregu prej së vërteti, e mund të blihen nga ato që kanë një defiçit ndotje. Këto mekanizma fleksibël të parashikuar nga Traktati i Kyotos, të pranuara në Kartën Europiane të Energjisë e programimit europian për energjinë, bazohen mbi teorinë sipas së cilës ndotja kompensohet në globalitetin e saj me një reduktim të emetimimeve nga një tjetër krahinë e botës, një parim ky që pasqyron teorinë e entropisë. E kështu falë të ashtuquajturit Joint implementation, që parashikojnë dhënien e kredisë për realizimin e një projekti nga ana e vendit "ndotës" në një vend tjetër, ndërtimi i një centrali bërthamor apo i një centrali gazi, mund të fitohen të tjera të drejta për të ndotur. Aktualisht Rusia e ka ratifikuar tekstin ndërkombëtar që në 2005, dhe është në gjendje t'u "shesë" grupeve perëndimore të drejta emetimi që korrispondojnë me investimet e realizuara mbi territorin e saj për të limituar prodhimin e gazit me efekt serre (globale), siç janë psh. Impiantet për shfrytëzimin e gazit. Rusia e ka përmirësuar efikasitetin e saj energjitik me 11% për një fitim prej 10 miliard dollarë, nga të cilët 2 miliard i shkojnë Gazprom falë përmirësimit të efikasitetit prodhues së impianteve të tija. Programi i investimit të Gazprom ka filluar tashmë, e mundësuar nga blerja e larmishme e ndërmarrjeve ruse për nxjerrjen e metanit, për të filluar pastaj me një plan shtrirjeje të impianteve e naftanxjerrësve prej 70 miliard dollarësh. Një pjesë e këtij buxheti shkon për Royal Ducht/Shell për blerjen e 50% të Sakhalin.2, projekti më i madh në botë për prodhimin e gazit të lëngët; një tjetër pjesë për ndërtimin e një gazsjellësi që lidh direkt Rusinë me Gjermaninë përveç shfytëzimit industrial të vendburimit të Shtokman-it. Do të jetë një makinë e vërtetë lufte ajo çfarë Gazpromi po ndërton, duke tërhequr kapitale nga të gjitha anët e botës e duke vënë në lëvizje Bankat më të rëndësishme të afarizmit. Mjafton të mendosh se 18% i tregut rus për aktivitetet e financimit të bashkimeve të shoqërive është në duart e Jp Morgan, e të tjerë do jenë të gatshëm për të investuar. Hilja që fshihet pas Tokyo është kuptuar në çast nga Gazprom që ka ditur menjëherë si të hyjë brenda mekanizmit e t'a nënshtrojë sipas qejfit, për të prodhuar biznese të tjera: spekullime mbi spekullime. Shembulli i Gazpromit përshtatet krejtësisht, e me një paradoks të madh, shpjegon sesi ky kuadër normativ i efikasitetit energjitik është studiuar pikërisht për të favorizuar, akoma dhe një herë, lobet e naftës. Kyoto, ashtu si Karta Europiane e Energjisë, nuk çojnë në zgjidhjen e problemit të gazit serrë e as në zhvillimin e shumë shpresuar të energjive alternative, pasi nuk kanë aftësi dobishmërie duke u krahasuar me ato çfarë mund të përfitohen me impiantet bërthamore apo të gazit. Këto të fundit, përveç se përfaqësojnë burimin e enrgjisë më fitimprurës për momentin, mundësojnë amortizimin e një pjese të kostove pikërisht në bazë të këtyre mekanizmave për kompensimin e ndotjes.
Përcaktimi bazë që i është dhënë sistemit energjitik është pa dyshim tërësisht i gabuar, pasi nuk ka në bazë një koncept ambientalist apo shkencor, por tipik ekonomik e spekullativ, pasi ndjek po të njëjtat parime që rregullojnë tregun e kompromiseve të pasurisë së luajtshme. Hap në fakt një treg investimi për vetë shoqëritë e mëdha të naftës, që do nxiten më shumë në përmirësimin e shtrirjen e impianteve të tyre prodhuese, apo për zhvillimin e energjisë bërthamore, por jo për zhvillimin e teknologjive alternative që synojnë në ndryshimin e modeleve të konsumit e të kursimit energjitik.

Një strategji për të mbyllur Rusinë

2007-04-08T23:01:00.000+02:00

Azerbaixhani lidh me Europën një marrëveshje për furnizimin me gaz, duke i bërë sfidë sërish Rusisë pas fërkimeve që u krijuan për tranzitin e naftës ruse të ardhur nga Kaukazi.
Krijohet kështu një mundësi e vlefshme për Europën në ndryshimin funizuesit e çlirimin nga vartësia energjitike me Rusinë, ndërsa Azia qëndrore siguron akoma më shumë centralizim në skenën gjeopolitike në bazë të burimeve të shumta që ka në këtë periudhë tensionesh të larta në tregun e naftës.

Azerbaixhani, parashikon të fillojë t'i shes gazin Europës përmes gazsjellësit Bakou-Tbilissi-Erzerum, në një optikë bashkëpunimi me Kazakistanin e Poloninë, edhe ajo në kërkim të një rruge alternative furnizimi në pritje të inaugurimit të gazsjelësit të Balltik, që mund të kushtonte një vartësi të fuqishme e shqetësuese nga Rusia. Shteti i Kaukazit i shton dërgesat e gazit edhe për Gjeorgjinë për t'i zvogluar importimet e tija me hidrokarbure ruse: Bakou përforcon kështu një aleancë nën drejtimin e perëndimit për kontrollin e korridoreve, të naftasjellëseve e gazsjellësve që nisen nga Bakou e mbërrijnë deri në Turqi duke përshkuar Gjeorgjinë për të shkuar drejt Europës. Si provë e kësaj, mjafton të merrët në konsideratë plani energjitik italian, që po fillon organizimin e një Burse gazi që do ketë në projekt ‘Igi’ për Greqinë-Azerbaixhanin, e ‘Golsi’ me Algjerinë nëpërmjet Sardenjës do ketë burime mjaft të rëndësishme, përveç atyre kryesore që vijnë me tuba si nga Mesdheu ashtu dhe nga Rusia. Duke nxjerrë naftë nga Deti Kaspik, gazsjellësi BTC (Bakou-Tbilissi-Ceyhan) i bie përqark Rusisë e mund t'a dorëzojë naftën bruto Turqisë, dhe ky ka premisa të bëhet një kanal i privilegjuar për hidrokarburet tani që raportet me Gazprom janë ndërprerë, e parashikohet ndërtimi i një gazsjellësi nëndetar në Detin Kaspik që do transportojë sasi gjigande gazi të Turkmenistanit e të Uzbegistanit. Në këtë mënyrë pjesë të naftës së Azisë Qëndrore do përfundonte nën kontrollin Amerikan, duke konsideruar prezencën e tij në Afganistan e Irak, duke zbatuar një politikë konkurrence strategjike ndaj Rusisë, mjaft e pamëshirshme pasi shtyhet gjithnjë e më afër kufinjve territoriale ruse.

Ky aspekt nuk është për t'u nënvlerësuar, sidomos duke konsideruar krizën e që po zhvillohet në Gji, duke qënë se Azerbaixhani përfaqëson një vend gjeografikisht afër Iranit, por politikisht armiqësor. Relatat mes Bakou e Tehran janë gjithnjë më të vështira e delikate, si shkak i mosmarrëveshjeve mbi burimet e naftës të Kaspikut e të egzistencës së një pakice Azerbaixhane në Iran. Për më tepër, gazsjellësi Iran-Armeni kontrollohet sot nga Rusia, e në fakt në bazë të një marrëveshje të mbyllur mes Armenisë e Rusisë Gazpromi do ketë kontrollin mbi burimet armeno-iraniane që do mundësojnë përforcimin e dërgesave të gazit iranian drejt Gjeorgjisë. Përforcimi i relatave mes Armenisë e Iranit do lejojë mbylljen e një kanali transporti e nxjerrje gazi nën kontrollin e Rusisë, që pastaj do mund t'i japë drejtimin përmes Greqisë e Ballkanit për t'a sjellë në Europë.
Manovrat e Shteteve të Bashkuara e të Europës për të përfituar kontrollin mbi naftën e Azisë Qëndrore janë mjaft efikase, e duhen interpretuar duke konsideruar edhe krizën që po përfshin Anglinë e Iranin, përveç çështjen e pavarësisë së Kosovës. Me ç'duket Europa po ndërton një rrjet furnizimi alternativ duke përdorur burimet e aleancës atlantike, në këmbim të së cilës ka marrë një pozicion të vendosur e të qëndrueshëm mbi përgjegjësinë e Iranit, pa humbur relatat tregtare të firmave me rusët. S'duhet harruar se koncerni EADS, tek i cili merr pjesë Alitalia, ka vendosur të marrë më shumë kapitale ruse për t'a përhapur edhe drejt Rusisë kërkimet e industrinë për prodhimin e aeroplanëve e anijeve kozmike. Oferta e gazit Azerbaixhan për tregun europian, synimi për vënien në vijë të naftës së Turkmenistanit e të Uzbekistanit përmes BTC e pra nëpërmjet Turqisë e pastaj Kosovës, e së fundmi kërcënimet ushtarake ndaj Iranit i përgjigjen që të gjithë me qëllimin e vetëm, atë të rrethimit të Rusisë e t'a detyrojnë gjithnjë e më shumë të prapësohet gjithnjë e më shumë brenda kufinjve të saj. Kështu është në lëvizje një strategji për mbylljen e Rusisë, në mënyrë që të sabotohet projekti i Opec -it të gazit e i Bursës së naftës së San. Pjetersburgut.

Liberalizimi i pagesave dhe fajdeja e re

2007-04-07T22:22:00.000+02:00

Rrëzimi i Ecofin-it nga ministrat për liberalizimin e pagesave brenda hapsirës europiane, që eleminon limitet e kufizimet si në bazën e kombësisë së vendndodhjes së institutit të kredisë, ashtu dhe në bazë të tipologjisë së enteve që kanë të drejtë të japin shërbimin për transacionet. Përçohet prioriteti apsolut i ligjit ekonomik për konkurrencën e zbritjes së kostove për konsumatorët, duke i dhënë kështu jetë krijimit të joint venture e bashkëpunimeve mes administuesve të telefonisë, instituteve të kreditit e shoqërive të shpërndarjeve tregtare. E tillë direktivë përfaqëson pra liberalizimin e shumëpritur që mbërrin pas skandaleve që përfshinë agjencitë e transfer money, shoqëritë e telefonisë, ngjitjet armiqësore të instituteve të vogla të kredisë, dhe është pikësynimi i çarçafëve që kanë tendencë të nxisin përdorimin e monedhës elektronike e bankare, në vend të kartmonedhave. Dekreti i anti-pastrimit e bën kartmonedhën një instrument të rrezikshëm për pagimin e transazione, pasi e konsideron të dyshimtë çdo transferim apo akumulim paraje që del jashtë qarkut bankar e pra jashtë kontrolleve të vëmendshme të instituteve të kredisë. Po të njëtat limite në pranimin e çeqeve të transferueshëm, e liberalizimeve të reja, detyrojnë monedhën elektronike për pagimet e institucioneve kryesore e shoqërive që ofrojnë një shërbim publik, për më tepër dhe të pëbërjes së llogarive të rrjedhshme bankare për administrimin e pagesave të profesionistëve të lirë, që duhet të përvijojnë kompensimet e të kontrolojnë mbi aktivitetin financiar të ndërmarrjeve ndihmuese. Vendimi për hapjen e një sektori pagimesh për entet jo bankare është ndërmarrë nga Ecofin sipas një kompromisi që përcakton kushte të arsyeshme për entet jo bankare e hap një mundësi tregu për shoqëritë që ofrojnë shërbime transferimi parash, por jo kredie në kuptim të ngushtë, deri sa të përfshijnë çfarëdolloj subjekti që ka të bëjë direkt me monedhën. Western Union, shoqëri që administron e-money, supermerkate, provider e shoqëri telekomunikazioni, që do plotësojnë kërkësat e volitshme të pronës e të stabilitetit financiar, do mund të kryejnë transferime paraje duke konsideruar se nuk do jetë më e nevojshme të kryhen më pagime përmes institutit të kredisë që ndodhet po në të njëjtin shtet banimi. Nga kjo pikëpamje direktiva përfaqëson hapin e parë për krijimin e hapësire të vetme për pagimet që do mundësojë kryerjen e pagesave me karta krediti, debie, urdhërxhirimi nga një llogari e vetme bankare, pa paguar kosto shtesë, në të gjithë Europën, nën vëzhgimin e një enti të vetëm të centralizuar. Ente jo bankare nuk do mund të mbledhin depozitimet e pajtimtarëve, por mund të pranojnë fonde për huazimin e shërbimeve të pagesave: këto do përbëjnë rezervat që do i lejojnë këtyre shoqërive të japin borxhe të lidhura gjithnjë me pagimin, apo për konsumin.

Në këtë optikë sigurisht marrin formë bashkëpunimet që janë krijuar e që duket sikur diktohen nga nevojat tregtare: Coop-et kanë lidhur një marrëveshje të rëndësishme me Tim, ashtu siç Posta po shtron negociata me Vodafon për t'u bërë administrues i telefonisë, e Carrefour që ka ndërtuar me Vodafone një bashkëpunim për virtualizimin e furnizimeve komerciale. Posta, në veçanti, mbështeten tek mikropagat, për të krijuar bankën e parë në celular për të administruar në lëvizje llogarinë vetjake, ndërsa Coop, Auchan, Conad e Carrefour po studiojnë një sistem për të kryer pazarin nëpërmjet celularit, veprime klientash të përhershëm e të përbashkëtin, reklamuese e çmimesh. Duke konsideruar në fakt se hyrja e pashmangshme e chip-it RFID brenda etiketave të produkteve të konsumit, shoqëritë e telefonisë, bankat e vetë multinacionalet mund të njihen me blerjet e zakonet e personeve, duke krijuar një bazë të dhënash mbi stilin e jetesës e mënyrat e konsumit që mund të vendosin një kontroll apsolut mbi nevojat e shoqërisë. Funksioni i kodit me vija, përsoset më tej duke qënë se chip-i mund të përmbajë një numër më të madh informacionesh, si për mënyrën e konsumit të produktit, ashtu dhe për ato të pagesës: e gjitha kjo në duart e kolosëve të ekonomisë së çnjerëzuar e të globalizuar.Qëllimi do jetë ai i krijimit të rrjeteve të integruara brenda shoqërive të telekomunikacionit, bankave e supermerkateve, do ndërtojnë një qark në të cilin do qarkullojë monedha tërësisht elektronike, që do zotërojë kredinë e konsumit e shkëmbime të vogla paraje. Me ndërfutjen e këtij sistemi kaq afër nevojave të përditshme, do tërhiqen sasi të stërmëdha paraje, për t'u zëvendësuar me paranë fleksibël e gjithmonë të disponushme elektronike. Nëse për shoqatat e konsumatorëve kjo përfaqëson një fitore, në realitet nuk është tjetër veçse një mashtrim i madh, duke qënë se zvoglon rentën bankare, por që rrit deri në kulm varësinë ndaj monedhës elektronike të adebituar. Njerëzit do jenë si të droguar nga mundësia e lirë për të pasur kartë krediti në pak minuta, një financim, një llogari bankare, e nuk do e kuptojë se është futur në borxhe, më dyfish taksë interesi, për të bërë pazarin, për të ngrënë.
Asnjë e mirë konsumi, asnjë hua, nuk do pagohet më me para në dorë por vetëm përmes instrumentave të pagimit që supermerkati do studiojë për "klientat" e tij, përsa përdorimi i parasë në dorë do bëhet e pamundur. Të përfytyrojmë se liberalizimi i sektorit të pagesave do të thotë eleminimi i përqindjes (fajdes) bankare, do të thotë bërja e një gabimi të madh, pasi do ia beh fajdeja tjetër, ajo e çnjerëzimit të ekonomisë. Referuesit tanë do jenë shoqëri telekomunikacioni apo të e-money që përdorin proçedura burokratike të stërholluara e që nuk njihen nga personat, pasi nuk kanë një kod proçedure administrative, e kjo u lejon atyre të përdorin strategji e marifete që t'i tjetërsojnë personat e t'i shkurajnë protestat për gabimet e pësuara. Së fundmi kujtojmë, që ndërsa Komisioni Europian shpallte direktivën për liberalizimin e pagave, Instituti i Postave Franceze vendos t'i kushtojë një pjesë të fondeve kërkesave jetësore e nevojave të domosdoshme për personat që ndodhen në situata mjaft të pasigurta e të dëshpëruara. Kjo është përgjigja e detyrueshme e qeverisë ndaj një situate ekonomike në të cilën më të dobëtit, dora e dytë e shoqërisë, vdesin urie, në të cilën personat grumbullojnë 10 karta kredie e tentojnë vetëvrasjen pasi nuk kanë sesi të paguajnë. Shoqëria e debitorëve është ajo çfarë po përgatitet për ne, të nesermen e liberalizimit e futjes së një monedhe elektronike fajdeje, kur në fakt monedha në realitet nuk egziston, është vetëm një bit brenda një kompiuteri që ndodhet në kushedi çfarë parajse fiskale, larg botës sonë. Mund të krijohet e mund të shkatërrohet me një softëare, e ky është segreti, apo marifeti, që qëndron prapa liberalizimit të pagave.

Rreziku i sulmit ndaj Iranit ndërsa fshehet Kosova

2007-04-03T23:46:00.000+02:00

Nëse Okb-ja nuk mundi t'a shprehë pëlqimin e saj për problematikën e interpellancës së pesëmbëdhjetë marinarëve britanikë të arrestuar në Iran, Bashkimi Europian është shprehur mjaft qartë e drejtë mbi detyrimin e kryesisë së Iranit për të liruar marinarët. Të 27 ministrat e punëve të jashtme janë bashkuar në Brema, kanë dhënë deklaratën e tyre të solidarietetit për Britaninë e Madhe duke gjykuar se ushtarët britanikë janë arrestuar në ujrat irakene, dhe jo iraniane siç deklaron Teherani. Dhe ja një tjetër vendim i Bashkimit Europian që paraprin në njëfarë mënyre gjykimin e Okb-së, duke u shprehur pikërisht si një entitet politik pavarësisht se nuk mund t'a ketë këtë kualifikim, pasi disa nga Shtetet pjestare të Bashkimit e kanë hedhur poshtë projektin e Kushtetutës Europiane. Qeveria iraniane "proteston ngultas ndaj këtij akti ilegal", duke nënvizuar "përgjegjësinë e qeverisë britanike si dhe pasojat e këtyre shkeljeve". Ka shumë mundësi që arrestimi i ushtarëve britanikë të ketë qnëë në një farë kuptimi i provokuar, për të futur në kurth Teheranin që, duke parë Marinsat Britanikë tek shkelin ujrat territoriale, nuk do pritnin një depërtim nga jashtë e për tillë arsye do i arrestonte menjëherë ushtarët, duke mos patur tjetër zgjidhje. Marines me siguri janë futur në një zonë mjaft të kontrolluar nga satelitë e radar, për të provokuar reagimin e Teheranit e për t'a detyruar t'i arrestojë. Rrëmbimi i ushtarëve britanikë u transformua kështu në një fenomen mediatik i ushqyer nga njëra anë, nga vetë rregjimi iranian që kërkon nxjerrë kushtet më të mira pranë Okb-së, e nga ana tjetër mediat perëndimore që skandalizohen deri në atë pikë sa të kërcënojnë me një ndërhyrje të armatosur nëse nuk do lëshohen menjëherë e pa kushte. Për interesat që përqëndron në territorin e tij, e ndaj Shteteve të Lindjes së Mesme, Irani nuk mund të përfundojë nën kontrollin e Amerikës, duhet t'a ruajë pavarësinë e tij për të mos i bërë dëm edhe vetë ekuilibrit botërorë. Për Rusinë, Irani paraqet një burim pushteti sesa burimesh natyrore, përsa hyn gjithnjë e më tepër në projektet e saja ndërtimi i një Burse nafte e Bankën që si kundërvlerë kryesore ka gazin. Për të tillë arsye Rusia nuk do qëndrojë në vend duke shikuar tek avancojnë brenda gjirit nëndetëset e anijet e luftës britanike, ndërsa Amerikanët kanë nën dispozicion një arsenal luftimi pak milje nga bregu iranian që mund të përballojë një luftë shumë mujore.
Operacionet e lëvizjet e ushtrive tashmë në lëvizje mundësojnë përgatitjen e një ndërhyrjeje ushtarake që ka forca të limituara por që është në gjendje të shkatërrojë një Shtet e t'i kompromentojë infrastrukturat në mënyrë të pandreqshme, për të përfunduar pastaj në rraskapitjen e popullatës me embargon bankare që nuk lejon të shiten në treg burimet vetjake për të marrë burime të tjera në këmbim. Presim të asistojmë, në rast sulmi, në një luftë mjaft të ngjashme me atë të Libanit, që shkatërroi Vendin por nuk pushtoi si Iraku, nuk kërkoi ndërhyrjen e ushtrive, por garantoi dobësimin e popullit Libanez që i është dashur t'a pranojë, duke mos patur tjetër alternativë, ofertën e rindërtimit nga ana Komunitetit Ndërkombëtar. Atëherë, në fakt, u goditën infrastrukturat, portet e strukturat për depozitimin e naftës, e gjitha kjo pa u çarë rrugët e Libanit nga tankset e ushtrive. Amerika nuk mund të hyjë në Iran, nuk ka forca të mjaftueshme ushtarake të shkel mbi një territor kaq të gjërë e të ashpër siç është ai Iranian, por mund t'a godasë në pikat e tija më vitale për t'a dërrmuar, më shumë nga çfarë është tashmë. Ekziston tashmë një rrezik për Iranin, siç është denoncuar haptazi nga qeveria e Teheranit që ka akuzuar AEIA-n që lejuar vazhdimisht lëshimin e informacioneve të rezervuara mbi sistemet e bërthamores, duke vënë kështu në rrezik sigurinë e vendit. Irani për këtë i druhet një sulmi nga ana e Izraelit apo Amerikës, dhe i refuzon presionet e Okb-së për hapje të mëtejshme të qendrave nga inspektorët e telekamerave të drejtuara ndaj monitorimi kostant të aktiviteteve për pasurimin e uranit në vendndodhjet e nëndheshme të Natanzit. Bëhet fjalë për impiante të pavëna akoma në punë, megjithatë shqyrtimet fotografike konsiderohen vendimtare për ekspertët e AEIA, por nga Teherani shihen si një abuzim i vërtetë pasi kjo do përfaqësonte një atentat të vërtetë ndaj sigurisë kombëtare. Vetë Rusia, që ka furnizuar me teknologjinë e nevojshme, nuk do e shihte si mjaft të favorshme këtë vendim, pavarësisht se do merrte masa paraprake për të evituar arratisjen e informacioneve që përbëjnë sekrete ushtarake apo të sigurisë kombëtare. Momentalisht burime zyrtare ruse pohojnë se janë në zhvillim në Detin e Japonisë manovra nga flota detare ruse, që ka kryqëzorë raketash nëndetare e strategjike, me reaktorë bërthamorë e nëndetarë, aeroplanmbajtëse për sulme bregdetare, aeroplanmbajtëse të pajisura më një flotë aeroplanësh, që mund t'u referohet trupave tokësore. Veçanërisht, janë në zhvillim stërvitje për kërkimin e shkatërrimin e nëndetëseve.

Megjithatë, manovrat e flotës detare, me ç'duket nuk është e vetmja kundërmasë e ndërmarrë nga Rusia, pasi Këshilli i Federatës (Dhoma më e lartë e parlamentit rus), ka propozuar ngritjen e postit presidencial në 5 apo 7 vite, e mundësinë për t'u kandiduar tre herw si Kryetar Shteti (për të qeverisur). Një reformë kushtetuese kjo në çdo gjë e për çdo gjë ad hoc për t'i lejuar Putinit të mbajë pushtetin për shtatë vite të tjera, mbase për t'i dhënë mundësi për të kompletuar planin e tij që t'i kthejë Rusisë rolin e forcës në skenarin botëror, si pikë referimi të një zone të gjërë influence. Tensioni që po krijon në Iran s'do bëjë tjetër veçse të sjellë pasoja të mëtejshme mbi pjesën tjetër të botës, pasi për të shëndoshur plagë të thella do nevojitet krijimi i një kundragoditje që t'a hequr vëmendjen nga Lindja e Mesme, apo të krijojë një shkak të vërtetë e të nevojshëm për të shpallur luftë. Rrëmbimi i 15 ushtarëve nuk mund t'a justikojë një luftë, ndërsa një atentat, ndoshta në Vendet europiane që zotërojnë bërthamoren, do shërbente si alibi ideale për Amerikën të sulmojë Iranin. Një tjetër shpresë për të zgjidhur situatën vend-numëro është shpërthimi i krizës në Kosovë, që prej kohësh është zgjuar e ushqyer nga vendimi i Parlamentit europian, do shërbejë si teatër për përleshjet vetëm për të krijuar kaos e konfuzion tek personat, për të lejuar një kontroll optimal të pipelines e gazjellësve që kanë dalje në Mesdhe. Në fakt, ndërsa Kosova lufton gjithnjë e më tepër për pavarësinë e saj, Egl shpall kompletimin e inxhinjerisë bazë për gazsjellësin transatlantik (Tap), për të lidhur Italinë me Shqipërinë e me Greqinë, ku, nga korriku do fillojë të vijë gazi nga Azerbaixhani përmes Turqisë. Për të tillë arsye kanë vënë një heshtje të madhe mbi krizën në Kosovë, në pritje të një ngjarje të madhe për t'a bërë ndërhyrjen ushtarake të nevojshme, para se të skadojnë ditët e mandatit të Blair. Mungojnë pak më shumë se 40 ditë që të përfundojë mandati i Blair, e kështu Londra përkujdeset në zgjidhjen e këtij problemi.

Raporti 41: revolucioni shkencor i harruar nga Italia

2007-04-02T18:29:00.000+02:00

Në 2001 Instituti Kombëtar i Fizikës Bërthamore apo Enea në Frascati krijon një kolektiv shkencëtarësh për të studiuar e realizuar shkrirjen e ftohtë, e paralajmëruar si një teori e re shkencore 10 vite para Fleishmann-it. Rubbia, që tashmë ka marrë çmimin Nobël për fizikën, ka qënë ndër të parët që ka besuar në shkrirjen bërthamore në temperature ambienti që prodhon një energji të jashtëzakonshme, e qe po ai që kërkoi përpilimin e një raporti të detajuar mbi rezultatet e eksperimentit për të marrë një përgjigje të qartë e të pakundërshtueshme mbi realizimin e mundshëm të free energy. Në fakt kishte ndërmend t`i prezantonte mbarë botës akademike shkencore se revolucioni shkencor ishte tashmë në lëvizje, dhe ishte në duart e Italisë me rezutate të gjalla, pikërisht kur në nivelin botëror shkrirja e ftohtë groposej për t`i lënë vend shkrirjes termobërthamore të kontrolluar, i ashtuquajturi projekti Iter. Kështu fillon aventura italiane për shkrirjen e ftohtë në kërkim të një burimi të ri energjie, që do has sidoqoftë vështirësi të shumta për të fituar mbi të gjitha skepticizmin e përhapur në shkallët e larta e tek njerëzit e zakonshëm.Grupi i kërkuesve përbëhej nga Prof. Emilio Del Giudice, Antonella De Ninno e Antonio Frattolillo, team kjo ku kishte asistuar edhe prof.Preparata në hartimin e protokollit në një përsëritje të shkrirjes së ftohtë, përbën një celule energjie që çliron shumë më tepër energji nga sa futet brenda. Në një dhomë termostatike, d.m.th. që mban një temperaturë kostante, vendoset një bateri që brenda saj përmban një shufër paladi e futur brenda një litri ujë të rëndë, e përftuar me anë të trajtimit të molekulave të ujit të përbëra kështu nga atome deuteri. Duke ushqyer pilën me një burim energji, shufra e paladit tërheq atomet e deuterit në porozitetin e metalit, deri sa të çojë në një shkrirje të hidrogjenit si veti e reaksionit kimiko-fizik. Gjatë reaksionit një sensor tregon prodhimin e heliumit e një ngritje të temperaturës, kështu një prodhim energjie të vazhdueshme me sasi më të lartë duke u krahasuar me atë çfarë është futur në fillim. Në këtë rast nuk ekziston një sistem inxhinjerimi e prodhimi i energjisë vjen me sasi të larta, pra në mënyrë jo të dozuar si djegia e benxinës e në forma të ndryshme elektro-magnetike, gjë e cila do kishte nevojë për një teknologji specifike për çdo gamë frekuence. Kështu, objektivi i eksperimentit ishte të verifikonte që reaksioni i cili shkaktonte nxehtësi e energji të madhe të ndritshme, ishte i llojit bërthamor. Kërkuesit duke dalluar gjurmë të Helium-4 e tejkalime nxehtësie, vërtetuan se shkrirja e hidrogjenit kishte ndodhur falë një reaksioni bërthamor: nga kjo pikëpamje eksperimenti mund të thuhet se është i arrirë. Rubbia në momentin e parë i thërret shkencëtarët për të dhënë një kontribut në kompletimin e raportit e rezultateve të eksperimentit shkencor, por pastaj zhduket duke i braktisur kërkuesit e grupin e punës.

Çfarë mund t'a ketë ndezur indiferencën e refuzimin e atij projekti mundemi vetëm t'a dyshojmë, duke qënë se të shumta kanë qënë pengesat e kufinjtë për t'u kapërcyer. Sidoqoftë është e çuditshme që kjo ndalje ka ndodhur pikërisht në momentin kur ishin arritur rezultatet e para kontrete: deri tani është vërtetuar se ky sistem në kushte të duhura arrin të prodhojë - përveç fuqisë futur - nga 10% në mijëra herë më shumë nga fuqia në hyrje. Për më shumë në eksperimentet e shkrirjes së ftohtë është dalluar një transformim i elementeve, janë shfaqur atome që nuk ishin të pranishëm para fillimit të eksperimenteve. Sidoqoftë kishte ardhur çasti të investoheshin burime të lartë e prej së vërteti në atë eksperiment të vogël për të përftuar rezultate të perceptueshme edhe për shoqërinë, për të thënë se kjo është një formë energjie në të gjitha efektet. Në 2004 Ministri i Aktiviteteve Prodhuese, thërret Kryesinë e degës Shkrirja e ENEA-s, pasi ka lëxuar “raportin41” kërkoi rifillimin e kërkimeve duke dhënë një financim për të çuar përpara projektin, sidoqoftë për t'i besuar një tjetër grupi pune, i koordinuar nga Vittorio Violante dhe i lidhur me grupe kërkimesh në Japoni e në Amerikë. Enea ka reaguar pa dyshim për të mbrojtur pjesën e vetë interesave të saja, për të evituar korrjen e një falimentimi në nivel ndërkombëtar si pasojë e një projekti që kërkonte shumë vite për të dhënë frytet e tija pavarësisht mjetet modeste të përdorura për të vazhduar kërkimin. Megjithatë, të braktiset kështu shkrirja e ftohtë, e humbur mes faqeve të internetit dhe një ekskluzivitet për mediat e niveleve më të larta apo mes masës është një krim i vërtetë kundra Njerëzimit, pasi do të thotë të fshish vite të tëra studimesh e kërkimesh.

Gazetat vazhdojnë dhënien e kronikave apo të luftrave për naftën, e nuk duan t'ia japin një shpresë personave, nuk duan që njerëzit t'a marrin vesht se ka një zgjidhje për këtë, e se duhet vetëm të rezistojme e të luftojmë çdo ditë deri sa të ndryshojë mënyra jonë e jetesës e i të menduarit. Sot egoizmi na shkatërron e nuk na lejon të kuptojmë ardhjen e një revolucioni të vërtetë energjitik, por edhe të pasojave të tmerrshme që do sjellë me vete nëse nuk jemi të përgatitur për t'u përshtatur me ndikim e erës së re. Italia padyshim kishte në dorë një projekt të madh, por sa keq që mungesa e eksperiencës burracëria ka parapëlqyer të qëndrojë në bisht të situatës duke ua lënë të tjerëve rrezikun e eksperimentimit e falimentimit të kërkimeve. Shkrirja e ftohtë tani është në laboratoret e multinacionaleve më të mëdha, të shoqërive private e të CNR-ve(qëndrave kombetare për kërkimin) të shumë shteteve, por secila nga këto e ruan me xhelozi segretin e kërkimeve të veta pasi përfaqëson armën e së ardhmes. Meqë ne kemi qënë gjithmonë në luftë, kemi një sistem ekonomik që nuk përputhet me qytetërimin njerëzor por bazohet mbi kontrollin e skllavërinë, dhe ja pse paratë e nafta janë zoti që është përtej njeriut, siç e paraqet një dollar i thjeshtë. Edhe pse pranojmë se sot mund të gjejmë një energji të re, çfarë mund të ndodhë? Sistemi nuk do ndryshojë nga sot nesër, e kur do e bëjë do ketë viktima të panumërta, një masakër e provokuar nga luftrat e patologjitë që do krijohen për të ndryshuar një stil jetese. Para se kjo energji e re të hidhet në treg, do kalojnë 15 vite, e ndërkohë lufta për kontrollin e gazit e bërthamores do na çojë drejt luftës së përjetshme. Ne provojmë të japim disa shpjegime mbi fshehjen e shkrirjes së ftohtë, por është të lehtë të pranohen, përsa përgjigjia ndodhet në sistemin tonë ekonomik, e nëse disa persona heshtin para këtyre pyetjeve kjo ndodh sepse nuk kanë ndërmend të japin shumë shpjegime e atëherë nuk përgjigjen. Nëse Enea ka vendosur t'a ndërprejë projektin për t'a rimarrë pastaj nën një tjetër petk kjo sepse ndjek ligjet ekonomike të bazuara mbi sistemin e petrol-dollarit, dhe është e detyruar t'a bëjë meqë tani nuk arrin të dalë më në krye. Për t'a pranuar shkrirjen e ftohtë duhet të jemi në gjendje ta pranojmë idenë që nevojitet për t'i rishikuar disa teori të brohoritura njëzëri nga ekspertë si të gabuara, që energjia mund të rritet në infinit, që është e shpërqëndruar e duhet shpërndarë në mënyrë të barabartë. Mjaft herë të tjera do kemi përshtypjen se kuptojmë se çfarë po ndodh mes sferave të larta, por pastaj do e kuptojmë se po manipulohemi e se ato ia arritur qëllimin e tyre. Informojmë personat për zbulimin e shkrirjes, por i themi atyre se duhet të bëjnë sakrifica për ta marrë atë, duhet të ndryshojnë veteveten e mos të bëjnë me faj të tjerët nga jashtë për problemet e për të keqen që ekziston në secilin nga ne.

Diçka po ndryshon tek sferat e larta

2007-03-26T01:51:00.000+02:00

Është e vështirë të thuhet me saktësi çfarë është rrëzuar ditën e djeshme tek tregjet aziatike, aq shkatërrimtare sa t`i bëjë shkumb e hi 700 miliard dollarë kapitalizimi të shoqërive të kuotuara pranë bursave qëndrore botërore. E dhëna e padiskutueshme është se sinjalet e këtij lloji proçedojnë gjithmonë nga tronditjet globale, sikur të ishin lëkundje rivendosjeje ndaj një tërmeti që ndryshon pikat e referimit të ekonomisë botërore. Nëse nga njëra anë Shtetet e Bashkuara e vetë Europa shfaqin tërë vullnetin e dobësinë e tyre, ekonomitë e jashtëzakonshme nuk e akuzojnë shumë goditjen, duke evituar nga njëra anë shpërthimin e pasojës domino, e nga tjetra duke u përforcuar si antagonistë krenarë të potencave ekonomike të përhershme. Janë Rusia, Kina, India e Turqia, zbulimet, që kanë energjinë dhe ekonominë reale më konkrete se ajo perëndimore, e përbërë nga shërbime e vlera jomateriale, të konçesioneve e garnizoneve ushtarake pranë burimeve të energjisë të Shteteve të tjera. Shtetet e Bashkuara janë vërtetë një ekonomi në regresion, të tërhequr zvarrë zvarritur nga falimentimi i korporatave industriale e i pasurive të paluajtshme, nga defiçiti i lartë tregtar e nga debia publike që është pezmatuar pikërisht nga lufta, që kishte si qëllim të vazhdonte qarkullimin e ekonomisë amerikane. Deklaratat e Greenspan mbi regresionin e mundshëm ishin mjaft të qarta, aq sa të na ngjallnin dyshime se pas gjithë kësaj çiltërsie, të fshihej evidenca e pamohueshme e një katastrofe ekonomike apo të një grushti shteti nga Bankierët. Dollari ka pësuar një zhvlerësim të lartë që merret gjithnjë e më tepër seriozisht nga Bankat Qëndrore të Shteteve të tjera: në një periudhë një vjeçare që nga lajmërimi i mungesës së publikimit të të dhënave për masën M3, ka ndodhur një ndryshim i rezervave që ka çuar në dimensionin e 1/3 së vlerave të emërtuara në dollarë.Përsa u përket Bursave Aziatike, dukeh të kemi parasysh se janë një treg patologjikisht i paqëndrueshëm, që del nga vite të tëra spekullimesh e munges kontrollesh, për të thithur kapitale nga jashte. Praktika që zgjat prej kohësh tashmë është ajo e "carry trade" e fondeve të mëdha të financimit, që blejnë në blloqe sasi të mëdha aksionesh, duke u futur në borxhe pranë ekonomive me taksa interesash të ulta, për t`i shitur më pas aty ku redimentet janë më të larta: këto veprime mund të ndodhin po në të njëjtën ditë, e të vetëm mund të ndryshojnë treguesit e bursës apo të valutës.
Spektri i regresionit apo mbase lajmi për kontrollet dhe ndalimi për shfrytëzimin e borxheve si qëllim blerjen e aksioneve, i ka shtyrë fondet t`i tërheqin likuiditetin, domethënë t`a realizojnë investimin e bërë, për t`i siguruar paratë e për t`i investuar ato në të mira të sigurta, si tituj debie publike, ar e commodities. Sidoqoftë kjo ia merr oksigjenin shoqërive, me një pasojë domino i humbin investuesit e tyre. E kjo është goditja më e madhe e shkaktuar, që pasqyrohet edhe këto ditë pas crack-ut me rëniet e vazhdueshme të bursave, e nëse ky trend nuk do zgjidhet, atëherë do të thotë se këto para janë djegur me të vërtetë e nuk do të kthehen më tek bursat perëndimore, tashmë të shkurajuara nga investitorët. Kështu kush do vuajë një choc të mundshëm të bursave janë ato perëndimore që nuk kanë energji e kanë bërë të xhirojë ekonomia me anë të virtualizimit të parasë, derisa të mbërrijnë në atë pikë sa monedha të mos ketë më një vlerë reale, ka nevojë për investime në terma burimesh energjie të ardhura nga jashtë. Për të tillë arsye Rusia ka hyrë në mënyrë prepotente në shoqëritë e mëdha europiane, tek tregjet e energjisë dhe është rikthyer në skenën politike. Rasti i EADS është një egzemplar, pasi nëse nga njëra anë vendoset riorganizimi i shoqërisë me pushimin e mbi 10.000 punonjësve, nga tjetra propozohet hyrja e kapitaleve e investimeve nga Rusia e Qatari, që bashkojnë forcat e tyre për të krijuar një Opec të Gazit: është energjia ajo që bën të rrjedhin edhe kapitalet brenda ekonomisë. Ndërsa ai e Iranit ka qënë një propozim që nuk ka patur një vazhdim për shkak të administrimit mjaft të keq të Mullahëve, si me Okb ashtu dhe me Rusinë, Qatari e Rusia kanë synime serioze për të krijuar një alleancë të vërtetë mes vendeve eksportuese të gazit, duke e diskutuar me rastin e konferencës së ardhshmë Doha, duke i shtuar pastaj edhe strategjinë e përforcimit politik brenda Okb-së dhe WTO-së.
Me të njëjtën mënyrë kapitalet ruse po mbërrijnë në Itali, falë paktit të reciprocitetit të lidhur me qeverinë italiane që parashikon hyrjen e menjëhershme brenda tregut të gazit, duke ia hequr në momentin e parë importimet e Eni-it, me një fuqizim të tubacionit me anë të gazsjellësit Tag. Marrëdhënie me Moskën ka edhe për Hera e Edison, për Aem që ka lidhur kontakte nëpërmjet Plurigas, për Asm dhe konsorciumet e administrimeve bashkiake të Confservizi International, e së fundi për Sorgenia e Gas Plus. Mbeten protagonistë Eni e Enel, që, formojnë me Esn ruse konsorciumin Ernergogaz, po fitojnë një pjesëmarrje të rëndësishme për shfrytëzimin e vendburimeve të ArtikGaz-it të Yukos, përsë Gazprom nuk do marrë pjesë tek ankandi i shitjes, duke u prapësuar për të marrë në këmbim me siguri lëshimin e Snam Retegas. Vetë Telecomitalia pati mes ofruesve kryesorë një shoqëri ruse, Sistema, që kishte si qëllim të merrte një pjesë të aksioneve që Tronchetti Provera ka tek Olimpia. Është e qartë, se këto janë premisat, Moska sot ka një influencë të fortë mbi politikën italiane, shumë më tepër nga ç`e ka Washingtoni, që me ç`duket dëshiron t`a mbrojë pozitëne tij të padiskutueshme nëpërmjet zgjerimit të Bazës në Viçenca. Italia me ç`duket është një tokë përplasjesh, ashtu siç është Ballkani, që, falë ndërhyrjes së Rusisë, po rivendikojnë, të tërhequr zvarrë nga Serbia, një falë roli protagonizmi në administrimin e punëve të brendshme e të problemeve ndërkombëtare, siç e paraqet vendimi i pafajsisë nga Haga e grushti i fortë me Kosovën.Duke e drejtuar më pas vëmendjen ndaj vendeve të Europës Lindore, të Lindjes së Mesme e të Azisë qëndrore roli i katalizatorit e i centralizuesit diplomatik është zhvilluar pikërisht nga Rusia, që nuk zbret në pakte me sektet e financuara nga lobet e Naftës.Kështu petroldollari është duke falimentuar, me siguri është çështje muajsh, e ndryshimi i sferës së pushtetit nuk do bëjë tjetër veç sjelljes së konflikteve të rënda, të padukshme apo të përgjakshme, por sidoqoftë shkatërrimtarë për ekonominë e për Shtetet.

Çnjerëzimi i E-bay

2007-03-20T20:36:00.000+01:00

Në heshtje e falë ndihmës së Rrjetës italiane informacionet fillojnë të rrjedhin, pas muajsh hetimesh të vogla e vëzhgimesh kemi dalluar një abuzim telematik të vazhdueshëm nga një kolos i Web-it. Jemi të parët që mbështesim teorinë e Krimit të padukshëm, duke qënë se i kemi zbuluar proçedurat që përdorin disa gjigandë të caktuar për t'a bërë të padukshme një shoqëri, një person, e një qënie njerëzore. Rasti në fjalë është proçedura e administrimit të aktiviteti virtual nëpërmjet E-Bay, gjigandi i e-commerce multinacional, që, duke përdorur strukturën e tij kaq jomateriale drejton përdoruesit e tij me anë të sistemeve të automatizuara duke vënë në lëvizje një proçes të vërtetë çnjerëzimi. Nëse nuk i besoni një teorie të tillë, hapeni një dyqan në brendësinë e E-Bay, provoni të shisni një libër apo një produkt nga prodhimi juaj, e do e shihni që do akuzoheni se keni shkelur copyright-in, do viheni në shenjestër e do akuzoheni, e pastaj do egzekutoheni pa patur mundësinë për të bërë apel. Pa e kuptuar, do i shkelni rregullat e community-s e do përjashtoheni, pa patur asnjë mundësi për të kontaktuar një përgjegjës për t'i paraqitur rastin tuaj, problemi juaj nuk mund të standartizohet apo shlyhet në çast me anë të proçedurave. Një farë gjykatësi do ju thotë se për shtatë ditë nuk mund të fusni më bashkëngjitje, e nuk mund t'i përdorni shërbimet e portalit, por sidoqoftë duhet të vazhdoni t'a paguani koston për drejtimin e pikës suaj të shitjeve virtuale. E-mail-et mbërrijnë me përpikmëri, të tregojnë me gisht e nëse kërkon shpjegime të tregojnë akoma me gisht, për çdo gjë që thua për të shpjeguar rastin tënd, të tregojnë me gisht. Nëse do të dalësh pra nga kjo rrugë pa krye e të rihabilitosh dyqanin tënd virtual duhet t'a pranoni se keni cënuar rregullat e community, pa patur mundësi dialogu pasi nuk të dëgjojnë, pasi flet me një kompiuter për çdo lloj komunikimi, gjithmonë. Eksperienca jonë e njohja e funksionimit të strukturave telematike, na kanë bërë të kuptojmë se në realitet kush i përgjigjet e-mail-ve tona, kush hap dyqanet e shet produktet, është një kompiuter, një program i ndërtuar mbi lëkurën e njerëzve. Një multinacionale si E-bay drejtohet nga një grup prej pesëdhjetë personash, në të gjithë botën e nuk egzistojnë agjentë apo nëpunës që merren me problemet apo kërkesat e pajtimtarëtve. Emrat mbasi u përkasin disa fantazmave, si persona nuk egzistojnë, pasi u përgjigjen pyetjeve pa asnjë farë kuptimi, sikur të mos e kishin lexuar letrën tënde e thjesht të kishin aktivizuar një program përgjigjesh automatike. Disa pjestarë të Etleboro-s janë drejtuar personalisht tek E-bay, në rrugën Fabio Filzi, 25 në Milano, zona e stacionit qëndror, e kanë gjetur një sallë të madhe hollivudiane, vetëm me një person, një hostess mjaft e sjellshme, së cilës i kanë kërkuar nëse mund të flasin me një drejtues apo një përgjegjës për shitjet apo për kontaktet me publikun, një numër telefoni për të shpjeguar keqkuptimin. Përgjigjia ka qënë ajo e të kontaktuarit me E-bay nëpërmjet sitit www.ebay.it , në praktikë të flasësh me një mur heshtje. Kërkojnë në fakt të dërgosh një faks me të gjithë dokumentacionin dhe një deklaratë ku duhet t'a pranojmë se kemi shkelur rregullat, si qëllim eleminimin e çdo përgjegjësie në adresë të E-bay-s, të marrim një faj por pa e kuptuar se për çfarë arsye. Mund të dërgoni edhe qindra e-mail, por nuk do i përgjigjen kurrë pyetjeve tuaja për gjetur sqarime që ju do lejojnë t'a kuptoni kur dhe si keni gabuar, çfarë rregulle keni shkelur e në çfarë mënyre është e mundur t'a korrigjoni gabimin që mund të keni kryer. E kjo pasi janë programe ato që u përgjigjen e-mail-eve, duke nënshkruar me emra të rremë të cilëve nuk i korrispondon asnjë person egzistent, apo persona që janë të "programuara" të ndjekin protokollin e proçedurës. Kjo hipotezë është e vetmja që mund të merret me mend, përndryshe duhet të besojmë se E-bay punëson operatorë që nuk janë në gjendje të lexojnë apo të kuptojnë çfarë është shkruar në një e-mail për t'i dhënë një përgjigje adeguate, por edhe në këtë rast do ishte i përshtatshëm t'i largonin nga zyra e nga kompetencat ku i kanë caktuar e që administrimi i Ebay duhet të zhvillojë kontrolle tek personeli. M.gj.th. Ebay nuk është një fantazëm, është një Sh.p.k e rregullt sipas të drejtës italiane, që shtrihet si një kolos e hyn në jetën tonë e në aktivitetin tonë ekonomik me një politikë ekspansioniste, që shkon përtej shitjeve të vogla, pasi proçedura e tyre informatike nuk është etike, nuk respekton ligjet e njeriut, por të sistemeve informatike e kibernetike.Struktura e tij bazohet ekskluzivisht mbi një sistem të centralizuar, një program që është studiuar për të drejtuar një mori informacionesh nga një terminal i vetëm, nga i cili mund të marrin tek komuniteti një kontroll totalitar. Me një klik mund t'i rrisin pretendimet e fitimit, me një klik mund t'i ndryshojnë rregullat, apo të përfshijnë proçedura të reja për të vjelur akoma më shumë para, në një labirint që është më keq se një kuti kineze. Mund t'a vendosin një rregull nga sot nesër pa një arsye të dukshme, që duhet t'a pranosh pa kundërshtuar pasi duke me t'u rregjistruar tek platforma ke pranuar haptazi një sistem rregullash që funksionojnë si klauzola shtypëse: ose e pranon ose je jashtë sistemit, e nëse kundërshton nuk të dëgjon kush. Rruga që duhet përshkuar për të arritur të dëgjohesh vërtetë nga dikush është aq e gjatë dhe e vështirë, e përbërë nga fakse, nga e-mail e module të gatshme për t'u dërguar, që personat i braktisin para se të mbërrijnë në fundin e zgjidhjes së problemit. E pikërisht në këtë bazohet sistemi i tyre, mbi faktin se askush nuk do arrijë t'a kuptojë si mund të merret në konsideratë, askush nuk do mbërrijë në atë pikë që t'i hedh në gjyq për dyqanet virtuale që janë mbyllur pa një çështje të drejtë. Nuk egziston ligj e gjykatë që sot është në gjëndje t'i disiplinojë këto raste "fajdeje informatike", pasi krimi nuk egziston. Njeriu kështu është sprapsur në atë epokë në të cilën rregullat trashëgoheshin me gojë, pasi kishte arritur t'i shkruante mbi gur. Një ndërmarrje që dëshiron të shesë apo të blejë me anë të këtyre strukturave është e caktuar të vuajë fajden, pasi nuk ka kohë të luftojë kundra këtyre armësh jo konvencionale, kundra programeve e proçedurave të automatizuara të programeve, nuk ia ka ngenë të ngrejë një çështje kundra kolosëve të informatikës. Mjafton të mendosh se Ebay i detyron shitësit të zgjedhin Paypal si instrument pagimi, në bazë të një marrëveshje që lidh e-commerce e këtë qark elektronik financiar. Paypal realisht është një qark që merr para nga kartat e kreditit dhe i transferon ato tek llogaritë e tjera elektronike, por patur një lëvizje reale: paraja nga kartmonedhë transformohet në elektronik, e me të hyrë në Paypal mbetet elektronik, nuk kthehet më në formë kartmonedhe, përveç se duke kaluar përtej disa pragjeve. Pyetja tjetër është: nëse paratë tona humbin tek qarqet automatike, e askush nuk u jep përgjigje e-mail-eve tona, kujt mund t'i apelohemi për t'i nxjerrë sërisht? E akoma, mbi çdo ujdi Ebay përfiton 7%, kur shumë ndërmarrje të vogla kanë mundësi fitimi që arrin në 5%: kjo quhet fajde, zhvatje e mashtrim.

Strukturat virtuale e centrale janë armiqtë e fajdeja që po përgatitemi të përballemi me to, pasi zbatojnë një proçes çnjerëzimi, një etnocid prej së vërteti, e ne jemi viktimat e pambrojtura të proçeseve informatike. Rregulla e re që kanë shkruar është se "kush nuk përshtatet është jashtë, e nuk mund të përshtatet falimenton, e pastaj vdes". Me një faqe të thjeshtë interneti kanë ngritur një perandori multinacionale të drejtuar nga 50 persona që janë të izoluar nga bota, kanë marrë nga ekonomia e Shteteve e nuk kanë dhënë asgjë në këmbim, vetëm një dritare në web, por asgjë më tepër.Kanë ndërtuar përreth vetes një pushtet të jashtëzakonshëm, por nuk kanë asnjë legjislaturë që e disiplinon, nuk egziston një kod që përveç se administron pajtimtarët, ndërshkon edhe fuqinë qëndrore e tutelon personat si individë e pronarë të drejtash të pacënueshme. Në fakt na kërkojnë të kemi besim tek ata, ndërsa ata nuk kanë aspak besim tek ne, dhe na nënshtrojnë me rregulla që duhen respektuar rreptësisht, ku ndërshkohesh me përjashtim. E megjithatë këto rregulla janë të njëanshme, pasi mbi ta nuk shkaktojnë asnjë pasojë, e një ditë mund t'ia heqin dhe identitetin një personi, ndërmarrjen e tij, përveç dyqanit të tij të vogël virtual, pa e kuptuar kush. Nëse sot disa ndërmarrje jetojnë falë një dritareje në brendësinë e ebay, me çfarëdo preteksti, e një problemi të rremë, mund të urdhërojnë mbylljen e të provokojnë falimentimin e tyre. Por në një të nesërme, nëse një ndërmarrje egziston vetëm në bazë të faktit se ka një strukturë virtuale, do mjaftojë një rregull e re e vendosur nga lart për t'a zhdukur në heshtje.Sot, kolosët e mëdhenj të informatikës po krijojnë një sistem në të cilin ne do jemi viktimat e virtualizimit, të fajdes mbi paratë tona elektronike, e të çnjerëzimit. Kur politikanët tanë flasin për "kombin" duke thënë se veprojnë "për të mirën e vendit", vetëm janë duke përgatitur një botë çnjerëzore, etnocidin e së ardhmes pasi e kanë vendosur ekonominë në duart e kompiuterave, të programeve që nuk kanë një kod etik e janë transformuar në struktura mbikombëtare. Ndërsa Tatim Taksat gjëmon Wanna Marchi, Sismi ndaj Abu Omar, dhe Codacons ndaj Rai për paratë "e paketave", Ebay, Google e Skype ndërkohë, përgatisin fajden më të madhe të të gjitha kohërave, që do shkaktojë një etnocid të vërtetë nëse do jenë mjetet e vetme që do kemi për të jetuar, për t'u informuar e për të komunikuar. Tashmë jemi në një shoqëri të çnjerëzuar, pasi puna është bërë e automatizuar, personat e robotëve që veprojnë në bazë të një protokolli të vendosur nga truri qëndror, ndërsa ekonomia rregullohet nga proçedura të standartizuara: nëse nuk i pranon dëbohesh, nëse i kundërshton nuk do marrësh shpjegime.Tani na takon neve të krijojmë një botë tonën, një Rrjetë, që nuk ka trure apo struktura të centralizuara që veprojnë pa marrë në konsideratë natyrën njerëzore të ekonomisë, por që bazohet mbi një sistem shpërndarës e horizontal në të cilin të gjithë mund të jetojnë e të zhvillohen.

Titaniku fundosi segretin e Federal Reserve

2007-03-17T19:19:00.000+01:00

Në 14 Prillin e 1912 fundoset Titaniku, mes akujve e mjegullës së një misteri që askush s'ka guxuar t'a tregojë ndonjëherë, përveç rrjeshtave të një historie romatike dashurie me stil të lart hollivudian. Në një natë pa hënë është zhvilluar realisht një histori e cila ishte shkruar 14 vite më parë nga Morgan Robertson, saktësisht në 1898, në një libër në të cilin tregohet fundosja e një transatlantiku që përplaset kundra një ajsbergu. Emri i tij parë ishte “Futility”, që u ndryshua më pas në “The Wreck of Titan”, që përshkruan me shumë hollësi një anije mjaft e ngjashme në çdo gjë e për gjë me Titanikun, si për nga pesha ashtu edhe për nga kapaciteti, gjatësia e struktura e brendshme, e destinuar të fundosej po në të njëjtën datë, në përshkimin e saj të parë, duke korrur qindra viktima me përjashtim të një pakice, të cilëve i ishin caktuar barkat e shpëtimit. Historia është mjaft më apsurde nga sa mund të mendohet, pasi nëse për shumë kohë është folur për një mashtrim të vërtetë ndaj kompanive siguruese të vënë nën dispozicionin e ndërtuesve të Titanikut, sot mund të themi se kjo katastrofë gërshetohet me segretin e Federal Reserve. Titaniku duhej fundosur pasi me të do shkonte drejt thellësive edhe segreti i Federal Reserve e ato që do ishin munduar të ndalonin që Bankierët të bashkoheshin për t'a përvetësuar sistemin monetar e t'i nënshtronin Shtetet nacionale.

Le të bëjmë ca hapa pas, e të kthehemi në 1910, kur shtatë burra, Bankierët më të fuqishëm të botës, u takuan në Ishullin e Jekyll për të projektuar kushtetutën e Federal Reserve Bank. Nelson Aldrich e Frank Valderclip përfaqësonin perandorinë financiare të Rockefeller, Enric Davidson, Charles Norton e Benjamin Strong përfaqësonin J.P. Morgan, Paul Warberg përfaqësonte Rothschilds, dinastinë Teknike bankare të Europës, që ishin edhe agjentët teknikë bankarë të Vatikanit përsa dhe administronin pasurinë e Kishës Katolike. Morgan, Rothschilds dhe Rockefeller ishin familje konkurrente mes tyre por u akorduan për të ndërtuar trustin teknik bankar e kombëtar i përcaktuar Sistemi i Federal Reserve, joshën me mjaft lehtësi e me para të kollajshme burrat që ishin në qeveri në atë kohë. Në fakt donin të krijonin një trust mbi emetimin e monedhës, si letra me vlerë të lëshuara para depozitimit të arit e argjentit, si shtesë për t'i zgjeruar rezervat e arit kombëtar atë që bënin tashmë privatisht si bankierë e financues të kompanive të mëdha industriale. Në vazhdim do hynin nën poses të këtyre depozitave duke anulluar konvertueshmërinë e duke vendosur në qarkullim një monedhë që do kishte një rezervë reale në bazë.
Deri në 1912 egzistonin "dollarët ar" e "dollarët argjend" (shikoni foton), valuta e një Dollari Argjendi jepte të drejtën e shpërblimit duke depozituar një oncë argjend pranë Thesarit të Shteteve të Bashkuara, ndërsa "Dhjetë Dollarët" e Artë, gjysëm oncë metali të verdhë.

Në fund të 1913 qeveria e Shteteve të Bashkuara vendosi dekretin me të cilin u zyrtarizua Akti i themelimit për Federal Reserve, duke ia hequr Thesarit të Shteteve të Bashkuara pushtetin për të publikuar monedha për t'ia dhënë bankave private që i kishin dhënë jetë, në 1910, duke i përmbledhur në një Bankë Qëndrore. Në 1914, Banka e Londrës eleminoi konvertueshmërinë e valutave me ar pasi Britania e Madhe mori pjesë në Luftën e Parë Botërore, me nxitjen politike të Rothschilds.Mes shtatë Bankierëve të bashkuar në ishullin e Jekyll, tre mes më të fuqishmëve ishin kundra themelimit të një trusti që do çonte në eleminimin e sistemit monetar të bazuar tek konvertueshmëria, ndërsa ato donin t'a ruanin një sistem monetar fleksibël, që do kishte dhënë jetë një monedhe kredie nga Shteti. Benjamin Guggenheim, Isa Strauss e John Jacob Astor ishin padyshim më të pasurit e botës e donin t'a përdornin pasurinë e pushtetin e tyre për t'iu kundërvënë Luftës së Parë botërore. Bankirët pra, për të realizuar Federal Reserve e pastaj për të luftuar një luftë botërore për t'i zhytur në borxhe Shtetet e për t'a përvetësuar pasurinë e tyre, duhet t'a eleminonin këtë pengesë të pakapërcyeshme e për t'a bërë iu është dashur mbase të përdorin një nga mjetet më apsurde të shpikura nga njeriu.Guggenheim, Strauss e Astor ishin në fakt udhëtarët më të famshëm të Titanikut, anija që po ndërtonte White Star Lines, në një kantier detar të Belfast-it, e pastaj e mori Morgan që urdhëroi ndërtimin e një pallati luksoz pluskues e jo të një transatlantiku të thjeshtë. Kapiteni i Titanikut ishte Edward Smith, që mëngjesin e nisjes së anijes, mori urdhër t'a fundoste Titanikun, t'i zvarriste drejt thellësive që të gjithë e për të fshehur çdo provë. Kapiteni Smith kishte përshkuar ujrat e Atlantikut të Veriut për më shumë se 26 vite, ishte kapiteni më eksperti në botë për lundrimin e atyre ujrave polare, por gjatë lundrimit arriti një shpejtësi lundrimi prej 22 nyjesh, e duke qënë në mes të mjegullës transatlantiku u përplas me një ajsberg të stërmadh. Qëllimisht anija u pajis me pak barka shpëtimi, pikërisht për të shpëtuar pak njerëz, e për t'i lënë në mëshirë të fatit njerëzit e varfër. E bashkë me qindra njerëz të vafër humbën jetën edhe burrat më të pasur të botës, e kështu u zhdukën të gjitha shpresat për bojkotimin e Federal Reserve.
Qe ironia e fatit, Titaniku, ruan akoma thesarin e madh të dollarëve në argjend e në ar, që nuk ishin monedha debie por prova e një marrëveshje të drejtë mes palëve që ishin të barabarta, një premtimi solemn i emetuesit që, me paraqitjen e kësaj fature rimbursonte një shumë të barabartë me metalin e çmuar, si virtyti i një praktike financiare etike e transparente nga Banka e nga Qeveria. Në 14 Prillin e 1912 Titaniku u shkapet me një ajsberg, e në dhjetorin e 1913, Sistemi i Federal Reserve u themelua nga qeveria e Shteteve të Bashkuara si një sistem monetar zyrtar. Në historinë që ju përshkruam mund të lexoni çfarë është e ardhmja jonë, pasi 11 Shtatori është Titaniku ynë, është ngjarja jonë traumatike që do çojë në ndryshimin e sistemit ekonomik. E vërteta sidoqoftë është fshehur e pastaj është kthyer në trajtë romani në një delir dashurie e skenografie, për të ndaluar zhdoganimin e saj, që të rivihet në diskutim para opinionit publik. Ne kujtojmë përgjithmonë një film, një libër e aktorë, nuk do arrijmë më t'a lexojmë misterin e luftrave e segretin e shkencës së sistemit, të konceptit tonë të jetës. Për këtë arsye, pavarësisht nga kritikat e shumta që na adresohen, e vazhdojmë në këtë kërkim të vërtetës, duke shpjeguar segretin e Federal Reserve.

Transfer money në objektivat e ardhshme të Bankave

2007-03-12T19:19:00.000+01:00

Hetimet e Financës e kanë shpartalluar një rreth abuzimi financiar duke sekuestruar mbi 400 ndërmarrje transferimi parash transnacionale, janë shpallur të parregullta e kështu edhe pjesë përbërëse të trafiqeve për riqarkullime (pastrime) apo financime për terrorizmin ndërkombëtar.Janë përfshirë rreth 50% i nënagjencive të pranishme në territorin italian, që ndjekin tre agjencitë e mëdhaja botërore të Western Union, MoneyGram e Travelex, me akuzës e ushtrimit abuziv të aktivitetit financiar e mungesës së institucionit për një Arkiv të vetëm informativ. Dyshohet se këto agjenci ndërtonin kanale të mëdha transmetimi parash paralele me ato zyrtare, apo atyre të qarkut bankar, për t'i bërë bisht të gjitha masave të anti-pastrimit e kontrolleve të anti-terrorizmit. Sidoqoftë, më shumë se 1,5 miliard euro të dalura jashtë i janë shmangur kontrolleve të Zyrës Italiane të Këmbimeve. Pa vënë apsolutisht në dyshim krimin e abuzivizmit financiar të agjencive të pa rregjistruara, ky lloj hetimesh ka një qëllim në shenjestër të mirë që shkon përtej kontrolleve anti-terroristike, që shpesh përbëjnë vetëm hua formale e ndërmjetësuese masash për shkeljen e privacy-s apo të kontrollit të monedhës në qarkullim. Këto tipe kanalesh paralele mund të krijohen përmes depërtimeve informatike, duke qënë se programet që përdorin këto nënagjenci me anë të së cilëve kryejnë transferimet, i përkasin pak shoqërive që ruajnë kështu kontrollin e gjithë qarkut. Proçedurat e sigurisë aktivizohen me t'i krijuar një dalje e tepruar parash nga sistemi apo një mase qarkulluese që nuk kalon përmes kanalit bankar. Duke koinçiduar në fakt me rënien pingul të humbjeve të Anglisë gjatë gushtit të kaluar që drejtoheshin jashte shtetit, pat një fushatë të gjërë (për më tëpër mediatike) për rrezikun e atentateve që i ndalonte mijëra emigrantave të riktheheshin në atdhe bashkë me kursimet e tyre. Duhet kujtuar se eksportimi i parave masiv në periudha krize ekonomike (në muajin shkurt po zhvillohej lufta në Liban) mund të shkaktonte një krizë likuiditeti e një dështim të vërtetë ekonomik. Pra egziston një kërcënim i qartë mes entiteteve bankare që kanë si qëllim kontrollimin e të gjitha agjencive të transfer money, për t'a përvetësuar të gjithë likuiditetin, që është bërë një e mirë e pakët, për t'a kanalizuar tek qarku bankar të gjitha paratë. Ai i transfer money është sistemi i vetëm që sot mundëson transferimin e të hollave që mund të tërhiqet e disponohet menjëherë pa u praktuar ditë valute. Bankat praktikojnë një mashtrim të madh mbi paranë e të tjerëve, duke përfituar sidomos tek transacionet nëpërmjet ditëve valutore, apo më qartë gjatë atyre ditëve që banka thotë se i nevojiten për të bërë transferimin e parave gjatë të cilave paratë adebitohen por nuk akreditohen, duke mbetur kështu në mjegull. Të hollat që mund të përfitohen mbi paranë e transferuar gjatë ditëve valutore arrin disa miIiarda, por këto zhduken nga qarkullimet zyrtare, humbin në trafikun elektronik e pa u tërhequr akoma, pasi nuk do rezultojë në asnjë vend se kjo para është transferuar. Ky sistem quhet “roll program” e mundëson transferimin shumave të mëdha parash brenda rretheve financiare nëpërmjet programeve të specializuara në teknikën monetare, të patregtueshëm e me një vlerë të çmuar. Një nga këto makina ka seli pikërisht në Luksemburg e mundëson magazinimin e të gjitha informacioneve të llogarive bankare, duke përvijuar çdo operacion financiar. Sapo sistemi ndjen një rrezik, ia sinjalizon këtë rojeve të pallatit që shërbejnë për t'a rifutur alarmin e krizës së likuiditetit apo diçka tjetër. Mes 1991 e 1993 rastet e fajdeve ishin të shumtë, por ishte një mënyrë për t'a hequr vëmendjen nga anatoçizmi, që është një krim kundra njerëzimit i fshehur nga mediat e politikanët tanë, janë dashur shumë vite para se të zbulohej pikërisht sepse mekanizmat e programeve nuk janë të qarta e as të kontrolluara. Do ishte interesante të merret vesh se cilat janë mjetet që kanë Tatimet për të kuptuar të çarat e sistemit, meqë këto programe nuk kanë një disipline kombëtare, kanë një strukturë që nuk vërtetohet apo kontrollohet nga asnjë organ shtetëror, kur në fakt një program duhet të jetë i homoluar nga një ent, nga një universitet, në mënyrë që të etik. Asnjë magjistrat nuk e ka bërë ndonjëherë një hetim prej së vërteti pasi janë tepër të zënë duke marrë me prishjen e qetësisë gjatë natës dhe krimet e emigrantëve. Është shfaqur sërisht pra po e njëjta histori që ka si qëllim të penalizojë përdorimin e parasë, si lajmet e vjetra që shpallnin se mbi kartmonedha kishte kokainë, apo viruse për sulme bakteriologjike. Sëse sot një ndërmarrje përdor para në dorë, ekonimisti i saj është i detyruar t'a kontrollojë e t'a sinjalizojnë këtë tranzicion si i dyshuar për shkelje të normave për pastrimin të parave. Me ardhjen e monetës elektronike, pak nga pak, por sistematikisht, çdo sektor do kontrollohet e studiohet me kujdes për t'u konvertuar në virtual, ku nëpërmjet këtyre sistemeve të sofistikuar do të arrijnë t'a përvetësojnë kohën tonë, e inteligjencën tonë. Duke shkëmbyer të mira të fallsifikuara nuk implikohet një bllokim imediat, por një shkëmbim të këtyre të mirave në një sistem elektronik implikon bllokimin imediat për hyrjen në sistem, e shpejt edhe të llogarive bankare. Nuk mund të luftojmë nëse nuk arrijmë të kuptojmë, por ne sot besojmë në të mirën materiale, si një posedim, pasi jemi tashmë brenda një sistemi të ndryshëm nga ai që thuhet e që mbrohet nga fetë. Puna e Teslës sabotohet e fshehet pasi në një të nesërme shëmbet çdo gjë nëse bie monedha e naftës, rrëzohet sistemi ekonomik dhe fetë. Francezët, e kuptuan dhe u munduan të bënin revolucionin, por kjo u shtrembërua thjesht për faktin se edhe revolucionet nevojiten, pasi i bëjnë të besojnë njerëzit se kanë fituar, ndërtojnë mauzola në nder të kriminelëve në mënyrë që t'a vulosin në histori kujtimin e tyre e të ndalojnë një hapje të mëtejshme të çështjes.

Rivendikimi i sovranitetit monetar në Europë

2007-03-10T19:46:00.000+01:00

Ndizet në Francë debati elektoral për zgjedhjet presidenciale, në një ndeshje për rivendikimin e sovranitetit monetar të Shteteve Europiane që bashkon kështu frontet kryesore. Kundërveprimi i qartë e Sarkozy e Royal ndaj BQE dhe politikës së saj monetare që nuk i përgjigjet kërkesave të Shteteve, është prova e pakundërshtueshme se brenda Bashkimit Europian po krijohet një zë politik që dëshiron t`a rishqyrtojë çështjen monetare. Ndërsa në Itali përbën akoma një tabu të fortë, në Francë, ashtu si dhe për shtetet e tjera europiane, vendoset në qendër të debateve çështja mbi rolin institucional të Bankës Qëndrore Europiane dhe heqje nga ana e Maastricht të sovranitetit monetar. Nicolas Sarkozy e Ségolène Royal, edhe pse janë rivalë në garën për postin e presidentit, janë krejtësisht të një mendje për të sulmuar BQE-në, që përdor politikën monetare ekskluzivisht për të kundërshtuar inflacionin në kurriz të rritjes e mirëqënies së ekonomisë. Nxitja për rritjen e taksës së interesit për të zvogluar qarkullimin monetar, e për t`a bërë euro-n më të fortë në konkurrencë me dollarin për të thithur kapitale, po varfëron gjithnjë e më shumë ndërmarrjet e familjet, duke zvogluar eksportimet e konkurrencën e Europës në tregun ndërkombëtarë. Por kësaj nuk i ka korrisponduar një rënie e kostos së energjisë, që është përbërësi kryesor i importimeve, pasi akoma egzistojnë kartelat e naftës që I mbështesin çmimet pavarësisht se me euro arrijmë të blejmë më shumë barile nafte. E theksojnë nevojën për t`a ndryshuar politikën monetare sipas Shteteve e rrethanave, që mund të kenë pasoja të ndryshme në çdo Vend, dhe duke konsideruar koston e parasë e kredisë si tregues së kredisë është mjaft i reduktuar, pasi kostoja e të mirave e shërbimeve rritet sipas mënyrave të ndryshme. Duhet marrë në konsideratë se internacionalizimi i tregjeve e bën praktikisht të pamundur kontrollimin e likuiditetit në nivelin krahinor: financimet mund të bëhen globalisht, pasi krijimi i bazës monetare në Kinë mund të shërbejë si depozitë në një bankë amerikane, e duke patur më shumë depozitime mund t`i rrisë edhe kreditë.
Ecuria e kohëve të rimbursimit të titujve të debisë publike, që rrezikojnë zvarritjen si pasojë e rritjes së taksave të interesit
Ségolène Royal dëshiron një BQE "që i nënshtrohet vendimeve politike", në mënyrë që t`a risjellë në sferën e vendimeve të Shteteve politikën monetare, që në fakt është një instrument për t`a qeverisur ecurinë e rritjen e ekonomisë sonë. Në të njëjtën mënyrë Sarkozy flet për “autizmin e BQE-së”, aq e izoluar e shurdhe ndaj kërkesave të qeverive, duke propozuar diskutimin e këtij problemi në Parlamentin Europian për të mbërritur në modifikimin e Traktatit Europian që, aktualisht, garanton pavarësinë e BQE-së karshi qeverive. Që të dy kërkojnë të rishikohet plotësisht roli i këtij entiteti, e që, të mendohet për modele ekonomike që I përkasin një epoke post-nafte.Ndërsa Trichet mbrohet nga këto kërkesa të ligjshme duke thënë se shqetësimet e qeverive janë vërtetë pa shkak, përsa BQE po çon përpara një politikë në linjë me atë të Federal Reserve, e qytetarët europianë e ndjejnë inflacionin në mënyrë të ndjeshme duke u krahasuar me atë reale. Strategjia e mbrojtjes e BQE-së është mjaft e dobët duke u krahasuar me sulmet e synuara e të motivuara të Francës, që do t`a rikonfermojë rolin e saj politik në Europë, duke u munduar t`a eksportojë modelin e saj ekonomik për disa aspekte mjaft etnik. Franca është një nga pak Shtetet europiane që e ka kuptuar se çfarë është Kushtetuta Europiane, duke e zmbrapsur aprovimin e saj, përsa është e rëndësishme politika monetare e që afrohet gjithnjë e më tepër momenti prapësimit ekonomik i Shteteve. Shoqëritë perëndimore në fakt prej kohësh po i shfrytëzojnë burimet e të tjerëve duke i tharë ato të të tjerëve, e kanë ushqyer ekonominë e tyre me një monetë pa asnjëfarë mbulese, i kanë ndërtuar përbindëshat e Basil 2 dhe të bursës paneuropiane për të fshehur virtualizimin e parasë, për t`a autorizuar pastaj BQE-në për kontrollin apsolut mbi monetën. rënia e bursave aziatike ka treguar tashmë se falimentimi është më afërnga ajo që mund të mendohet përsa ekonomia është diçka në erë, investimet mund të pakëshen që nga momenti në tjetrin, e nëse Shtetet nuk do e rimarrin të paktën kontrollin e politikës monetare nuk do mund t`a kundërshtojnë këtë krizë botërore.

Aktualisht, në një epokë kalimtare të sistemit ekonomik që përgatitet për të hyrë totalisht në virtualizim, po zhvillohet edhe një luftë monetare. Kina po thekson gjithnjë e më shumë pozitën e saj për të mos rivlerësuar Yuan-in, ndërsa Rusia mbyll marrëveshje mbi këmbimin e rublës për shkëmbimin e burimeve energjitike, e së fundi Irani lançon një monedhë për promovimin e bërthamores. Monedha e bërthamores iraniane përfaqëson diçka më shumë se një zbulim publicitar anti-inflacioniste, pasi deklaron se sistemi monetar iranian do ketë një konvertueshmëri e një rizervë që nuk do jetë nafta, por një energji e ndryshme. Ndërsa Italia është mjaft e angazhuar për të diskutuar mbi ligjet elektorale, palët faktike apo për të gjetur një mirëkuptim të qëndrueshëm mes senatorëve, ndërsa të shumtë janë ato që skandalizohen mbi insinuatat kundra Vatikanit e krimet e tija të kryera nëpërmjet IOR-it. Mund të duket tmerrësisht apsurde por ky entitet është i lidhur ngusht me çështjen monetare, pasi IOR është i lidhur me Bankën Qëndrore Europiane pa egzistuar ligje që disiplinojnë këtë raport, e as një institut që përcakton qartë kush e kontrollon apo e zotëron Bankën. IOR përbën një institucionin Shteti sovran (I njohur si i tillë nga paktet e Njëanshme) që nuk ka ligje financiare e as ndjek ato komunitare, duke mos qënë pjesë e Komunitetit Europian: kështu rezulton se qëndron mbi ligjet komunitare (të shihet Pyetja E-1914/02). Të shumtë janë ato që janë të gatshëm t`i mohojnë dogmat apo të vërtetat historike të katolicizmit, ashtu siç sulmojnë ndërhyrjen politike tek qeveria italiane, por askush nuk shtron pyetjen se pse Banka Qëndrore e një Shteti nuk ka ligje financiare dhe ndjek ato komunitare, duke u gjendur në një dimension që sundon mbi Shtetet.

Kapitalet ruse për t'a zgjidhur krizën e telekomunikacioneve?

2007-03-09T17:40:00.000+01:00

Krizat e skandalet që janë përplasur mbi telekomunikacionet shpejt do çojnë në ndryshime të dukshme në grupet e shoqërive tregtare, si vërtetim se gjilpëra e peshores së pushtetit po ndryshon me të vërtetë në favor të kapitalistëve të rinj spikatës. Nga ana tjetër, klima e paqëndrueshme politike që shëmbet mbi qeveritë sigurisht nuk i ndalon manovrat e rrezikshme ndërmarrëse mes operatorëve të mëdhenj të rrjeteve, e në disa aspekte përshpejtohet realizimi i shumë marrëveshjeve të mbetura pezull. Në Itali po alternohen ngjarje të ndryshme, që të gjitha çojnë drejt destabilizimit të ekuilibrit shoqëri-pushtet për t'iu lejuar hyrjen operatorëve të rinj që shtyjnë me marrëveshjet e negociatat e rezervuara. Si protagoniste është si gjithmonë Telecomitalia, që, pasi e kaloi ciklonin e skandaleve të të gjurmimeve telefonike që do kishte çuar në pezullimin e TIM përveç planit për një rikostruktim total të grupit, ka hapur negociata për kalimin e pjesshëm të aksionerëve të Olimpia-s tek një operator i jashtëm, e në veçanti spanjolles Telefonica, duke mbajtur vetëm një plan probaliteti në marrëveshjen me grupin rus Sistema AFK.Sidoqoftë dje mbërriti një stop i befasishëm nga ana e Telefonica-s, që i pezullon për momentin marrëveshjet për të përfituar pjesë nga pjesëmarrjet e Olimpia-s, e të lehtësojë Tronchetti Provera-n nga debitë që ka ndaj Bankave. Të mos harrojmë se Bankat, mbi Telecomitalia, janë gjithmonë në linjën e parë pasi falë kredisë së tyre prej 40 miliardësh mund të mbërrijnë në fitimin e një pushteti që nuk e ka shokun, një inteligjencë prej së vërteti informacionesh të rezervuara. Intesa Sanpaolo po kërkon t'a përfundojë shkrirjen e mes Mittel-it e Hopa-s, që zotëron rreth 3,7% të Telecom, ndërsa bëhet gjithnjë e më aktuale probabiliteti i hyrjes së Santintesa tek Olimpia me 20% e kapitalit. Ndërprerja befas e marrëveshjeve me Telefonica janë shkaktuar nga frika e instabilitet politik italian, që do vinte në diskutim edhe stabilitetin e grupit. Ngurrimet e Telefonica-s sipas mendimit tonë janë të pashkak pasi është bërë zyrtarisht publike marrëveshja mes qeverisë italiane e asaj spanjolle për blerjen e Endesa-s nga ana e Enel-it, përballë kalimit të Autostrade Albertis-it: ndërsa rilançohet me 25% oferta për blerjen e kapitalit të Endisa-s, Bankës Craixa, aksioniste e Albertis, blen 2% tek Autostrade. Mes dy ofertave me siguri egziston një reciprocitet, dhe një marrëveshje e vërtetë i detyrohet pikërisht krizës së qeverisë që detyroi të gjithë partitë e vogla të nënshkruanin një pakt të vërtetë stabiliteti futur në punë mjaft personazhe që parashikonin mbase "tepër seriozisht" rolin e tyre.

Nëse druajtjet e Telefonica kanë baza, me frikën se duhet të ketë qënë një variacion i bashkimit Spanjë e Itali për t'i lejuar një farë rezervimi mbi marrëveshjen Autostrade-Enel, atëherë mbase egzistojnë të tjerë operatorë që me shumë takt po i përfitojnë marrëveshjet me Telecomitalia. Në këtë pikë mund të përmbyset grupi rus Sistema, emri i së cilit nuk është përmendur më që nga momenti i fillimit të bisedimeve me Telefonica, por që përfaqëson një palë konkuruese që nuk mund të nënvlerësohet pasi është një grup financiar që përmledh brenda tij një portofol të gjërë aktivitetesh: shpërndarje tregtare, imobiliare, bankare, energji, sigurime. Sistem, grupi drejtuar nga miliarderi Vladimir Evtouchenkov që kontrollon edhe operatorin MTS, që në fakt do ishte e interesuar për blerjen e një pjesëmarrje minoritare tek Telecom Italia, që do blinte nëpërmjet Pirelli-t që ka ndërmend t'i kalojë pjesëmarrjen minoritare që ka direkt me Telecomitalia - përveç 80% të Olimpia-s, holding që kontrollon Telecom-in.Po me të njëjtën mënyrë, Sistema bërë me dije se do të blejë, nëpërmjet të kontrolluarës Sitronics, një pjesë të konsiderueshme tek Deutsche Telekom, edhe kjo mjaft e debituar dhe me një rënie të lartë. Para një blerje të 600 milion aksionesh, duke blere kështu 25% të kapitalit të Deutsche Telekom, do lëshojë MTS-në, më parë në sektorin e telekomunikacioneve ruse. Një operacion ky që do ishte i mundur vetëm nëse qeveria gjermane, që kontrollon 30% të Deutsche Telekom nëpërmjet bankës publike KfË, t'i pranonte kapitalet ruse, gjë kjo mjaft e vështirë para një situate të ftohtë që është krijuar si shkak i krizës energjitike. Për më tepër Alfa Group, grupi i parë privat rus që ka një interes edhe në sektorin e naftës, së bashku me Sistema AFK, do ishte i gatshëm t'i blinte disa pjesëmarrje pranë një operatori perëndimorë apo të krijojë një filial të përbashkët me një partner. Mikhail Fridman ka ndërmend të blejë 20% të kapitalit Vodafone, dhe 10% të Telekom France, duke u përpjekur të hapë në çdo shtet një pikë riferimi për një monitorim të tregut europian në kompleksin e tij. Telekomunikacionet përgatiten të kontrollohen nga operatorë të fortë ndërkombëtarë, e për më tepër nga Bankat, që do përforcojnë kështu një arë roli politik brenda ekonomisë europiane, e nga një bashkësi rregullash të njëtrajtshme në nivel europian, për respektimin e të cilave do vigjilojë një Authority paneuropiane. Plani i Komisionit Europian parashikon një institucion Authority paneuropiane për kontrollin dhe mbikëqyrjen e sektorit dhe të zbatimit nga Shtetet pjesëtare të normave komunitare, për të krijuar një sistem europian rregulluesish të pavarur. Authority-t kombëtare mbi telekomunikacionet në çdo rast do përfshihen brenda projektit paneuropian, ashtu si rregullat mbi tarifat, dhënia e liçencave, kushtet e kontratës, do disiplinohen nga direktivat komunitare. Dyshimë të spikatura mbi të tilla masa janë ngritur tashmë nga vetë parlamentarët që i druhen krijimit të kartelave mes kompanive telefonike që mund të influencojnë shtrirjen e direktivave, apo sidoqoftë t'i shtrembërojnë mekanizmat e konkurrencës.

Rusia shpallet antagoniste e nënshkruan një aleancë historike me Arabinë Saudite e Qatarin

2007-03-07T18:50:00.000+01:00

Si mbi hirin e një diktature tashmë të shembur, Rusia prezantohet pas një lufte të ftohtë që tashmë prej muajsh është e pranishme, si antagonistja e vërtetë e Shteteve të Bashkuara. Putin bën para Konferencës Ndërkombëtare mbi Sigurinë në Monako, një pretencë e vërtetë kundra vullnetit të dominimit destabilizues të Washington-it, e përgatitet për t'i hedhur sulmet që do përmbysin në mënyrë definitive pozitat e pushtetit të të dyja fuqive. Rusia vulos një aleancë historike me Arabinë Saudite për administrimin e ofertës së naftës e gazit në treg, dhe nga konkurrente do bëhen aleatë për kontrollin e burimeve hidrokarbure. E miqësia e tyre duket se po lidhet në atë pikë që ky kooperim bilateral për shfrytëzimin e vendburimeve si dhe të shpërndarjes, shpejt mund të përhapet edhe në fusha të tjera siç është metalurgjia, energjia bërthamore, teknologjitë, infrastrukturat. në të njëjtën kohë, edhe Qatari duket i interesuar për të shtrënguar raporte të privilegjuara me Rusinë, që tashmë e ka kuptuar rëndësinë e këtij aleati të çmuar, si për kontrollin e situatës në Lindjen e Mesme, ashtu edhe për zgjidhjen e krizës arabo-izraelite, e - pse jo - të krizës iraniane. Kjo shfaqje simpatie shkon përtej shkëmbimit të komplimenteve, pasi Rusia e Qatari kanë nënshkruar të hënën në Doha marrëveshje mbi mbrojtjen e investimeve e për krijimin e një Këshilli Punesh Ruso-Qatare, që t'i mbrojë shpronësimi, apo nga nacionalizimi. Kjo marrëveshje sigurisht është e nevojshme për të përgatitur një tjetër lloj kooperimi që do e fusë Qatarin në projektin e OPEC të gazit, duke konsideruar se ndan me Iram fushat më të rëndësishme të gazit në botë. Përveç kësaj, grupi rus Loukoïl ka nënshkruar një protokoll marrëveshje me Qatar Petrolium, për eksplorimin, zhvillimin e nxjerrjen e vendburimeve të naftës mbi territorin e Qatarit.

Ato që ishin konkurrentë si politikisht ashtu edhe energjitikisht, pikërisht sepse Amerika luante rolin e regjinë në përndarjen e aleancave, po bëhen aleatë krenarë që, së bashku me Iranin e Venezuelën, mund të dekretojnë fundin definitiv të sferës së influencës së Amerikës. Me këtë pakt Amerika po i humbet financuesit e saj kryesorë, furnizuesit e bashkpunëtorët e saj në administrimin e krizës së lindjes së mesme, e mund të gjendet vërtet e detyruar të sulmojë Iranin apo t'i prapësojë pozicionet e saja. Nëse Putin e ka sulmuar rëndë politikën e Amerikës në Irak, ka dashur të dërgojë edhe një mesazh Bushit, dhe nëse këtë e bën vetëm sot kjo sepse e di se shpatullat i ka të ngrohta, e di që mund të lëvizë në një zonë që më parë kontrollohej parcialisht akoma nga Shtetet e Bashkuara. Rusia, ashtu si dhe Europa, lakmojnë kështu rolin e ndërmjetësit në zgjidhjen e krizës bërthamore të Iranit, për t'u zëvendësuar nga OKB-ja që, sipas fjalëve të qarta të Putin, i shërben interesave të pak "kombeve". Putin në fakt ka kuptuar se mullët po luajnë ndyrë me Amerikën, në këtë alternim të përjetshëm kërcënimesh e "deklaratash vetëvrasëse", e dëshiron kështu t'a thyejë këtë rreth veskeq që i mundëson Iranit t'a shfrytëzojë ndarjen e komunitetit ndërkombëtarë për t'i arritur qëllimet e tija. Prandaj rregullat do që t'i diktojë Rusia, që prezantohet si e vetmja zgjidhje duke parë papërshtatshmërinë e këtyre organizmave ndërkombëtarë të instrumentalizuara nga lobet. Sikur të mos mjaftonte kjo, le të mendohet edhe sfera e madhe e influencës në tokat e Kaukazit, në Azinë Qëndrore e Lindore, e në Europën Lindore: Rusia ka mbërritur kështu edhe në Europë, ka rigjetur në Serbi atë miqësi të përhershme e tani po pushton edhe Francën, Gjermaninë e Italinë. Çelësi për të penetruar Mesdheun e Europën Qëndrore është akoma edhe një herë Ballkani, toka e ndeshjes së këtyre dy fuqive për kontrollin e daljeve e naftasjellësve, për të bërë për vetë apo për t'i kontrolluar qeveritë.

Ajo e Kosovës për shembull ka qënë një teatër i vërtetë, pasi ndërsa festohej e shkëmbeheshin komplimente, ka mbërritur përgjigjia e thatë e Putin që ka mbrojtur sovranitetin e Serbisë e vullnetin e popujve: para kaq shumë ftohtësie, Solana është drejtuar në Moskë, me bisht ndër shalë, ka dëgjuar në heshtje. Por e gjithë kjo poterë i ka trazuar humoret e së fundmi kosovarët kanë demonstruar ashpër ndaj BE-së me 70 të plagosur. Një tjetër skenë e madhe spektakli ndodhi në Itali, pasi prapa revizionizmit historik, zbulimeve ngjethëse e terroristave fill përcjellës që ka si qëllim krijimin e kaosit e të çojë në rënien e një pjese së klasës politike aktuale. Së shpejti do mbërrijë Transparency Internationational për t'a kontrolluar korrupsionin e politikanëve italianë, e do jenë këto armët e shkëshillimit të FMN e të Shteteve të Bashkuara. Amerika tashmë është shkarkuar, e për këtë arsye një klasë politike e re do hyjë në Itali pas një linje tensioni: nuk egzistojnë terroristat, ato që kanë arrestuar nuk janë terrorista, rrëmbimi i Abu Omar ka qënë vetëm një kurth për qeverinë italiane që ka kushtuar riorganizimin e inteligjencave. Tek deklaratat e Napolitanos mbi "historinë" e foibeve e persekutimeve nga ana e qeverisë kroate prej 25 000 italianësh, përgjigjet Utri duke gjetur, jo rastësisht, ditarët legjendarë të Musolinit. Që të dy qëllojnë fort e larg, por në realitet janë vetëm të shtëna me fishek mësimor për t'i bërë shantazh njëri-tjetrit: e vërteta nga kjo histori apsurde nuk do dalë kurrë, rezultati do jetë vetëm të krijohet konfuzion tek historia, duke denigruar e distretituar.Ndërsa Rusia, përkundrazi, luan kartën energjitike e atë të antagonizmit, për t'i blerë armiqtë e saj e për t'i bërë aleatë: energjia, para monedhës, është burimi i kontrollit të popujve.

Skenata mes Italisë e Kroacisë që nuk do çojë drejt së vërtetës

2007-02-19T23:07:00.000+01:00

Egziston një pikë lidhje mes shfarosjes së Jasenovac-it, krimet e Luftës së Dytë botërore, e Ior-it, duke përfshirë misterin Calvi, duke mbërritur deri dhe në Argjentinë.Dalmacia, Istria, Pola e Zara janë shitur, bashkatdhetarët tanë janë tradhëtuar nga kush sot ulet në Parlament e thotë se do të na mbrojë. Mbase ka mbërritur çasti të flasim , dhe Etleboro nuk ka frikë t’a bëjë. Aktiviteti i E-Intelligence në fakt e ka përshpejtuar krizën mes Italisë dhe Kroacisë, e është duke dhënë një tjetër çelës leximi që do ndalojë kamuflimin e ngjarjeve.
Komemorandumi i makabrës së foibeve ka krijuar një krizë mes Italisë e Kroacisë që m.gj.th. është vetëm një skenë teatrale për të evituar që hetimet e zbulimi i së vërtetës të mbërrijë deri tek kasafortat e errëta të IOR-it tek përgjegjësitë e Vatikanit. Edhe zbulimi i ditarëve të Mussolinit, do përfaqësonte një përgjigje ndaj propagandës të së majtës, e cila do që vëmendja të zhvendoset mbi rregjimin fashist italian. Kjo gjurulldi e madh nuk do bëjë tjetër gjë veçse të krijojë një konfuzion të madh për t’i humbur sërish gjurmët e së vërtetës, për t’a devijuar shikimin e vëzhguesve e personave mbi krimet që janë kryer realisht. Sot është në zhvillim e sipër një çështje ndaj dëmeve të Ior-it e Bashkësisw kroate të San Girolamo Të Ilirëve ( Case 3:99-cv-04941-MMC , United States Court, District of California) për t’i pranuar përgjegjësitë e tyre mbi krimet e kryera nga rregjimit të Ustashe, duke u kërkuar kthimin e arit dhe pronësive që iu janë marrë viktimave. Pikat e akuzës janë mjaft të rënda, siç janë riciklimi i arit të vjedhur gjatë luftës e bashkëpunimi në gjenocidin e etnocidin e një populli. Kështu janë akuzuar se kanë fshehur në Bankat Zvicerane, kanë hipotekuar, konvertuar e ricikluar nëpër qarqet e bankave të biznesit, duke nxjerrë një pasuri të madhe nga kjo plaçkitje e paligjshme. Një pjesë e saj është transportuar krejtësisht me një bashkësi prej 2,5 tonelata ar, në Bankat Zvicerane. Ior zotëronte e akoma sot zotëron llogari në ar në Shtetet e Bashkuara e tituj në tregun e arit të blera direkt me anë të kredive në ar e transferimeve me prejardhje nga Thesari i Ustasha-s, duke shkelur ligjin ndërkomëtarë. Një pjesë e thesarit të Ustasha është transferuar, akredituar e shkëmbyer, e së fundi është depozituar pranë Federal Reserve, e pra pjesërisht rezervat në ar janë ricikluar e përbëhen nga depozitat në ar të nazistëve. Shkaku është mjaft i vështirë, ndeshja kundra personazheve që besojnë se janë Institucione e nuk pranojnë të gjykohen nga personat e zakonshëm, gjaku i së cilëve është derdhur për zotin para.
JEPNI ÇEZARIT ATË ÇFARË ËSHTË E ÇEZARIT
Revizionizmi është mjaft komod për bankat, e ligje të tilla ndërtojnë direkt krimet psikologjike në mënyrë që të mos sulmohet Institucioni, nuk mund të vihet në diskutim legjitimiteti i tij. Por njeriu ka të drejta të pathyeshme siç është liria e mendimit, e ka të drejtë të reagojë në mbrojtje të mbijetesës së tij nëse vihet në diskutim egzistenca e tij: një popull ka të drejtë t’a mohojë historinë nëse me të duan t’a shkatërrojnë. Bota është plot me gjëra boshe e të kota, e shumë nga këta lindin pikërisht në Parlament ku mbizotëron anarkia e degjenerimi, pasi në pushtet janë ato që kanë tradhëtuar italianët. Revizionizmi do jetë një mënyrë për të na vënë perde, për t’i ndaluar njerëzit duke i bërë kriminelë kur nuk dijnë më si t’u përgjigjen pyetjeve të vazhdueshme që vijnë nga e kaluara. Pjesë e këtij projekti është edhe diskutimi diplomatik me Kroacinë, pasi nuk mund të flitet për krizë : është gjithmonë një mënyrë për të mbrojtur e fshehur fajtorët e vërtetë, ato që janë ndyer me gjakun e të pafajshmëve. Presidenti Napolitano ; duhet t’a dija se Vatikani ecën përkrah me Federal Reserve Bank, dhe se është i vetmi Shtet në botë i themeluar mbi fenë.

Centrali elektrik që do e lëjë akoma në errësirë Shqipërinë

2007-02-16T19:49:00.000+01:00

Qeveria Shqiptare nënshkruan marrëveshjen për realizimin e projektit TEC në portin e Vlorës, duke rënë pre e shantazhit të lobeve që kanë vënë në gjunj ekonominë e Shqipërisë me një krizë energjitike të përhershme. Konsorciumi italian Maire Engineering, i përbërë nga shoqëritë Ansaldo e Tecnomod, ka fituar garën për ndërtimin e centralit termo-elektrik ("TEC") të Vlorës, me firmën elektrike shqiptare, KESH, me një kosto totale prej 110 milion dollarësh. Zona e zgjedhur për ndërtimin e këtij parku industrialo-energjitik është një sipërfaqe prej mijëra hektarësh pyje e në të cilën zhvillohet një ndër ekosistemet lagunore më të rëndësishme të vendit (Narta) e ku ngrihet hirplotë manastiri i Zvernevecit. ky peisazh i mahnitshëm detar do shkatërrohet nga ndërtimi i një kompleksi energjitiko-industrial që përfshin një central termo-elektrik me një kapacitet prej 130 Megavat, që do i shtohen pastaj të tjera por me kapacitet më të ulët. Termocentrali do të jetë një ndër burimet kryesore energjitike për gazsjellësin AMBO që duhet të lidhë Burgasin me Vlorën. Në të njëjtën zonë parashikohet një zonë stok nafte bruto, një port i ri specifik për anijet naftambajtëse e ndërtimit të një rafinerie. Vlora është zgjedhur pikërisht për pozicionin e saj strategjike, që do mundësonte uljen drastike të disa kostove: uji i detit do përdoret për ftohjen e TEC-it. Banka Botërore është investitori kryesorë në këtë projekt e prej kohësh e ka dhënë borxhin pavarësisht se qytetarët e Vlorës kanë nënshkruar qindra peticione për të ndaluar dhunimin e një perle të Shqipërisë, një nga plazhet më të virgjëra e brishta të Gjirit të Vlorës, një zonë për të cilën historia flet në disa gjuhë e në Shtete të ndryshme. Laguna e Nartës dhe ishulli i Zvërnecit

Një ndër elementët më të rëndësishëm mbi të cilët është bazuar Banka Botërore për të verifikuar që me ndërtimin e këtij monstri nuk na qënkësh shkelur kurrë ligji shqiptar mbi mbrojtjen e monumenteve kulturore, ka qënë ekspertiza e drejtorit të Institutit e Ruajtjes së Monumenteve të Kulturës, A.Braçe. Ekspertiza zhvlerëson totalisht zonën e Vlorës e kështu e dorëzon atë në duart e Bankave e petrolierëve pasi nëse vendimi do ishte në duart e shqiptarëve nuk do shkatërrohej një zonë kaq e pasur e kaq e delikate, pranë lagunës së mbrojtur të Nartës e ishullit Zvërnec. Pa pritur as vendimin e Komisionit të Aarhuis-it, i cili ka pranuar kërkesën e qytetarëve të Vlorës, pa denjuar as shikimin e 14.000 firmave të vlonjatëve që kanë kërkuar një referendum mbi rastet e TEC-eve, AMBO-s. Ministri i Enegjisë ka ushtruar një akt të vërtetë force, i shtrënguar nga kriza e lartë energjitike që po dërrmon Shqipërinë, pasi pas falimentimit të qindra firmave rrezikohej edhe kositja e popullsisë që nuk mund të jetojë më pa energji elektrike. Në fakt prerjet e energjisë që privojnë Shqipërinë nga energjia elektrike për mbi 12 orë në ditë, apsolutisht nuk mund t'i ngjiten një sistemi energjitik, i themeluar mbi hidro-elektrikën, e pra të varura nga ndryshimet klimatike, ose nga situata e Bullgarisë - shteti i parë eksportues - që ka parë tek mbyllen një seri centralesh termoelektrike e bërthamore, një kusht ky i vendosur nga BE për integrimin e këtij vendi. Kësaj situate ndërthuret qartë me çështjen e pavarësisë së Kosovës, që pjesërisht diktohet nga nevoja për realizimin e këtij projekti, brenda së cilit një rol vendimtarë ka edhe Italia.
Kjo ka marrë pozita të ndryshme në politikën e jashtme, lobe të ndryshme italiane kishin kërkuar të gjenin marrëveshje mbi projektin Ambo, e më së fundi ka gjetur një pikë takimi falë zbritjes në fushë të Rusisë. Pranë Italisë udhëton në një korsi, paralele e të privilegjuar, Rusia e Putin-it që në Monako ka deklaruar haptazi se Amerika nuk respekton asnjë marrëveshje, shkon gjithmonë përtej pakteve e ligjeve, duke e përulur thellësisht. Tashmë reputacioni i saj është shkatërruar në kuptimin e vërtetë të fjalës, nuk ka më besueshmëri: e kjo është një kusht ideal për t'i lejuar Republikës Srpska të kërkojë Pavarësinë e saj, pasi është e shkruar në ato marrëveshje.
Porti i Vlorës

Shtetet e Bashkuara, tashmë janë rrënuar, kanë humbur atë pozitë fuqie të privilegjuar e të padiskutueshme, aq sa për t'i mbyllur figurat e tyre këqia kanë bërë një gjenocid në Irak e janë duke Bombarduar Somalinë.Avancojnë në Lindjen e Mesme si të egjër, me ushtri prej contractors, që me buldozerët izraelianë shkatërrojnë shtëpi, toka e burime, deri dhe ullishtet e hurmat arabike, që i nevojiten 50 vite për të dhënë fryte. Kush ka themeluar një komb ka menduar për gjeneratat e së ardhmes, ka ndërtuar pak nga pak çdo lloj infrastrukture, edhe pse të varfër, e këto ia shkatërrojnë: si mund të mendohet për paqe në këtë botë kur nuk lejnë as pemët. Shteti shqiptarë nuk do një aneksim me Kosovën, për shumë arsye teknike, pasi është një vend i paqeverisshëm, sidoqoftë nuk do komandonte ai, fundja kurrë nuk kanë arritur t'a bëjnë. Shqipëria, ashtu siç tërë rajoni i Ballkanit, është një tokë që askush s'e ka kuptuar ndonjëherë, pasi zona shqipfolëse është një labirinth në të cilin mund të takoni shqiptarë të Maqedonisë, shqiptarë të Kosovës, shqiptarë të Malit të Zi, Çamët, të dëbuar nga Greqia, shqiptarët e Greqisë, Romët. Në këtë përmbledhje etnish, mes myslimanësh, katolikësh e ortodoksësh, është krijuar një bashkëjetesë e mirë, nuk vriten për fenë, por sidoqoftë është bërë një Vend-Shenjestër e Bankave dhe disa fetarë duan të bëjnë Pronarin. Është një vend në të cilin kryetari i bashkisë së Tiranës Rama ka dashur t'a bëjë Berlinin e Ballkanit e vetëm ka pikturuar pallatet por mbetet ndyrësia, ashtu siç shoqatat e fondacionet e multinacionalëve akuzojnë politikanët pa hequr korrupsionin e vërtetë. Gjatë historisë janë mbyllur në vetvete, pa patur nevojë për atë ndihmë që të gjithë ishin të gatshëm t'ia jepnin në mënyrë të pamasë: pas italianëve, kanë mbërritur amerikanët që medoemos kanë dashur t'a japin kontributin e tyre. Mbase jo të gjithë e dinë që në Otranto egziston një varr i përbashkët prej 3800 personash, të vdekur në ujrat e Adriatikut: ato njerëz nuk ia kishin mbathur, vetëm ishte zhgënjyer nga përrallat e ambasadorëve tanë, nga praktikat e ndyra të ambasadave që rekrutojnë inteligjenca e krahë pune. Mbi një emigrant pra rëndojnë kështu një larmi përuljesh, e pavarësisht se trajtohet si mbeturinë e shoqërisë punon e pagon një debi publike që nuk i përket. Vizat e lejet e qëndrimit bëjnë që ambasadorët të bëhen të shenjtë kur në realitet janë vetëm të poshtër, jo profesionista e injoranta, që sigurisht nuk nderojnë italianitetin, duke qënë se qeveria jonë ka patur turp për 50 vite me rradhë të flasë për italianët e vrarë nëpër foibet e Istrias e Dalmacisë. Sidoqoftë kemi dyshime serioze që ai central do shërbejë për t'i dhënë elektricitet Shqipërisë, por për të dhënë energji për transportimin e naftës. Mes të tjerash vëmendjes sonë nuk i ka shpëtuar, që është depozituar një studim mbi mundësinë e sjelljes së ujit nga Shqipëria në Itali, ujësjellësi puljez që është i dyti në botë e i pari në Europë me një kosto prej 2000 miliard lirash. Shpresojmë që Shqipëria të mos mbetet akoma në errësirë pavarësisht nga ndërtimi i këtij supercentrali elektrik.

Bazat e shteteve të bashkuara që nga Romania tek Bulgaria: shtrat lançimi për një sulm kundra Iranit

2007-02-13T20:43:00.000+01:00

nga Elena V. Mihu kooperimi Rinascita Etleboro Ballkan

Një bazë ajrore në Romani (Mihail Kogalniceanu) e dy në Bullgari (Bezmer e Graf Ignatievo) të vendosura nga dy Shtete në shërbim të Washingtonit, do i shërbejnë aviacionit amerikan si zona të mundshme ushtarake sulmi kundra vendosjeve civile, bërthamore e naftambajtëse, të Iranit.
Sulmi mund të vijë në prill të 2007, siç supozon britaniku Sunday Herald, duke cituar lajme të qarkulluara nga agjencia Novinite.com e Sofia e të rimarra nga një gazetë arabe në gjuhë angleze, Arab Times. Rreziku i afërm i një sulmi të tillë është komfermuar, sipas publikimit britanik, nga një "burim zyrtarë amerikan". Nga ana tjetër edhe këtu në Bukuresht dallohet një farë përshpejtimi i politikave të egërsisë atlantike e anullimit të sovranitetit kombëtarë. Nëpër gazetat rumune, edhe sot lexohet përmes rreshtave - nëpër komentet e letrës së famshme të "gjashtë ambasadorëve" (duke përfshirë ato rumunë) e qeverisë së Romës për një komfirmim të angazhimit në Afganistan - që po të njëjtët lëvizje trupash të urdhëruar nga presidenti i Shba-së George W. Bush nuk mund të jenë një diversion i thjeshtë, por një përgatitje prej së vërteti ndaj një sulmi kundra Iranit. Në mbështetje të këtyre spekullimeve citohen lajmet mbi përforcime e rradhitje të trupave amerikane nëpër botë. Mes të tjerash, në Bullgari flitet tashmë për një zanafillë montimi hangaresh e serbatorësh me lëndë djegëse për bombarduesit, njëkohësisht me mbërritjen e trupës së parë prej 3000 ushtarësh amerikanë, që priten të vijnë në fund të marsit në bazat e vendosura në dispozicion të amerikanëve sipas marrëveshjes së nënshkruar mes Washington-it e Sofia-s vitin e kaluar.Edhe në Romani, ndërkohë, në bazën Mihail Kogalniceanu janë në zhvillim të plotë punimë për zgjërimin e kompleksit ushtarak, me një vlerë që kap shifrat e katër milion euro. Angazhimi maksimal do arrihet mes 11 marsit e 10 prillit, kur pista e aerodromit do modernizohet e aeroporti ndërkombëtarë Mihail Kogalniceanu do mbyllet përkohësisht. Drejtori i aeroportit, Corneliu Balan, ka refuzuar t'i konfermojë agjencisë rumune Mediafax çfarëdolloj lidhje mes punimeve e pranisë ushtarake amerikane. Por lidhja del në dukje nga marrëveshja rumuno-amerikane i dhjetorit të 2005 sipas së cilës 1500 ushtarë amerikanë do mbërrijnë në Rumani brenda 2008. Ushtarët, ashtu si në Bullgari, duhet të stërviten e të jenë të gatshëm për angazhime (agresive) të shpejta në çfarëdolloj zone konflikti e rreshtimi më i mundshmi - s'është e nevojshme t'a nënvizojmë - është në Lindjen e Mesme. Do përdoren selitjet ushtarake të Babadag, Mardan e Cincu dhe, njëkohësisht, në aeroportin Kogalniceanu duhet të ruhen aeroplanët gjuajtës amerikanë e do vendoset personeli ushtarak i US Air Force. Këto janë disa nga shumë lëvizjet e vendosura nga Pentagoni e që i janë raportuar shtypit lokal pas shërbimit të Sunday Herald. Po e njëjta gazetë angleze, vëreni mirë, kishte përshkruar se "Romania", një tjetër vend pranë Detit të Zi që strehon një bazë ushtarake amerikane (...) është një element jetësorë në skenarin e sulmit ndaj Iranit". Duke u bazuar në këtë skenar, krahu tjetër i pincës që atlantikët duan t'a shtrëngojnë përreth Iranit e që është kompletuar përmes lajmit të dhënë nga Bush përsa i përket spostimit në Gjirin Persik të aeroplano-mbajtëses amerikane USS John Stennis (me tetë skuadrilje në bord e i shoqëruar nga 7 kryqëzorë e fregata, prej dy nëndetësesh). Për më tepër nuk është e rastësishme që për të parën herë në shkurt të 2003, në ujrat ndërkombëtare afër Iranit ndodhen dy grupe detare të drejtuara nga aeroplano-mbajtëse (tjetra është USS Dwight Eisenhower). Efektivët e amerikanëve tek Gjiri ndërkohë i janë shtuar edhe 16.000 njësi të tjera e Teherani e di që bëhet fjalë për një kërcënim kundra sovranitetit të tyre kombëtarë. Jo rastësisht javën e kaluar televizionet iraniane kanë transmetuar imazhe me një aeroplano-mbajtëse amerikane, të parat e kapura nga një aeroplan gjurmues i prodhimit iranian.

Vendimi mbi të ardhmen e Kosovës i turbulluar nga çështja Veronika

2007-02-10T21:55:00.000+01:00

Ndërsa në Itali të gjithë ndiqnin me shumë vëmendje "love story" e Veronikës, ndërsa gjetiu diskutohej mbi të ardhmen e Kosovës, e gazetat si zakonisht kanë vënë heshtje mbi këtë çështje. Sot, vite pas luftës e marrëveshjeve së Rambouillet të gjitha nyjet kanë mbërritur tek pragu e dikush duhet të japë disa shpjegime.
Serbia dy javë më parë ka filluar zgjedhjet elektorale, e kishte kërkuar, ashtu siç kishte bërë edhe Rusia, të shtyhej data për të diskutuar pavarësinë e Kosovës, pasi nuk ka kuptim të diskutohet për një problem kaq të rëndësishëm pa patur një qeveri e një President. Kështu, në pritje të krijimit të një qeverie të qëndrueshme për Serbinë, komisari Ahtisaari, që është emëruar në atë pozitë pikërisht për pajtuar situatën e atyre rajoneve, edhe pse nuk e dime me të vërtetë se çfarë bën atje, ka shkuar spontanisht me vullnetin e tij në Bruksel. Para Komisionit Europian ka prezantuar projektin e tij për Kosovën, që parashikon një Pavarësi të kushtëzuar, në bazë të së cilës Kosova njihet nga çdo shtet që dëshiron t'a njohë atë: e ky është një akt barbar e një budallallëk, pasi në një farë mënyre i përket të gjithëve, edhe ne italianëve që kemi nënshkruar marrëveshje për Jugosllavinë, apo më qartë për Istrian e Dalmacinë. Duhet konsideruar që nëse Kosova bëhet e pavarur, sigurisht që secili do arkëtojë të tijën, e do të duhet sërish, edhe një herë t'i vihet faji serbëve për një leverdi personale. Sot një komisar ka vendosur për Serbinë e për një popull, të ardhmen e tyre, pa patur parasysh se cili është opinioni i tyre në lidhje me këtë çështje, e un personalisht besoj se është një budallallëk të të jepen këto mesazhe kaq të dyshimta për një çështje mjaft të rëndësishme. Pavarësi e kushtëzuar do të thotë që kosovarët dhet të ulen në një tryezë e të nënshkruajnë një marrëveshje për të paguar një borxh prej një bilion euro Serbisë, si virtut i ndarjes së Kosovës nga ish Republika Federale Jugosllave, në momentin në të cilin do bëhet një "shtet sovran" i pavarur. Plani i lobeve është pikërisht ky, apo më qartë t'a ndajnë Kosovën, e pra t'a lidhin me Shqipërinë që ka dalje në det, e t'a përvetësojnë duke e futur në borxhe në mënyrë që të bëhet e varur nga FMN. Përveç kësaj Kushtetuta duhet të votohet nga parlamenti, që do të përbëhet nga përfaqësues të etnive serbe, turke e kurte, që do arrijnë 75% të votave, duke harruar akoma edhe një here romët: ato nuk egzistojnë, nuk llogariten. Kosova mund të ketë një ushtri prej 3000 mijë personash, nga të gjitha etnitë, e do mund të nënshkruajë marrëveshje ndërkombëtare, të ketë ambasada e diplomatë, e flamuri duhet të përmbaje edhe simbolet e etnive të tjera. Serbët e Kosovës do mund të marrin financime nga Serbia, ndërsa Kosova do mund t'i marrë nga shoqata të ndryshme. Nga monedha, sigurisht, as që flitet, sikur të ishte një tabu, edhe pse nuk ka rëndësi sovraniteti monetarë pasi pa dyshim që do jetë euro monedha referuese. Nga Beogradi buzëqeshnin, rusët deri dhe janë përgjumur pasi Putin ka deklaruar se ajo çfarë vendos Beogradi "është diçka e bërë për së mbari". E kështu skena e montuar ka ecur përpara, të gjithë çonin dollitë mes duartrokitjeve: të gjithë të kënaqur, përqafime mes politikanëve kosovarë, e në mbrëmje si kosovarët ashtu edhe serbët shkojnë përkrah sëbashku për të festuar edhe pse janë në dijeni që po tallën me të vërtetë me to. Siç e keni dëgjuar, as kosovarët nuk e kanë kuptuar mirë çfarë janë gjithë këto përqafime, edhe sepse mediat shqiptare kanë folur për këtë vëtëm për një ditë, duke shpresuar se po çlirohen nga një peshë e madhe. S'ka patur sidoqoftë asnjë zgjidhje e farsa ka zgjatur pak, pasi kur Ahtisaari ka dashur të takojë presidentin serb, i kanë thënë të kthehet në shtëpi pasi skenari tashmë kishte mbaruar: Serbia nuk do heqë dorë në mënyrë apsolute nga Kosova me kaq lehtësi siç duan t'a bëjnë të besohet. Me gjithëatë Frank Wisner, i dërguari i Shteteve të Bashkuara, këndonte tashmë për fitoren bashkë me Ahtisaarin, vonë në darkë pas shumë përqafimesh, ministri i jashtëm i Gjermanisë, Frank-Walter Steinmeie, i heq vërejtje Ahtisaari për t'a rishikuar mirë çështjen e për t'a konsideruar edhe opinionin e Rusisë për të patur një ekuilibër mes forcave, e për t'i respektuar mirë marrëveshjet e traktatet. Komisari Europian, Olli Rehn, prej kohësh ka thënë se ai kishte shpresa mbi një sforçim për të "treguar përgjegjësi e fleksibilitet, për t'a parë ugjencën e bërjes së një kompromisi realistik". Në këtë pikë, duam t'a kuptojmë se kush e ka vendosur këtë e cilët janë emrat e këtij komisioni e të atyre që emërojnë: sigurisht këshilltarët e profesionistët që punojnë, zhvillojnë një detyrë të shkëlqyer edhe për privatët e lobet bankare, që përfaqësojnë padronët e vërtetë.

Gazsjellësi që përshkon Serbinë

Ambasadori rus në Beograd, Alexandar Alekseyev, ka pohuar se zgjidhja finale e statusit të Kosovës duhet të bazohet mbi një kompromis të pranueshëm nga të dyja palët, komform Marrëveshjeve të Rambouillet e i revolutës OKB nr. 1244.Kjo e fundit deklaron (bashkalidhjen 1) se shtetet e përfshira duhet të angazhohen për një "proçes politik që të çojë drejt stabilizimit të një marrëveshje politike për Kosovën e një strukture provizore që parashikon një autoqeveri thelbësore të Kosovës, në respektim të plotë të Rambouillet, principe të sovranitetit e integritetit territorial të Republikës Federale të Jugosllavisë - Serbia - e vendet e tjera të rajonit". Është e çuditshme edhe sot, pasi kanë firmosur këtë rezolutë, papritmas është vendosur të shkelet vullneti i popullit serb, duke lënë të vendos për të gjithë një komisar i Europës që nuk përfaqëson asnjeri. Në këtë nëse dikush merr një pushkë, e bën pastrim etnik, nuk duhet të thoni se janë kasapë të çmendur në çastin kur filloni të ushqeni urrejtjen mes etnive, vula si "nacionalist" kushdo që do ju kujtojë të lexoni rezolutën e marrëveshjet e diskutuara e të nënshkruara tashmë.

Po i bëjnë lëmsh njerëzit, ndërsa gazetat italiane, e kryartikujt e tjerë më të kontrolluarit, apsolutisht nuk kanë folur për çfarë po ndodhte, pamvarësisht se qeveritë tona kanë dhënë ushtritë e tyre e i kanë lejuar bazat të bombardojnë shtëpi civilësh. Situata tani po merr tone qesharake, pasi të gjithë festojnë por nuk dihet mirë se për çfarë, por shumëkush e di që s'është tjetër veç një broçkulle, që janë vetëm aktorë prej telenovelash meksikane: të gjithë ndizen për një copë letër kush shkruhet fjala "pavarësi". Kemi mbërritur me të vërtetë në diçka qesharake. Ka qënë kjo, e para herë që kemi dëgjuar opinionin e njëzëshëm të serbëve e kosovarëve që po ngrihet një murë gënjështrash. Vetë personat janë janë inatosur pikërisht për talljen që po përgatitnin për to. Vonë në darkë, situata filloi pak të degjeneronte, edhe sepse alkoli i kishte rënë në kokë disa kosovarëve më prejardhje nga disa ambiente mjaft të diskutueshme, duke qënë se Kosova besonte me të vërtetë se kishte një ushtri. Në konfuzion e sipër disa kanë supozuar të largojnë Kfor-in, e ashtuquajtura forca e paqes, e kështu mbërrin lajmi nga Nato për t'a zbutur tensionin, që i jep një ultimatum ndaj të panjohurve - pasi nuk dihet mirë kundra kujt - e kujtdo që provon t'a testojë Kfor-in, pasi ushtarët e tij ishin të gatshëm. Atëherë, zotërinjtë e mi, kushdo që thotë se Kosova duhet të jetë e pavarur, duhet t'a dini se kjo është një demagogji prej së vërteti, e janë të papërgjegjshëm për këtë, pasi jemi ne ato që i paguajmë pasojat. Sot jo vetëm Rusisë i ngjet fjala për çdo çështje me karakter ndërkombëtarë, por edhe Kina apo kombet e tjera, e të gjithë do rreshtohen për të dhënë një zgjidhje për konfliktet pa shpëthyer një luftë, për t'u ulur më pas denjësisht para një tryeze, në një Asamble me dyer të hapura, pasi ditën kur të dëgjoni çfarë thonë të gjithë mund të zbrisni në shesh për të bërë revolucionin.

Mandati i arrestimit europian për të krijuar një "hapsirë të përbashkët penale"

2007-02-07T19:52:00.000+01:00

Me një sentencë të Gjykatës së Kasacionit bie një nga kufinjt e fundit në aplikimin e mandatit të arrestimit europian në Itali. Hapet kështu një rrugë në krijimin konkret të një hapësire komunitare penale, brenda së cilës nuk egzistojnë diferenca apo limite mes legjislacioneve të Shteteve, që do frymëzohen që të gjitha nga direktivat komunitare.
Kriminelët e kërkuar apo të hetuar në secilin nga Shtetet anëtare të Bashkimit europian do ndiqen penalisht e do ekstradohen, në mënyrë direkte e me të drejtë, në atë shtet ku është kryer krimi i prezumuar, për t'u ndjekur ligjërisht. Do vazhdojnë të egzistojnë proçedura ‘ekstradimi’ mes BE e pjesës tjetër të botës, por jo mes Shteteve pjesëtare: autoritetet gjyqësore e një Shteti anëtar mund të vendosin mandat arresti europian për një person të hetuar e qeveritë nuk mund të refuzojnë t'i dorëzojnë qytetarët e tyre që t'i bëhet proçesi në një tjetër Shtet anëtar. Duhet t'i dorëzojnë të dyshuarit brenda 3 muajsh nga arrestimi, detyrimisht! Por në këtë mënyrë, jo vetëm Shteti heq dorë nga një ndër privilegjet e patjetërsueshme - mbrojtja e qytetarëve të vet jashtë shtetit - por deri dhe mbrojtja teknike (avokati mbrojtës) dështon. Italia, në përvetësimin e këtij vendimi katror (nr.69 i 2005), kishte nënrenditur efikasitetin e mandatit nën respektimin e "reciprocitetit të dënimit", e pra ndalonte ekstradimin e qytetarëve italianë nëse nuk do kishin po të njëjtin trajtim që mund të gëzonin nëse proçedoheshin në atdhe. Për këtë nuk pranoheshin mandatet e arrestimit të lëshuar nga Vende që nuk parashikonin limitet maksimale për mbrojtjen siguruese, por si p.sh. vetëm kontrolle periodike që verifikojnë qëndrueshmërinë e arsyeve që justifikojnë burgimin, pa sigurinë e datës së fundit për fillimin e proçesit. Por ja, që Kasacioni, ka vendosur t'i pranojë mandatet edhe nëse këto parashikojnë kushte të ndyshme paraburgimi, kundra edhe vetë ligjit që ligjvënësi kishte shkruar. Sidoqoftë, pikërisht sepse ligjet europiane janë, mes burimeve të drejtësisë, më të rëndësishme se ligjet kombëtare (!!!) gjykatësi thjesht mund të mos i marrë parasysh ato ligje, e të aplikojë vendimet europiane, pa mundur t'i kundërshtojë njeri. Kjo pasi Kushtetuta jonë, në vend që të tutelojë ligjet e Shtetit, parashikon haptazi që në lëndë në të cilat egzistojnë shumë rregjime, egziston një hierarki, në të cilën e drejta komunitare ka prioritet. Por juristët kujtojnë që egziston gjithmonë Kushtetuta mbi çdo gjë: por për çfarë nevojitet kjo e bekuar Kushtetutë, nëse në mënyrë kostante injorohen ligjet që janë frymëzuar pikërisht mbi parimet e saja. Duke shkelur ligjet e saja, duke shkelur edhe vetë Kushtetutën. Nuk mbaron këtu. Gjykata e Drejtësisë Europiane mund të vendosë t'a lirojë një person që është burgosur si pasojë i një sentence që gjykohet - sipas standarteve europiane të të drejtave të njeriut - padrejtësisht. Pra, pasi Shteti italian bën hetimet, dënon një kriminel, me një sentence definitive, Europa mund t'a rihapë çështjen për t'a arkivuar më pas, pasi mbase ndonjë gjykatës i Gjykatës sheh një kleçkë ligjore pak jashtë vendi. Është e qartë që nuk mund të rihapet një çështje e të gjykohet pa i dhënë një kontekst tërë proçedimit që një Shtet bën. Mund të jetë një thikë me dy presa, pasi, edhe pse lind si vegël mbrojtje për personat e pafajshëm, do përdoret konkretisht nga personazhe që mund t'ia kenë ngenë të ngrejnë akoma padi pasi kanë humbur proçese prej tre nivelesh gjyqësore. Pra, vendimi i një Gjykatësi italian, vihet në diskutim nga një entitet sovrakombëtar që me ligjet e Shtetit italian nuk ka asnjë lidhje.

Mandati i arrestimit europian nuk është e vetmja mynxyrë, pasi hyn brenda një sistemi normash shumë më të frikshme, pasi do çojë në krijimin e një rregjimi penal që nuk i përket demokracisë, por burokracisë, që është diktatura e re e shpikur nga FMN. Europa tashmë do përgatitet për të hyrë në Sistemin e Informacionit të Schengen (SIS II): një bankë e stërmadhë të dhënash në të cilën do përmblidhen informacionet e 26 vendeve, apo 450 milion banorë, për të mbështetur aktivitetet e intelligjencave e hetimit të Bashkimit Europian. SIS është një sistem të dhënash me tipologji të ndryshme, që është i veçuar por i lidhur direkt me projektin e Eurojust e Europol, që kanë si qëllim krijimin e një sistemi gjyqësore krejtësisht europian, një "lagje e përgjithshme" me rrjetin gjyqësor si një njësi qëndrore që punon në koordinim me pikat e kontakteve kombëtare. Tani, provoni t'a imagjinoni si do jetë një Bashkim Europian në të cilin, falë futjes së identitetit elektronik mund të monitorojë në mënyrë kostante lëvizjet e personave, të dhënat e së cilëve përdoren e manipulohen nga një Interpol që nuk ka as fytyrë e as një Shtet pas krahëve, në të cilin është e mundur të arrestojnë e të bëjnë proçes jashtë shtetit pa patur të drejtën e kërkesës për ekstradim. Janë të gjitha masa që një Shtet merr për t'i bërë ballë turbillsirave të masave, për të aktivizuar atë që pak vite më parë quhej "shtet policore" e që sot përcaktohet si "hapsirë e përbashkët penale". Në realitet janë fjalët që ndryshojnë ndërsa pasojat mbi popullsinë do dëgjohen: dënimi psikologjik, do jetë dënimi i vërtetë i qytetarëve europianë, që do shohin tek i mohohet mundësia për t'a evituar këtë manipulim.

Fjala i jepet "Disinformazione"

2007-02-06T00:51:00.000+01:00

Intervista e Marcello Pamio, administrator i portalit të "kundra informacionit", Disinformazione.it, ku i drejtohet stima jonë e falenderimi ynë për hapsirën e dukshmërinë që i është ofruar gjithmonë Etleboro-s e artikujve të tij.

D: Si ka lindur Disinformazione.it, duke u transformuar në një portal të vërtetë të kundrainformacionit?

R: Faqja e internetit që drejtoj ka lindur pothuajse rastësisht (edhe pse rastësia nuk egziston) disa vite më parë. Fillimisht publikoheshin vetëm lajme të llojit mjeksoro-shkencor të ekstrapoluar nga libra pak të njohur e revista si Nexus. Praktikisht ajo çfarë nuk pranoja ishte idea e teknikave terapeutike, siç quhen edhe alternative (edhe pse ky term nuk është i saktë), e nga rezultate shumë më inkurajuese nga ato të shkencës ortodokse, nuk inkurajoheshin pasi kundra interesave ekonomike të lobeve të ilaçit e të shërbëtorëve të tyre me këshisha të bardha! Personazhe "heretike", si Pantellini, Bonifacio, Hamer, Di Bella (para fushatës së turpshme mediatike ndaj tyre), Simoncini e shumë kërkues të tjerë të vërtetë shkencorë, u fshinë nga lista profesionale, duke i persekutuar e diskretituar, e kjo sepse vendosnin personin para interesit ekonomik. Mjafton të lexosh me kujdes betimin e Hipokratit, në veçanti “mos dëmtimin” (edhe pse mjekët nuk betohen më mbi origjinalin. E pastaj vërtet betohen?), për të kuptuar sa hipokrizi e arrogancë fshihet sot brenda këtij lloj studimi mjeksorë, korridoret e spitaleve e sidomos në laboratoret e kërkimit. Me kalimin e viteve nga ky lloj informacioni specifik siti është zgjëruar më tëj në 360 gradë, duke filluar nga masoneria, që depërton gjithnjë e më shumë në shoqërinë tonë, të paktën në vendet me rëndësi... Pjesën tjetër e kanë bërë lexuesit. Nëse siti është rritur, kjo falë personave që na kënaqin më shumë se dokrrat e përhapura nga Sistemi. Persona që kanë idete e tyre e të plazmuara nga mediat, që kanë filluar më së fundi t'ia shtrojnë pyetje vehtes.

D: Çfarë ndryshimi ka sipas jush mes informacionit që jep web-i e asaj çfarë jepet nga masmediat e tjera?

R: Të flasësh për masmedia të lira apo informacione të lira është thjesht një herezi. Tani do mundohem, edhe pse shkurtimisht, të shpjegohem duke përdorur logjikën. Të gjitha kanalet mediatike janë shoqëri, e si të tilla, duhet të prodhojnë fitime (rroga e drejtorit, gazetarët, etj). Nëse në fund të vitit nuk ka të ardhura, çfarëdolloj shoqërie e mbyll aktivitetin, duke hequr ndërhyrjet parazitare (financimet e redaksisë, etj.) të Shtetit. Mediat e mëdhaja më së shumti janë shoqëri aksionere, që duke i përkthyer, do të thotë se duhet t'i përgjigjen aksionerëve, e gjithnjë e më shumë bankave! Ky është niveli i parë i kontrollit: një aksioner për një dëshirë mbase politike, një bankier apo dikush për hesapin e tij, mund të ndërhyjë pa problem tek linja e firmës, d.m.th tek linja e redaksisë, d.m.th tek vetë informacioni!Niveli i dytë i kontrollit është ai i sponsorve. Në punën time ka një shprehje mjaft të goditur: “Më thuaj çfarë publiciteti ke, të të them se nga kush kontrollohesh”. Duket e çuditshme, por është pikërisht kështu! Pyetja: një gazetë apo një kanal televiziv që merr qindra mijëra euro për shembull nga nga lobet e flluskave apo lobet e telekomunikacionit, mund të publikojë ndonjëherë një artikull që përshkruan rreziqet e valëve elektro-magnetike apo mbi faktin që uji i rubinetit është më i kontrolluar se ai në shishe? Apsolutisht jo! Ky kontroll është më djallëzori pasi nuk ka nevojë për ndërhyrjen direkte të ndonjë personazhi të dyshimtë: do mjaftojë të shqyrtohet pezullimi i një kontrate prej miliardash...e loja është kryer. Meqë publiciteti nevojitet për të jetuar, ja ku shpjegohet pse mediat nuk janë e nuk mund të jenë të lira! Interneti, pavarësisht nga origjina e tij ushtarake, aktualisht lejon (do t'a shohim sa) përhapjen e një informacioni pa kontrollet e para mësipër. Shpërthimi i siteve web, kaq papritmas e mbase me dëshirën e Rregjimit, ka vlerë pasi jep për momentin hapsirë siteve të pavarura. I imi është vetëm njëri nga shumë. Çështja është të kuptojmë se deri kur Sistemi do e lejojë një anomali të tillë. Në fakt nuk janë të rastësishme operacionet që po bëjnë: ligje ad hoc, software të vërejtur nga provider, etj., për t'iu shmangur kësaj të çare e për të kontrolluar të pakontrollueshmen. Duhet bërë shumë kujdes nga sitet që përhapin posaçërisht "dizinformacion". Kjo strategji, e përdorur nga shërbimet e nga grupet e elitës, ka si qëllim të depërtojë tek sistemi e të krijojë konfuzion duke propozuar informacione të sakta, të përziera me të rreme e gjysëm të vërteta, apo për t'i diskretituar paturpësisht ato të vërteta. Problemi qëndron pikërisht në dallimin e të vërtetës nga fallsoja, për të mos i besuar çdo gjëje apo për të hedhur në plehra edhe të mirën. Një shembull vulgar që më bie ndër mend është libri “Kodi da Vinçi”: një grumbull falsitetesh, por edhe të vërteta historike, të gjitha të përziera në mënyrë të shkëlqyer sëbashku në një roman magjepës. Dikush në këtë pikë mund të pyeste përse e quajtur sitin pikërisht “Disinformacione.it”. Thjeshtë: është vetëm çështje pike referimi. Nëse e quajmë informacion “çorbën e derrit” që Rregjimi jep, atëherë unë dizinformoj. Kjo është e gjitha. Gjithmonë është çështje pikëpamjesh, por e vërteta është një e vetme!

D: Sipas jush, kundrainformacioni mund të përdoret e instrumentalizohet si dizinformacion?

R: Çfarëdolloj gjëje mund të përdoret për qëllimi të fisme apo për më pak të fisme. Një thikë banale, shumë e nevojshme në kuzhinë, mund të vrasë nëse përdoret nga dora e një krimineli. Pra edhe kundrainformacioni nuk përjashtohet nga e gjitha kjo. Dizinformacioni i Rregjimit përdoret për të diskretituar apo për të gjurmuar; por edhe kundrainformacioni nëse përdoret parregullsisht i bëhet funksionale Sistemit.

D: Çfarë roli mund të luajë sot politika në administrimin e ekonomisë apo të shoqërisë?

R: Po i bëj të miat fjalët e poetit të madh amerikan (i mbyllur për shumë vite në çmenduri pikërisht për çfarë thonte) Erza Pound, i cili pat thënë se politikanët janë kamerierët e bankierëve. Si mund t'i japësh faj? Përkundrazi, meqë kam respekt për të tillë punë, për kamerier, po shpjegohem më tej, duke thënë se politikanët janë servilët e përunjur të pushtetit ekonomik! Medoemos duhet saktësuar se në këtë pikë Politika është gjithçka, prandaj do ishte e drejtë të flitej për partitizëm. Sot, ashtu si dhe dje, politikanët në fakt kanë mbetur palaçot e manovruar nga pushteti i vërtetë, që është ai ekonomik. Jo rastësisht i pari i perandorisë së Rothschild, Mayer Amschel Bauer, pohonte shpesh se nuk i interesonte kush i bënte ligjet, pasi duke kontrolluar paranë e një Shteti do të kontrollonte çdo gjë! E ky zotëri e kuptonte mjaft mirë se çfarë ishte kontrolli...

D: Është e drejtë të flitet për shkencë të ndaluar e histori të fshehur?

R: Historia siç e njohim ne, për t'u kuptuar i referohem asaj që studiojmë në shkollë (ad usum delphini të vjen të thuash), është shkruar gjithmonë nga fituesit, e ajo çfarë paraqitet është vetëm një pikëpamje: ajo e të fuqishmëve të rradhës. Duhet rishkruar normalisht e gjitha! Për të dhënë ndonjë shembull nga historia e tashme: sa persona i njohin me saktësi emrat e financuesve të nacionalsocializmit në Gjermani e të komunizmit në Rusi? Personazhe këto që kanë mbi ndërgjegje qindra miliona të vdekur!E nëse ju them se që të dy krimet e mëdha të shekullit XX, janë vetë bankat? Bankierë - plot emër e mbiemër - që kanë mbështetur e armatosur nga njëra anë socializmin gjerman e nga tjetra socializmin e Shtetit sovietik: dy fytyra të kundërta që i përkasin së njëjtës medalje!Për çfarë arsye do të thoni ju? Është e thjeshtë: Lufta e Dytë Botërore! Dokumenta të pranishme vërtetojnë, se lufta në Europë ishte planifikuar disa vite më parë!!! Por natyrisht askush nuk i studion këto gjëra në shkollë apo në universitet...prandaj mbetet thjesht një revizionizëm. Për historinë pak më të tashme, duhet të dihet se Revolucioni Francez ka qënë vepër e masonerisë, e se i famshmi “Liberté, Egalité, Fraternité” (Liri, Barazi, Vëllazëri), nuk ishte motoja e revolucionarëve që rrëzuan Ancien Regime (Rregjimin e Vjetër), por thjesht mbishkrimi që mbante lozha kryesore masonike e Parisit! Thjesht një rastësi?Kjo thjesht për të dhënë dy shembuj të vegjël. I njëjti arsyetim i sapobërë për historinë, vlen edhe për shkencën, e mbase në mënyrë më shumë të paskrupullt. E tërë shkenca është në duart e lobeve të fuqishme (kimia-farmaceutike, agro-ushqimore, armë, energji e telekomunikim), dhjetra korporata, që të gjitha të kontrolluara nga pak banka. Shtetet kanë gjithnjë e më pak para për t'ia dhënë kërkimeve, e kjo nuk është e rastësishme: fondet duhet të jenë thelbësisht private! Pasoja e logjikshme është që: nëse ndjek urdhrat e establishment, nëse iu nënshtrohesh vullnetit të tyre, merr fonde për kërkimet, përndryshe jo. Kjo për të thënë si i gjithë kërkimi kontrollohet nga pak personazhe, e ato që vendosin të dalin kundra Sistemit, duhet të bëjnë si të bëjnë e të rregullohen me mjetet e tyre. Ja arsyeja për të cilën ndeshja dyzetvjeçare kundra kancerit ka qënë një falimentim! Sa më shumë sëmundja është vdekjeprurëse, aq më shumë interesa ekonomike qëndrojnë mbrapa. Një ekuacion i thjeshtë e kriminal. Ndërsa përsa i përket historisë së shkencës, edhe kjo meriton një analizë të vëmendshme. Ato që konsiderohen gjenive të mëdhenj, ndaj një syri më të kujdesshëm, kritik e historik (por të vërtetë), sot rezultojnë se kanë qënë falsifikues; përkundrazi, ato që në të kaluarën konsideroheshin sharlatanë, sot evidentohet gjenialiteti i tyre i madh.Galileo Galilei, ashtu si dhe Isaac Newton, e shumë të tjerë, modifikuan fjalë për fjalë, për të mos thënë që fallsifikuan, të dhënat e eksperimenteve të tyre (si në rastin e Galileo-s që nuk bënte pa të) për t'i dhënë rezultat asaj çfarë ishte caktuar që në fillim. Lëre se çfarë shkencëtarësh të ndershëm. Përkundrazi, një nga kërkuesit e mëdhenj më pak të njohur, që ju të Etleboro i keni kushtuar një hapsirë të gjërë, ka qënë Nikola Tesla. Sot shkenca e njeh thjesht si një njësi matëse, kur në fakt shumë nga teknologjitë që përdorim çdo ditë, që nga korrenti i alternuar tek radioja, i kemi falë gjeniut të tyre. Për të mos harruar kërkimet e tija në fushën e free-energy. Nëse dikush fut hundët në këtë botë, d.m.th. në kërkimet e kufirit të energjisë falas, apo pothuajse, atëherë rrezikohet vetë siguria e tij. Për Sistemin, t'a mbash botën skllave të energjisë (e jo vetëm) ka rëndësi themelore, e arsyet janë të qarta.

D: Çfarë mendoni për ngjarjet që po godasin ekonominë ndërkombëtare gjatë javëve të fundit?

R: Përgjigja për këtë pyetje është mjaft komplekse por do mundohem të jem sa më sistetik që të jëtë e mundur. Të gjitha ekonomitë e globit kontrollohen nga po të njëjtat përsona që manipulojne qeveritë e administrojnë lobet. Kush beson tek konkurrenca e lirë apo tek tregu i lirë beson në diçka që nuk egziston. Në 1929 shembja e Wall Street qe një operacion i qëllimshëm: si me shkop magjik, Banda Bassotti (bankat me peshë), kanë hyrë në posedimin e dhjetra e mijëra ndërmarrje, shoqëri e banka të vogla të falimentuara; ashtu si dhe ndikimet që pati Europa nga i tillë crack kanë shërbyer për të njëjtin qëllim. Lufta e Dytë Botërore, që ka lejuar daljen e dukshme nga kriza, i ka dhënë njëkohësisht Perandorisë amerikane mundësinë për të blerë, përmes planeve të ndihmave, tërë Europën. Në fund të luftës, me Traktatet e Bretton Woods e sidomos me fitoren e luftës, dollari është caktuar si monedh e vetme këmbimi (nëse doje ar, duhet të blije dollarë, sipas çmimit të caktuar prej 35$ një oncë). Lind kështu Perandoria ekonomike e shteteve të bashkuara. Që atëherë Federal Reserve ka shtypur vagona të tërë kartmonedhash të gjelbra me të cilat ka pushtuar botën, por monedha nuk kishte asnjë kundravlerë në ar, nuk kishte asgjë, pra ishte e është një letër për karton.Në mesin e gushtit të 1971 Nixon, meqë qeveritë europiane kishin filluar të kërkonin arin (që sigurisht nuk kishin), i është dashur t'i eleminojë Traktatet e Bretton Woods, duke deklaruar zyrtarisht falimentimin e shteteve të bashkuara. Por bëhet fjalë për një fallimentim të rremë. Siç mund të shihni, kur historia rishihet nën një tjetër optikë, më pak zyrtare, i bën më të qarta disa kapërcime epokash mjaft të rëndësishme. Sot të gjitha monedhat e botës,me përjashtim të rublës (sipas asaj çfarë ka pohuar së fundi Vladimir Putin, por mbi këtë kam disa dyshime), nuk mbulohen nga ari (apo argjendi), pra që të gjitha konsiderohen letër për karton. Por kjo, një letër për karton që ka fuqinë të na shtyp e të na shtrydhë, duke provokuar tërthorazi miliona të vdekur çdo vit. Signoraggio, d.m.th mashtrimi më i madh në historinë e njerëzimit, konfiskohet nga bankat e shërben për të krijuar një debi publike të rreme, duke justifikuar egzistencën e taksave e të privatizimeve të Shtetit, që mundësojnë të shtypet populli. Po asistojmë të pafuqishëm ndaj manovrave të sakta maso-mafioze! Dollari mbahet i ulët në krahasim me euro-n (masë kjo për të zvogluar debinë e stërmadhe të jashtme të Shba e për të favorizuar eksportimet me vija e yje), por duke provokuar dëme serioze industrisë europiane. Krizat ekonomike (Argjentina) e crack financiare janë në rendin e ditës (Enron, Parmalat, Cirio, etj.). E gjitha kjo përse?Qëllimi final do jetë ai që të na bëjnë të kalojmë ngadalë nga kartmonedha (e rrezikshme, e vjetër, e kalbur) tek monedha elektronike (e sigurtë, e re, moderne): d.m.th karta e kreditit me mikrochip.Propaganda ka filluar tashmë e në fakt bankat po i shtyejnë tashmë klientët. Do na thonë se karta do jetë shumë më e sigurtë, e nuk do jetë e klonueshme, e sidomos komode: mjaft me kuletat e vjetra plot me karta.Them vetëm këtë: që nuk do ketë më monedha në qarkullim, kur nuk do kemi më koshiencë direkte për lëvizjet e parave, e kur paraja do rrjedhë vetëm nëpërmjet një qarku elektronik të kartave të kreditit, kontrolli mbi njeriun do jetë total! Atëherë mbase do jetë tepër vonë.

D: Dëshironi të shtoni diçka?

R: Përfitoj nga kjo intervistë të falenderoj të gjithë ju të Etleboro-s për sasinë e jashtëzakonshme të informacioneve që qarkulloni, e që ndihmojnë, direkt apo indirekt, punën time të kundrainformacionit. Nga shkaku i punës sime, Rregjimi më ka etiketuar në çdo mënyrë: nga komunisti tek nazifashisti, nga antiamerikani për të mbërritur deri tek antisionisti. Shpjegimi është i thjeshtë: kur jep bezdi e nuk arrijnë të t'a kyçin gojën kalojnë në diskretitimin mediatik! Është matematike.E them këtë thjesht sepse, që tani e mbrapa, kur në rrjet do gjeni akuza të turpshme ndaj sitit që drejtoj, mund t'a kuptoni menjëherë kush po "punon" prapa... Ju falenderoj për intervistën që më keni dhënë dhe po e përmbyll duke cituar pikërisht një nga baballarët themelues të Amerikës, Thomas Jefferson, me shpresën që fjalët e tija të vazhdojnë të jehojnë akoma për shumë kohë:
«Nëse një komb pret të jetë injorant e i lirë, ai imagjinon atë çfarë kurrë s'ka qënë e kurrë s'do të jetë. Populli nuk mund të jetë i sigurt pa informacionin.Kur shtypi është i lirë, e kur çdo njeri do jetë në gjendje të lexojë, çdo gjë është e sigurtë»

Me ndryshimin klimatik një biznes i ri për Sigurimet

2007-01-27T20:36:00.000+01:00

Ndryshimi klimatik me skenarin e tij apokaliptik është diçka më reale se një parashikim i thjeshtë i çmimeve skeptike nobel. Në kalimin e tij shkakton katastrofa e viktima, dëme prej milarda eurosh në bilancet e qeverive e shoqërive të mëdha të sigurimeve, që janë aq të gatshme t'i rishikojnë parametrat e tyre siguruese.
Bilanci i humbjeve siguruese të shkaktuara nga Kyrill, uragani europian më shkatrrimtari në vitet e fundit që nga 1990, shkon rreth 8 miliard euro, një goditje e rëndë, aq sa dhe komiteti internacional Risk Management Solutions, është duke studiuar për një zgjidhje. Europa nuk konsiderohet një rajon me rrezik të lartë ndaj eventeve të mëdha katastrofike, sidoqoftë në të ardhmen vlerësimet për çmimet siguruese e përqindjet e rreziqeve të garantuara mund të ndryshojnë, duke hapur kështu një biznes të ri edhe në kontinentin e vjetër. Nëse ngjarjet katastrofike nga të jashtëzakonshme bëhen të zakonshme, do pushojnë së qëni një element rreziku që vetëm një Shtet mund t'a mbulojë, e do bëhen një "produkt" për sigurimet edhe në Europë.
Të parët që kanë lëshuar alarmin janë Lloyd's të Londrës, që kanë promovuar pranë grupit Lighthill Risk për t'i përgatitur që të gjitha shoqëritë siguruese për rreziqet e reja, duke parashikuar para së gjithash disa formula në kontratë të reja për "rrezik uraganesh", perpër më tepër tipologjive të reja dëmeve, e së fundi të shtyejnë më shumë mbi qeveritë kombëtare për të promovuar një kooperim për administrimin e rreziqeve. Gjithashtu po përgatitet edhe industria financiare me emetimin e "cat bond", apo detyrimet me të cilat shoqëritë mbulojnë disa rreziqe - zakonisht ato më të lartët, pikërisht si uraganet - falë investimit të tregut financiar. Uragani Katrina e Tsunami kanë bërë të rritet ky treg me një xhiro prej 8 miliard euro, e po mendohen formula të tjera për të krijuar shenjat e lidhura me katastrofat naturale edhe në Europë.

Biznesi i ri është tek pragu, ndryshe nga ç'mund të mendohet se ngjarjet katastrofike dëmtojnë shoqëritë e sigurimeve. Çdo katastrofe mjedisore do i korrispondojë një rikthimi tek fitimet që shumëzon koston e shpenzuar për dëmshpërblimet, duke qënë se ndikimi psikologjik e mediatik i asaj ngjarjeje i shtyen qeveritë e personat të marrin masa paraprake e si rrjedhim t'a sigurojnë shtëpinë e tyre, aktivitetin e tyre, sidomos nëse është i ndjeshëm ndaj ndryshimit klimatik. Një ndikim akoma më i lartë nëse marrim parasysh fushatën alarmante që, edhe të pavetëdijshme, që bëhet për ndryshimin klimatik, e cila në vend që të çojë në një revolucion të shoqërisë e stilit të jetës, do fryjë - me ç'duket - financat e siguruesve.
Mjafton të mendosh shoqëritë e sigurimeve Allianz, që, pas Tsunamit Indonezian, do ofrojë formula të reja për sigurime të vogla për banorët e bregut indian, e duke bërë kështu rreth 75 000 persona, mes të cilëve peshkatarët e bujqit, të cilët mund të nënshkruajnë kontrata siguruese. Po i njëjta pasojë do ndodh në Europë, me prospektiva mjaft interesante, sidomos nëse do vendosin të rrisin çmimet siguruese, e nëse qeveritë do humbin interesin për të mbuluar dëmet ndaj popullit të vet ndaj katastrofave naturale.
Do kërkojnë t'i japin privatëve administrimin e këtij lloji rreziqesh, siç kanë vepruar me shërbimet publike mjaft jetësore, dhe do e bëjnë mbështetjen ekonomike nga një rajon në një arsye biznesi për shoqëritë e sigurimeve.

Uragani Katrina e mënyra sesi qeveria e ka përballuar atë katastrofë duhet të jetë për ne një mësim që të mendojmë se ku jemi duke shkuar. Të mos harrojmë se pas mijëra viktimash, pas shkatërrimit të lagjeve të tëra e braktisja e plotë e popullsisë ndaj plaçkitësve e ushtrisë, e sidomos mashtrimi e rrengu i qeverisë e i Sigurimeve, që ia kanë mohuar shumëkujt zhdëmtimin.
Personat nuk kanë marrë një dëmshpërblim që u takonte me të drejtë, por iu është dashur të marrin përsipër një rrugë burokratike e siguruese për t'a fituar, e shpesh kërkesa e tyre është hedhur poshtë pasi shoqëritë kanë kundërshtuar që sigurimi i tyre mbulonte vetëm dëmet e erës e shiut, por jo atë të përmbytjes. Më kot është vepruar duke i bërë kërkesë kësaj sipërmarrje burokratike, kësaj loje fjalësh që ofendon inteligjencën e sensibilitetin e personave që më të vërtetë kanë humbur çdo gjë, duke rrezikuar të vdesin në guerriljet me grabitqarët. Këto shantazhe kanë shtyrë personat të pranojnë kompromise e shuma mjaft më të ulta duke u krahasuar me atë çfarë u përkiste me të drejtë, me të cilat nuk kanë arritur t'a riblejnë shtëpinë, pasi uragani i ka rritur tmerrësisht çmimet e banesave në breg.
Para këtij simulimi juridik, para turmës së avokatëve të Shoqërive siguruese, që sigurisht nuk i druhet ankesave e akuzave të gjykatave, përkundrazi. Këto përfaqësojnë një mënyrë për të mashtruar detyrimin për pagimin e dëmshpërblimit, sidomos nëse shoqëria e sigurimeve duhet të përballet me një class action, meqë arrin të përqëndrojë akoma më shumë koston e kohën për shkaqet.

Skenaret që i paraqiten Europës janë pra shumë më shqetësuese se një ndryshim klimatik, pasi përkrah më tsunamin do ketë edhe tërmetin e lirimit si dhe privatizimeve që do i transformojë popujt në "lopë për t'u vjelur" për lobet e forta siguruese e bankare, në komplotin me pëlqimin e qeverive. Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës pothuajse 80% e shërbimeve publike është në duart e sigurimeve, duke marrë në konsideratë asistencën mjeksore, shoqërore e atë të pensionit. Tendenca është po ajo, e rezultati sigurisht nuk mund të jetë i ndryshëm.

Valixhja e Duçes

2007-01-23T05:14:00.000+01:00

Të pakta janë biografitë zyrtare që flasin për gruan e parë të Albert Einstein, Mileva Maric, shkencëtare serbe me personalitet të fortë e karakter bujar, që e kanë shtyrë të sakrifikojë jetën e saj e tërë karrierën për dashurinë e familjes së saj. Mileva lindi në një familje serbe e të kamur që i mundësoi të zhvillonte studimet e saja të shkencës deri në universitet. Në ato vite njohu Nikola Tesla, që i prezantoi një kolegun e vet, një fizikant, Albert Einstein, që filloi studimet e tija pranë Politeknikumit Federal zviceran, në të njëjtën periudhë me Maric që ishte pranuar si e vetmja studente femër. U dashuruan, e filluan të frekuentohen, e pasioni i tyre konfermohet nga korrispondenca private e Einstein-it, i vetmi burim prove për egzistencën e Maric meqë një pjesë e madhe e dokumentave që i përfshijnë janë shkatërruar.
Dashuria e tyre "moderne" u pengua për shume kohë nga familja e Eistein që shihnin tek ajo një grua tepër inteligjente, të pavarur, e jo çifute: karakteri i saj me siguri do fshihte atë të gjenisë Einstein. Pamvarësht kësaj, ajo gjthmonë e ka mbrojtur e mbështetur Albertin, duke e mbështetur e financuar ndërsa ishte vetëm një djalosh spikatës: është e gatshëm të sakrifikojë karrierën e saj e studimet e saja kur befas zbulon se është shtatzënë. Vajza e saj, Liersel, ia marrin me vete, për të fshehur turpin e këtij xhesti, e vetë Alberti nuk e kërkoi kurrë vajzën e tij: gjurmët e Liersel kanë humbur në ajër, e shumëkujt i është dukur më e volitshme t'a besonte të vdekur në moshë të njomë. Humbja e saj ka qënë një traumë e madhe, një mister që ka damkosur jetën e Maric e mbase ka devijuar ngjarjet e historisë së njerëzimit. Ajo bëhet një turp për familjen, një falimentim akademik, e nënë e një fëmije të paligjshëm, e kështu vendos t'i nënshtrohet krejtësisht fatit të saj nën hijen e një burri që duhej çuar në maksimumin e niveleve akademike. Alberti e Mileva martohen në Komunë në 1903, e nga martesa e tyre lindën jo vetëm dy fëmijë por dhe të jashtëzakonshmen "teorinë e Relativitetit", fati i së cilës do ishte mohimi i ligjeve të fizikës klasike e sjellja në skenën gjeopolitike të një burimi të ri energjie. Relativiteti e energjia bërthamore nuk do ishin zbuluar pa bazën intuitive të Milevës, që i dha tërë strukturës teorike një sistematicitet e një perfeksion logjik.Dokumente të fundit kanë sjellë në dritë një dëshmi direkte të Maric, që i thotë një miku serb, "kemi përfunduar një punë të rëndësishme që do e bëjë bashkëshortin tim më të famshmin e botës".

Në shumë letra që i përkasin korrispondencës private të Einsteinit përdoren përemra si "ynë" e "ne" në lidhje me temat e fizikës mbi të cilat ai po punonte ndërsa ishin akoma studentë, prandaj pa dyshim që çifti punonte sëbashku mbi ndonjë argument.

Një dëshmi me peshë mbi këtë diskutim qe ajo e fizikantit sovjetik, Abraham Joffe, një anëtar i respektuar i Akademisë sovjetike që kishte leje-hyrje për dorëshkrimet origjinale të 1905. Joffe atëherë dëshmoi se kishte parë dokumentat e zhvillimit të teorisë së Relativitetit të nënshkruar me emrin Einstein-Marity. Çështja është diskutuar gjatë, meqë historia e trashëguar mohon egzistencën e kësaj firme duke ia njohur Einsteinit autorësinë totale, por rizbulimi e disa dokumentave provojnë se ato kanë qënë bashkautorë, deri dhe se i vetmi autor i vërtetë është Einstein-Marity, ose Mileva që pas martesës kishte marrë mbiemrin e bashkëshortit prane të sajit, i përkthyer nga e drejta zvicerane si Marity. Pyetja që shtrohet është pikërisht kjo: si mund t'a dinte Joffe që Mileva Maric mori emrin e Einstein-Marity, nëse emri nuk do shfaqej tek letrat e 1905? Përndryshe nuk mund t'a dinte, pasi Alberti nuk e citonte kurrë në letrat e tija me këto terma, e as egziston një zakon zviceran që ia shton automatikisht emrin e vajzërisë së gruas tek ai i burrit; vetëm gruaja vinte përkrah mbiemrit të vajzërisë atë të bashkëshortit, e mes të tjerash çertifikata e vdekjes së Milevës citon qartë "Einstein-Marity". Përse Komisioni Nobel nuk ia dha Çmimin Einsteinit për punën e tij mbi teorinë e relativitetit? Mbase pasi ai nuk ishte autori i vërtetë i teorisë, e për të fshehur këtë vjedhje të qëllimshme, mashtuan çështjen. Me siguri Alberti bleu heshtjen e Milevës, faktikisht ajo dha divorcin për t'i lejuar martesën me Elsën vetëm me kusht që t'i jepte paratë e çmimit që do përfitonte për zbulimet e tija.

"Ne burrat jemi krijesa për t'u qarë, të varur. Por duke u krahasuar me këto gratë, secili nga ne është një mbret, qëndron vetëm mbi dy këmbë, ndërsa nuk pret jashtë tij vazhdimisht diçka tek e cila të kapet. Sidoqoftë ato presin gjithmonë, dikë për t'a përdorur e për t'a manipuluar për përshtatjen e tyre. Nëse nuk ndodh kjo, ato thjesht bëhen copë e çikë".

Provat sigurisht bëjnë të dyshojmë tek gjeniu i madh Einstein, e me shumë gjasa mund të flitet për një vjedhje prej së vërteti të ideve të Maric, më shumë se një bashkëpunim i fshehtë. Einstein me siguri e kishte me hile pasi pranoi menjeherë transferimin e parave për Maric, po aq kollaj siç shumë herë e denigronte gruan e tij, duke përcaktuar si "shërbëtoren e vet", së cilës i drejtohej gjithmonë me indiferencë. Mileva kishte dhënë pra jetën e saj për dashurinë, besonte tek shkenca e tek fisnikëria e përdorimit të saj, ishte krejtësisht kundra zhvillimeve makabër që Einstein po çonte përpara për t'ia bërë qejfin të fuqishmëve që në ato vite po përgatiteshin për luftën e dytë botërore. Kush e çoi Einsteinin në kulm, janë po ato që kanë përdorur antisemitizmin për t'i çuar kombet në luftë, po ato që financonin planin e Hitlerit e njëkohësisht vepronin politikisht përkrah Amerikës e Anglisë. Kush orkestronte lindjen e Shtetit të Izraelit dhe njëkohësisht shkatërrimin e tij, kush administronte antisemitizmin e rezistencën, ishte e fuqishmja "Shoqata e të treqindëve", e krijuar në 1729 nga BEIMC, British East India Merchant Company, për t'u marrë me punët bankare e tregtare ndërkombëtare, ku bëjnë pjesë përfaqësuesit më të rëndësishëm të kombeve perëndimore. Themeluesit e saj ishin pronarët e Compagnie delle Indie, flota e karbon, një masoneri e fuqishme e industrisë minerale e tregtare e Beneluksit. Mes pjesëtarëve kujtojmë J. P.Morgan që themeloi Generale Electric Company, e me të poseduar dijen e Teslës ndërtoi një perandori të tërë mbi shkencën e fshehur.Kështu ndërsa të Treqindët financonin e përsosnin bërthamoren, në Itali diçka ndryshe po lëvizte, diçka aq e rëndësishme sa të friksonte edhe vetë Hitlerin e t'a shtynte në kërkimin e aleancës pa gjendje lufte me Musolinin. Segreti i madh i Musolinit ishte shkenca që kishte arritur t'ia zhvaste Teslës falë depërtimit elegant të Markonit në laboratorin e tij të kërkimeve. Mes 1882 e 1888, Tesla patentoi disa udhëzime që përdornin fusha magnetike për të transmetuar elektricitetin me korrent të alternuar, bobina e Teslës, e pastaj "radio telegrafi", si sistem transmetimi energjie pa tela, apo wireless. Ky sistem nuk ka një limit sasie e distance në transmetimin e energjisë si pasojë e pjerrtësia e atmosferës, siç saktësonte saktësonte teoria e relativitetit. Perversioni i mendjes njerëzore pa në atë pikë përdorimin e tmerrshëm që mund të bëhej nga një burim energjie aq e fuqishme sa të riprodhojë energjinë e një rrufeje. Italia i shtrëngoi mjaft ato projekte pasi sigurisht mbi to mund të ndërtonte segretin mbi atë teknologji.Lufta e Dytë Botërore qe lufta e Energjisë, duke parë kombet e kolosët kombëtare tek ndeshen mes tyre për të dekretuar epërsinë e njërit apo tjetrit burim energjie: historia vërteton se Musolini e humbi luftën e tij, bërthamorja hyri në jetën tonë si zgjidhje për kërkesën energjitike. Askush s'e kuptoi atëherë, e askush s'do kuptojë sot mundësinë e madhe që Italia humbi, sot si atëherë, për të fituar pavarësine e saj. Objektivi i vërtetë ishte të sigurohej kontrolli për elektrifikimin e ardhshëm të Amerikës, së pari, e më pas për gjithë botën, e për të bërë këtë nevojitej instalimi i sistemeve që financojnë së pari konkurrentët e tyre, për t'a bërë çmimin e ndërrimit të sistemit energjitik mjaft të lartë.

Lufta e së ardhmes do jetë po njësoj, por të gjithëve do i duket lufta e besimeve fetare, ndeshjes mes qytetërimeve, i ushqyer vetëm për të fshehur planin e vërtetë, që është gjithmonë ai i Hitlerit, tani në duart e Bankave ndërkombëtare. Në të ardhmen tonë rrugët e vijat ajrore thjesht do reshtin së egzistuari, ashtu si dhe ndërtimi i urave, të pallateve, etj. Transporti do bëhet përmes asgjësimit të induktuar të peshës. Do kemi një progres domethënës në kërkimin e rritjes së vegjetalëve, të teknikave terapeutike, të sistemeve të ngrohjes pa karburant, burime të reja energjie për industrinë, një degë e kimisë do jetë krejtësisht e re. Në fakt në eter egziston një lloj i paparashikueshëm valësh elektrike identike me valët elektromagnetike të radios. Janë valë elektrogravitacionale, të prodhuara e të lëshuara nëpërmjet shtresave të përqëndruara, të përbëra nga materiale me induksion elektromagnetik e elektrostatik, pa asnjë humbje të dukshme të potencialit energjitik. Energjia e re tashmë egziston, është arma e Teslës që eksperimentohet aktualisht nga Rusët, duke marrë në konsideratë se Kgb ka rekrutuar kërkues e shkencëtare të ardhuar nga të gjitha anët e botës që kanë njohur teorinë e Teslës. Armiqtë tanë sot, apo Shtetet në duart e Bankave, prej kohësh po zhvillojnë eksperimente të çuditshme e të rrëzikshme mbi popullin, për të verifikuar rrezen e veprimit shkatërrues, sidomos të aftësive intelektive. Mjafton të marrim si shembull Irakun, është me të vërtetë e pabesueshme sesi kanë arritur t'a shtyejnë një popull të tërë të pranojë pushtimin amerikan, e si kanë dhënë përshtypjen e një populli që problemi ndodhej brenda tyre, e në fakt armë të posaçme fiziko-kimike kanë provokuar një kapitullim të papritur e masiv. Mund të vazhdojmë për orë me rradhë për të përshkruar çfarë po i bëjnë jetës sonë, por jemi të bindur se aspekte të caktuara nuk mund të përfshihen pasi sistemi ia ka mbyllur atyre mendjen, me armë të padukshme, por egzistente që shkojnë përtej fjalëve.

Struktura e Urdhrit të Ri Botërorë

2007-01-20T14:18:00.000+01:00

Të shumta janë teoritë e urdhrit të ri botërore, shumë mburraveca të teorive zvarranike e satanike që shohin egzistencën e komplotit që do të shkatërrojë njeriun ashtu edhe tokën, për t'a parë tek fundoset. Në realitet ky është një aspekt tërësisht brenda quadrit që theksohet për t'a manipuluar kundrainformacionin, për t'a bërë aq apsurde sa t'a transformojë në herezi e t'a diskretitojë, meqë qëllimi i vërtetë është kontrolli i qeverisë botërore nëpërmjet instrumentave që i njohim tashmë, që janë të pranishëm tashmë në jetën tonë. Për t'i thënë të tilla gjëra duhet kurajo, e duke qënë koshient që mund të bëhesh edhe qesharak, por të paktën duhet të tentojmë për të mos zhgënjyer njerëzit që kanë vdekur. Në një farë kuptimi vazhdojmë t'i nderojmë ato persona që kanë besuar e nuk që nuk pranuan të heshtnin, siç kanë vepruar në të kundërt vrasësit e tyre, që tani janë duke shijuar havjarin, e kurvërojnë veten e gratë e tyre. Të paktën në nuk jemi si të tjerët, pasi ne besojmë, sepse dijmë e nuk mund të rrijmë të çarmatosur para këtyre lojrave. Skema që po shihni janë instrumentat që qeveria e padukshme ka, është struktura piramidale e një strukture të gjerë, në të cilën Bankat Qëndrore janë vetëm një element periferik i së njejtës rëndësi me mafiat lokale në duart e Cia-s.Në vendin e fuqisë së mbaruar tashmë të Shteteve të Bashkuara është zëvendësuar nga një fuqi e re, planetare, globale, që shmanget totalisht nga kontrolli i demokracisë, i padukshëm për qytetarët që akoma vazhdojnë të zgjedhin institucionet. Planeti drejtohet sot nga kjo yjësi organizatash të përfshirë brenda një strukture piramidale, në kulmin e së cilës qëndron mendja, "syri" i qeverisë globale që përdor organet egzekutive e politike. Forcat egzekutive e direktive ndahen në sfera të ndryshme sipas pushtetit, siç është ai ekonomiko-financiar, pushteti ushtarak e ai shkencor, sfera e pushtetit ekonomik e financiar, ndërsa sektet e fetë veprojnë si organizata-bazë të lidhura direkt me aparatin egzekutiv. Në veçanti, fuqia politike e sistemit ushtrohet nga një rrjet ndikimi, të përbërë nga organizata të lidhura e plotësuese ngusht mes tyre, e lidhja e tyre sigurohet pikërisht nga antarësia njëkohësisht e disa personaliteteve në shumë nga këto, e në vetë komitetin egzekutiv, duke shpehur me vendosmëri se që të gjitha kanë mes ortakëve themelues anëtarë të illuminati. Diagrama është pikërisht një sistem kibenetik, një strukturë celule, në të cilën mjaft organizata ushtrojnë të njëjtin funksion, e qendrat ashtu si dhe "rrethet e rangjeve" janë dyfishuar apo trefishuar për t'i siguruar më stabilitet në tërësi. Nëse njëra nga organizatat bëhet e plogësht, kontrolli global nuk kërcënohet, një rrjet i manipoluar nga një merimange që ka monopolin e çdo gjëje. Duan që kibernetika të jetë shoqëria jonë, një teknologji që ngadalë të transformohet në besim, e bërë në mënyrë të atillë që të ketë edhe kontrollin. Pas nanobioteknologjisë egziston një projekt i mirë detajuar, një sistem i fshehtë, shkencat që i janë mohuar Njerëzimit. Bota jonë përbëhet nga një botë jetësore e një hibrid e që ndërvepron, ky është sistemi ynë: shoqëria dhe ekonomia nuk janë tjetër veçse një rrjet kompiuterash, makinerish, ndërmarrjesh e celulash, organizmash e mendjesh. Kompiuterat e makinat inteligjente që njohim nuk janë tjetër veçse zbatime të Kibernetikës, që ka krijuar struktura në të cilat shkëmbehet lëndë, energji e informacione, në mënyrë që elementet e organizuara në një sistem, falë ndërveprimeve, fitojnë një vlerë më të lartë se shuma e të tyre të marra në veçanti. Njerëzit e përzier me makineritë do jenë qënie mbinjerëzore, me afër tyre aq shume sa as mund të na shkoje nëpër mend. Qeveria botërore ka krijuar armë të padukshme, që mund të:
- të shkatërrojnë mundësitë
- të kontrollojnë ambientin ekonomik natural
- të kontrollojnë diponueshmërinë e lëndëve të para
- të kontrolojnë kapitalin
- të kontrollojnë taksat bankare
- të kontrollojnë inflacionin e monedhës
- të kontrollojnë posedimin e pronësive
- të kontrollojnë kapacitetin industrial
- të kontrollojnë fabrikimin
- të kontrollojnë disponueshmërine e të mirave të konsumit
- të kontrollojnë çmimet
- të kontrollojnë shërbimet, forcën e punës, etj.
- të kontrollojnë pagat e nëpunësve qeveritarë
- të kontrollojnë skedarët e të dhënave personale
- të kontrollojnë fuksionet juridike
- të kontrollojnë skedarët e të dhënave personale
- të kontrollojnë publicitetin
- të kontrollojnë kontaktin me mediat
- të kontrollojnë matrialin e transmetuar nëpërmjet marrësit TV
- të devijojnë vëmendjen nga problemet reale
- të inkurajojnë emocionet
- të krijojnë rrëmujë, kaos, e sëmundje mendore
- të kontrollojnë hartimet e formularëve të taksave më të detajuara
- të kontrollojnë shpërndarjen e lajmeve
- të zhvillojnë analizat e profilet psikologjike tek individët
- të kontrollojnë faktorët sociologjik
- të kontrollojnë mundësitë e pasurimit
- t'a dobësojne prenë
- t'i neutralizojnë forcat
- t'a mbajnë pasurinë e substancën Publiku do bëhet injorant e gjithnjë e më pak i përfshirë në organizimin publik, nuk do mundohet më të ruhet, pasi thjesht nuk do shohin më rrezikun. Familja do copëtohet e edukimi i rinisë do mbetet në duart e edukimit të urdhrit të ri botërore e nga përputhja sociale. Paraja në dorë do zhduket duke i lënë vend kredive; askush s'do kontrollojë mbrojtjen e të dhënave. Do të stabilizohet miratimi, me më shumë kontroll e rezistencë minimale.
Janë që të gjitha instrumentat për një qeveri të padukshme, e kjo është shoqëria e re që është quajtur Kibernetika, të cilën që të gjithë e njohin por askush nuk i njeh veprimtaritë reale që zhvillon. Sot janë shpikur sigla si Wto, Fmn që janë udhëheqja e re, ministrat, funksionarët e autoritetet administrative. Kombet nuk egzistojnë më, janë vetëm në mendjen tonë, e ky lloj qeverie prej kokainomanësh beson se zotëron fuqi mbinjerëzore, sot si njëmijë vite më parë, Baronët e Mbretërit ranë dakord për t'a drejtuar politikën e tyre drejt Perëndive, pasi njerëzit besonin më shumë në atë çfarë bënin. Ne sot duhet të luftojmë me inteligjencë, duhet të bashkohemi, në emër të Vllazërimit, pasi sot tek karta e Komunitetit Europian nuk shkruhet as dhe një herë fjala "vllazëri" por përmenden më shumë se 178 herë bankat. Sot po e rishkruajnë Biblën por duke e fallsifikuar atë, duke na bërë të kuptojmë me intuitë që është një e keqe. Dikur kritikonim Musolinin, pastaj Brigadat e Kuqe, pastaj Mafian e fajdexhinjtë; sot ia hedhim fajin Al quedës, islamit, e krijojmë përplasjet mes qytetërimeve.Urdhri i Ri Botërorë është shkruar shume vite më parë pikërisht falë një shkencëtari serb, Prof. Nikola Tesla që në 1920 refuzoi 10 milion dollarë për të mos falimentuar një shoqëri e për të vazhduar wireless, komunikimin, mes energjisë, lëndëve të para e informacionit. Ai ka shkruar shkencën e vërtetë, teorinë e anti-gravitetit që i kundërvihet asaj zyrtare të Einstein të "Relativitetit". Kjo në njëqind vite, nuk na ka çuar asgjekundi por sidoqoftë studimet vazhdojnë e të mbështetet vlefshmëria pasi kështu i pëlqen shumekujt. Ajo çfarë mund të duket "e huaj" thjeshtë është shkencë. Sot lufta e naftës nuk i duhet Urdhrit të Ri Botëror, pasi ai tashmë e ka parapërgatitur e studiuar kalimin nga një burim energjie në tjetrin, nga një sistem tek tjetri, m.gj.th. ato që sot kanë burimet e fundit duan të propozojnë një alternativë këtij sistemi. Kanë nder mend t'a shkatërrojnë këtë urdhër për t'a ripropozuar me sistemin e tyre, sigurisht alternativ, por jo i ndryshëm në ekstrem.
Njeriu duhet t'a fitojë luftën e tij më të madhe, të ruajë të qënit njerëzor nga ajo e të qënit një Zot.

Skenare të reja tek sistemi financiar europian: krijimi i Bursave të Vlerës të Bankierëve

2007-01-15T21:03:00.000+01:00

Është dhënë definitivisht aprovimi për shkrirjen e New York Stock Exchange-Euronext, për t'i dhënë kështu jetë një sistemi financiar botërorë që do çojë në një tronditje të sistemit aktual të Bursave të Vlerave.
Shkrirja e Bursave Europiane me atë amerikane nuk është tjetër veçse një fragment i programit që do çojë në krijimin e një sistemi financiar të vetëm, të projektuar në tregun global, në të cilin Bursat e Vlerave reshtin së pasuri karakterin e shërbimit publik, me një rregullore shtetërore. Direktiva Mifid (2004/39/CE Markets in Financial Instruments Directive ) shfuqizon detyrimin për centralizimin e shkëmbimeve, në bursat ose në tregjet e rregulluara nga Shteti për t'i lejuar operatorëve financiarë, siç janë Bankat e Shoqëritë investuese, të ndërtojnë qarkun e tyre të shkëmbimit të titujve: sistemi i negociatave multilaterale. Administratori privat i tregut të rregulluar duhet të ndjekë normat e direktivës europiane për të shkruar protokollin në bazë të së cilit do zhvillohen këmbimet, e mënyrën sesi informacionet duhet të qarkullojnë e si do t'i shërbehen tregut. Direktiva për krijimin e tregjeve prej negociatash multilaterale, duhet përvetësohet brenda janarit 2007 e pastaj të aplikohet brenda nëntorit të 2007, por ndërkohë janë gati planet për realizimin e saj. Tashmë ka mbërritur në Europë SIA, Shoqëria Interbankare për Automatizim, që ka lajmëruar, lançimin e Modulit "Execution Policy Monitoring for MiFID", apo platforma teknologjike krejtësisht e dedikuar në monitorimin e në kontrollimin e operativitetit të kryer në të gjithë tregjet financiare. Përmes këtij moduli të ri operatorët financiarë do mund të analizojnë në mënyrë automatike tërë tregtin e kryer në sheshe të ndryshme financiare europiane.

Për më tepër, gjashtë nga bankat më të madhaja investuese europiane kanë shpallur lançimin e një platforme të re të komisionit paneuropian, një konsorcium, me pjesëmarrës Citigroup, Credit Suisse, Deutsche Bank, Goldman Sachs, Merrill Lynch, Morgan Stanley e UBS. Ky konsorcium do të jetë infrastruktura e këmbimeve europiane, si alternativë e asaj të tregjeve me rregullore kombëtare, që copëzojnë negociatat mbi bazën e vendbanimit të shoqërisë apo të investitorëve. Këto banka në veçanti, përfaqësojnë më shumë se një të tretën e totalit të transacioneve të realizuara mbi aksionet europiane e hyrja e tyre në treg do trondisë në total tërë sistemin, duke qënë se do bëhen pol për të tërhequr kapitale e për t'i thyer ato kufinj që donin krijimin e një burse në duart e Shteteve kombëtare. Bursat e vlerave, pasi t'u bëhen shoqëri tregtare si të tjerat, të nënshtruara ndaj sistemit të konkurrencës e të varura ndaj rregullave të blerjes e të shitjes së tregut, do të hyjnë në konkurrim me Bankat e ndërmarrjet e tjera të investimit. Perveç kësaj, eleminimi i plotë i pengesave në përdorimin e "pasaportës unikale" për ndërmarrjet e investimit që operojnë në Be, do u mundësojë operatorëve të jashtëm të kenë një mundësi të gjërë për të hyrë tek tregjet kombëtare me virtytin e një autorizimi me vlefshmëri edhe përtej kufijve kombëtarë. Do zgjerohet hyrja për tregjet me subjekte edhe të ndryshme nga ndërmjetësit, duke përfshirë këtu edhe investitorët e pavarur. Do të bien kufinjtë si mes shteteve, ashtu edhe mes personazheve të ndryshme të operatorëve e konkurrentëve, me eleminimin e çfarëdo pengese në hyrje, një çrregullim i plotë që do vëjë në provë Bursat, ndërmjetësit si dhe infrastrukturat aktuale informatike që do marrin përmasa gjigandeske. Krijimi i Euronext, si konsorcium mes Bursave më të mëdha europiane, ka qënë sinjali i parë i këtij projekti globalizimi i tregjeve financiare, zhvillimi i ngjarjeve do çoje në shumimin e operatorëve alternativë. Sot në Shtetet e Bashkuara egzistojnë tashmë tridhjetë entitete që vetëadministrohen e vetërregullohen duke tërhequr brenda tyre kapitale e investitorë nga e gjithë bota. Sigurisht Euronext lind me tentativën për t'i dhënë tregut europian një farë pavarësie si shkak për t'a transformuar në një qendër në të cilën të rrjedhin sëbashku kapitalet e tërë botës; m.gj.th. falimentimi i një marrëveshje me Gjermaninë e ka shkatërruar këtë projekt e i ka dhënë jetë një tregu ndërkombëtarë. Sot, Bursa e Londrës pëson përpjekjet në ngjitje nga ana e Nasdaq, që kohët e fundit ka hedhur një ofertë të re prej 4 miliard euro për të shtuar pjesëmarrjen e tij që tashmë ka arritur në 28%. Manovrat ndaj bursave europiane kanë bërë që edhe bursat amerikane të rivlerësohen duke rimarrë regjimet e vjetra të vlerësimit, edhe falë depresionit të bursave aziatike. Çrregullimi i kontradiktave të bursës është një tendencë e ardhshme që do përfshijë të gjitha tregjet e jashtme, pasi është një sistem i pranishëm prej kohësh në Amerikë që sot do zbarkojë në Europë nëpërmjet një direktive me stil të qartë prej ShBA-jë e anglosaksone, duke qënë se ka lindur nga FSA ( Financial Services Autority) i Mbretërisë së Bashkuar, që në të tijin "International Regulatory Outlook 2006" përvijëson një situatë dukë iu referuar disa normave. Kjo ndjek themelet e Financial Services Action Plan (FSAP), një organizëm i FMN-së. E pra sistemi financiar i së ardhmes, e sëshpejti do të vihet në fuqi në çdo Shtet, duke zëvendësuar organet e kontrollit shtetëror, me tregjet e rregulluara autonomisht. Mbi të tillë optike po përgatiten, p.sh. edhe Bursat Aziatike, edhe ato të gatshme për të lançuar konsorciumin e tyre të bursave deri në arritjen e globalizimit të tregjeve valutore. Një evolucion identik mund t'i ndodh edhe sistemit ekonomik të Vendeve të Gjirit, edhe pse sot është akoma në fazë embrionale, por i gatshëm për një një transformim të menjëhershëm. Këshilli i kooperimit të Gjirit (CCG) e ka shpallur tashmë synimet e tija për realizimin e bashkimit ekonomik e monetare brenda 2010, sipas këshillës së Bankës qëndrore europiane, për Arabinë Saudite, Bahrein, Emiratet, Kuvaitin e Qatar, për t'a mbyllur proçesin e integrimit të filluar që në 1981. Bashkimi financiar do jetë ekskluzivisht virtual, me mundësinë që po i njëjti treg të lidhet edhe me atë europian, rus e amerikan. Ekonomikisht me siguri do jetë një biznes i madh për të ashtuquajturit Investues, apo fondet e mëdha të investimit e për operatorët financiarë, duke qënë se është një treg financiar në të cilin depozituesit nuk mund të hyjnë. Ato do të përbëjnë një qark më vehte, për të cilin do vlejnë rregulla të veçanta: do jenë pajtimtarë të thjeshtë që nuk do garantohen më nga kontrollet e Shtetit, por nga shoqëritë ndërmjetësuese që nuk do jenë përgjegjëse për sigurinë e investimit, që garantohet në fakt nga "përmbledhja e pasqyrës informative". Një sistem i automatizuar do shesë paketa investimi të pajisur me një shpjegim mbi rreziqet e fitimet, e me t'u pranuar kushtet shoqëria do çlirohet nga çdo përgjegjësi. Me iluzionin se do zgjidhen falimentimet financiare të shkaktuara nga shtrembërimi i bilanceve e nga bashkëpunimi i bankave për mashtrimin, do krijohet një sistem në të cilin leximi i informacioneve të investimit do mjaftojë për të garantuar kursimin. Gjigantizmi e automatizimi i shkëmbimeve si dhe i negociatave do i transformojë investuesit në spekulatorë me rendiment, e kursimtarët në pajtimtarë të përgjegjshëm për mashtrimet e tregjeve.

Makhonine: një emër që bën të dridhen Bankierët

2007-01-10T09:41:00.000+01:00

Ky shekull historie i shënuar nga konflikte të vazhdueshme e të tmerrshme i ka mësuar padyshim njerëzimit se "çdo pikë naftë është një pikë gjaku", e derdhur në emër të zotit dollar, të qeverisë botërore.
Sidoqoftë nuk kemi mësuar kurrë nga gabimet tona, nga shkenca e nga burrat e mëdhenj që ia kanë dedikuar jetën progresit e evolucionit të shoqërisë, duke lënë një trashëgimi të madhe që mbeti gjithmonë e fshehtë. Shkencëtarët që kanë zbuluar armët për të luftuar të keqen që na gërryen janë izoluar gjithmonë e pastaj braktisur në vetvete, pasi revolucioni i tyre i madh ishte të mundnin zotin para e për të kontribuar në mirëqënien e mbijetesën e qytetërimeve. Nëpër arkive duket se është fshirë emri i një inxhinieri rus, Ivan Makhonine, mbase pasi i ka bërë të dridhen Bankierët dhe Naftëtarët e Sekteve simotra duke ia dhuruar shpikjen e tij Kombeve që atëherë ishin tepër të varur. Makhonine eksperimentoi në 1917 një sistem për të prodhuar karburantin ideal karakteristika e së cilit ishte që të merrnin vetëm ajkën e benxinës e naftës, e jo difektet, si ato fizikë ashtu edhe ato ekonomikë e si rrjedhim ato politikë. Në kundërshtim me benxinën, ky karburant nuk mund të marrë flakë në të ftohtë, por vetëm në të ngrohtë, pra nuk mund të shpërthejë në një motor të shuar, e të mundësojë shfrytëzimin e plotë të rendimentit të motoreve me djegie të brendshme.

I tillë zbulim u praktikua, rreth viteve 1918, mbi një lokomotivë me shtytje elektrike, në të cilën janë motorët që tërheqin akset e rrotave duke u ushqyer nga një gjenerator elektriciteti, i cili ushqehet nga një motor shpërthimi me një fiksim të lartë kompresimi: ky tren përdorte hidrokarbure të vëna në vlim tek një kaldajë, e lidhur me një dispozitiv që thithte avujt e përpunuar e i transformonte në një avull, një tym të dendur që ushqente direkt motorin me shpërthim të gjeneratorit elektrik. Duke injektuar të tillë "tym" në një aparaturë distilimi klasik, kondensohet tek karburanti Makhonine, që mund të mbahet stok për një përdorim të metejshëm. Makina e tij arrinte pra të transformonte avujt e hidrokarbureve e produkteve të tjera të karbonit - katrane qymyrguri, karbonet më të këqinj, nafta e papërpunuar, vajrat vegjetale e çdo lloj tjetër skarcoje karbonike - në një "tym" të kondensueshëm që jep këtë karburant të famshëm me një rendiment të jashtëzakonshëm, gjë që teknologjia e sotme nuk është akoma në gjendje t'a realizojë. Rendimentet e prodhimtarisë në nxjerrjen e karburantit ishin prej 95%, po i njëjti rezultat i jashtëzakonshëm ishte aftësia e motorëve që e përdornin, që nuk prodhonin as lëshime e as erërat e zakonshme të pakënshme, por vetëm një lloj gazi të ngrohtë me një erë të lehtë të këndshme.

Zhvillimi mekanik për trasformimin e hidrokarbureve para se të përdoren

Liçenca N°622.036

Sistemi i nxjerrjes - i përshkruar nga liçenca N°622.036 - përbëhet nga një cilindër porcelani, brenda së cilit futej produkti karbonik, e kishte në bazë një furrë me temperaturë të lartë që mbante një metal në gjëndja shkrierje (700°-1000°).

Në të njëjtën kohë futej një curril avulli në lartësinë e majës së furrës më lëndën e shkrirë. Duke e hedhur karbonin në këtë banjo metali në shkrierje, apo të një lënde të etur për karbon, e duke injektuar nën presionin e avullit të ujit, karboni thërrmohet duke u kthyer në pluhur e ribashkohet me karbonin e shkrirë nga metali. Në majën e cilindrit ndodh reaksioni i vërtetë, ose akumulimi i gazrave të kondensuar, që detyrohen më pas t'ë përshkojnë një sistem - të pa përshkruar nga liçenca - që është i lidhur në mënyrë të drejtpërsëdrejti me një motor distilimi klasik nga ku del karburanti. Mekanizmi i tij pak ishte të thoje perfekt, e i veçantë, e vetë Makhonine nuk e tregoj kurrë me saktësi segretin që ndodhej në bazën e sistemit që prodhonte dhe e transformonte këtë karburant.
Kështu arriti të vinte në punë me karburantin e tij çdo lloj motori të asaj kohe, e t'a përdorte me sukses në eksperimente të shumta të Marinës, të aviacionit ushtarak, por kurrë nuk gjeti vend për një prodhim në shkallë botërore.

Makhonine lëshoi Rusinë në 1922 për t'u vendosur në Francë, së cilës i dhuroi shpikjen si mirënjohje për azilin që i dha, e atje arriti të ndërtonte një realitet ekonomik të rëndësishëm përreth shpikjes së tij, e vetë lufta e dytë botërore, pas problemeve të shumta energjie e varësie ekonomike, shprehi mjaft intereses nga industrialistët e nga politikanët francezë që mbështetnin shpikjen e tij. Industritë prodhuese të karburantit u bënë shoqëri të mëdha aksionere, e filluan t'i emetonin aksionet e "Firmës së Karburantit", apo më saktë monedha prej së vërteti, siç ishin aksionet e "Companie delle Indie" e para kartmonedhë e Bankierëve të Londrës. Makhonine përhapet për t'u bërë zgjidhja e vërtetë e problemeve të Francës së sfilitur nga luftrat botërore, një monedhë e lidhur me një burim energjie të disponueshme gjerësisht dhe sidomos e nacionalizuar, duke krijuar një qark brenda së cilit nuk mund të hynin Bankierët e Londrës. Si mund të mbetej pra në histori emri i tij, nëse ia kishte arritur të ledhatonte një synim të cilin shumëkush e kishte dëshiruar, ose të krijonte monedhën anti-dollar. Vetë De Mattei, i quajturi Bankieri i Luftës, kërkoi gjatë luftës së dytë botërore të krijonte një monedhë që t'u jepte bukë e ujë italianëve që nuk kishin "lire": e tija Eni duhej të ishte mjeti që do i jepte Italisë energji të nacionalizuar, e pastaj një monedhë të pajisur me sovranitet popullor. Rëndësia e zbulimit të tij ishte me të vërtetë revolucionare, e është akoma më shumë nëse arrihet të imagjinohet se akoma sot e kësaj dite nuk arrihet të replikohet me saktësi liçenca, duke qënë se ka pjesë të paplota me dashje. Teknologjia e sotme, akoma kaq e lidhur pas naftës e hidrokarbureve mund të njihte akoma një burim energjie "alternative" në gjendje të bëhet një katalizator në këtë rrethanë të çuditshme kalimi nga nafta tëk bërthamoria, në të cilën është gazi zgjidhja e paqëndrueshme dhe e përkohshme. Përse atëherë të mos promovohet edhe një herë një konsorcium, mbasi Franko-Rus, për prodhimin e karburantit Makhonine, për t'a vënë përkrah biodiselit? Mbase pasi lobet aktuale duan t'i shtyejnë Shtetet të kenë si alternative të vetme ekskluzivisht energjinë bërthamore me zbërthim apo me reaksion "termobërthamor të kontrolluar". Energjitë e vërteta alternative janë mbajtur të fshehta e do të mbahen akoma, nëse monedha nuk do pushojë së qëni një titull kredie e një shoqërie aksionere që do të bëhet virtuale, inegzistente, e tillë për t'i shkëmbyer mallrat pa patur nevojë t'a prekësh apo t'a zotërosh.

Muri i heshtjes: Ufot

2007-01-06T16:48:00.000+01:00

Jean-Pierre Petit ka lindur në 1937, është një astrofizik, i specializuar për teoritë kozmologjike, aktualisht në pension, por akoma është një shkencëtar aktiv që vazhdon të krijojë artikuj e dokumentime. Ka punuar për më shumë se 29 vite në observatorin e Marsejës duke publikuar më shumë se 32 tekste, shumë prej të cilëve janë përkthyer në tetë gjuhë të huaja. Është marrë me studimin e fizikës së plazmës, e ka drejtuar një qendër informatike, duke krijuar programe të ndryshme, duke publikuar nja njëqind artikuj në revista shkencore në fusha mjaft të ndryshme mes tyre, duke u endur që nga mekanika e lëndëve tek kozmologjia teorike.

Tashmë prej vitesh është izoluar nga Komuniteti shkencorë e sulmuar rëndë për pozitën e tij prej desidenti ndaj një sistemi që dëshiron t'a kontrollojë shkencën e diturinë. Kryqëzata e tij personale, për të shpëtuar karrierën e veten e vet, m.gj.th. është përfshirë brenda një lufte mes fuqive të padukshme, mes atyre që kërkojnë të thonë të vërtetën e atyre që duan t'a fshehin atë, për të ruajtur institucionet që e kanë krijuar atë.
Nevojitet që të bëhemi koshientë se sot egzistojnë teori të ndryshme shkencore, shumë prej të cilave mbahen në fshehtësi maksimale ose përqeshen si qëllim izolimin e personave, e për të tillë arsye jo vetëm kemi të drejtën për t'i njohur, por detyrimin moral për t'i përhapur e për të qëndruar të bashkuar në emër të vërtetës.
Çfarë ka shtyrë organizatën tonë në mbajtjen e një qëndrimi e të përhapim lajme të caktuara, ka qënë vullneti për të luftuar për njerëzit, pasi kemi parë tepër njerëz tek qajnë mbi atë murin e vajit. Është një mur i padukshëm që ndan injorancën nga inteligjenca, e që u ndalon personave t kenë një predispozicion për t'i asimiluar disa koncepte të caktuara.
E vërteta është një armë e fuqishme, por duhet ditur si të përdoret përndryshe shkatërron atë që e zotëron, vetëm duke balancuar dijen tonë, pa prefetizuar, thjesht duke kërkuar nisma të tjera, që sot shkencëtarët tanë nuk janë në gjendje t'i japin një shpjegim. Nëse sot një njeri, një qytetar francez lufton i vetëm pasi do t'i shpjegojë disa gjëra para të cilave shkenca rrëqethet e tëra, e arrin t'i shkatërrojë profetët e rinj që lartësohen si zotëruesit e diturisë. Po lufton me të gjithë dijen e thërret e fton të gjithë botën për t'a shpërndarë këtë dokument e përhapur atë, pasi brenda tij ndodhen të vërtëta të rëndësishme, që mund të shkatërrojnë qeveri, e fe, institucionet tona që na përfaqësojnë e kanë përvetësuar të vërtetën.

Muri i heshtjes

Ardhja e Inteligjencës superiore artificiale. Realizohet teletransporti kuantik

2007-01-05T21:23:00.000+01:00

Teknologjia si një pararojë vazhdon evolucionin e saj, e me skenaret që po zbulon i afrohen gjithnjë e më shumë atyre që deri pak kohë më parë ishin rrëfime fantashkence.

Me siguri njohjet e niveli i teknologjisë njerëzore janë në një nivel më të lartë me atë që nxirret në shesh nga shtypi zyrtarë, e nëse, me kohën, përcaktimi i lajmeve ka filluar të qarkullojë do të thotë se po na përgatisin për ardhjen e një ere të re.

Eksperimentat e një skuadre fizikantësh në Danimarkë kanë çuar në realizimin e teletransportit të informacioneve që nga drita tek materia, duke realizuar një transmetim mes "kuantesh" e llogaritjesh gjithnjë e më të ngjashme. Pra, për të parën herë një eksperiencë teletransportimi kuantistik ka lejuar të transmetohen informacione mes dy subjektesh me natyrë të ndryshme: materia nga njëra anë, e atomet e dritës nga tjetra, fotonet. Njëri është objekti i informacioneve e tjetri është "mjeti" i magazinimit të informacioneve. Deri tani, eksperiencat kishin lejuar transportimin e një gjëndje kuantistike nga fotone në fotone, ose nga atome në atome. Teletransporti kuantistik është një vegël i pashoq për të transportuar informacione pa asnjë suport fizik. Për këtë arsye, shkencëtarët kanë përdorur pjesëza të bashkuara, të lidhura me njëra-tjetrën në distancë. Të modifikosh gjendjen kuantistike të njërës, detyron medoemos të modifikohet edhe gjendja e tjetrit që duhet të jetë i njohur si dhe i parashikueshëm. Disa kërkues të institutit Niels Bohr të Kopenhagenit (Danimarkë), kanë arritur të gërshetojnë sëbashku fotone e atome, e të transmetojnë gjendjen kuantistike të një lazeri të dobët forcë e atomeve të ceziumit. Teletransporti është arritur në një distancë prej 50 cm, edhe pse kjo shpresohet të përmirësohet, duke kërkuar që të evitohet sinjali të degradojë në distanca të gjata e që gjendja kuantistike, që është një informacion i dobët, të deformohet.

Esperimenti i University of Innsbruck e i US National Institute of Standards and Technology (Nist)

Hapi 1: Dy jone, B e C,lidhen me njëri-tjetrin.

Hapi 2: Struktura që formojnë është gjendja kuantike që mund të telesjellë, gjatë krijimit të një joni P.

Hapi 3: Njëri nga dy jonet, p.sh. B, lidhet me A e që të dy maten nga kompiuteri, analizohen pra informacionet që përmbajnë

Hapi 4: Rezultati i matjes i dërgohet një joni, C, duke kompletuar transformimin.

Hapi 5: Gjendja kuantike e C tani është e njëjtë me atë të A, pasi ajo çfarë ndodh është transferimi i informacioneve kuantike të një objekti tek një tjetër që gjendet gjetiu.

Ky tip zbulimesh gjen aplikim sidomos në fushën e informatikës kuantistike: përderisa të dhënat transmetohen nga njëri kompiuter tek tjetri, duhet të telesillen mes dritës e materies. Përjetësohet kështu një avancim në fushën e informatikës mes "kuantesh" e "kompiuterash", që mund të transmetojë e të llogarisë informacione në një mënyrë që më parë ishte e pamundur. Sasi të mëdha informacionesh mund të ushëtojnë në çast, me siguri apsolute. Informacionet për të cilat po flasim nuk janë të dhëna të shkruara përmes "bit-eve", por janë të dhënat kuantike, apo vetitë fizike të materies, si energjia, lëvizja e fusha magnetike e atomeve. Kjo do të thotë që një objekt mund të përkthehet në të dhëna kunatike, e pastaj të transferohet në një pikë tjetër të hapsirës: informacionet e tija kuantike do rikrijohen në mënyrë identike me ato realitet. Në fakt, në fizikë, me teletransport kuptohet krijimi i një replike të një objekti, apo të paktën të pamjes së tij, në një largësi të caktuar; m.gj.th. një eksperiment teletransporti shkatërron gjithmonë origjinalin e tij, për të ndaluar krijimin e kopjeve të shumta. Prospektiva në përdorimin e këtij sistemi për të transportuar objekte të mëdha po persona nuk është marrë akoma në konsideratë "zyrtarisht", por sigurisht që ky është objektivi final i kërkimeve që zgjasin prej rreth një shekulli. M.gj.th. një sistem që do u mundësonte personave të teletransportohen eksperimentohet tashmë nga një projekt riprodhimi të njeriut në një objekt të ngurtë 3D në internet. Një gjeneratë njerëzore do jetë pra e aftë të replikojë objekte tredimensionale me një masë materiale të përbërë prej "atomesh" sintetike.
Të mos harrojmë që babai ideologjik i të tilla eksperimenteve është Tesla që qe i pari që teorizoi mundësinë e transmetimit të informacioneve, energjisë, të figurave e të gjërave në distanca të mëdha mbi autostrada të padukshme. Vizionet e tija ishin padyshim, atëherë, të frikshme e të pabesueshme, sidoqoftë zbulimet e teoritë e një jete, u realizuan e u vunë në praktikë që në vitet e luftës së dytë botërore. Teoria e Relativitetit solli në deduktimin e barazisë perfekte mes energjisë e materies, nga ku të tilla eksperimente mund të konsiderohen një aplikim. Teoria e vërtetë revolucionare në realitet nuk ka qënë ajo e Relativitetit, por ajo e anti-gravitetit të Teslës, që zbuloi diçka që nuk duhet të ndërtonte e që kërkoi t'a shkatërronte. Ajo që për vite ka qënë fantashkenca, tregimet fantastike, do jetë e ardhmja jonë, e do nevojiten vite derikur njeriu nuk do e kuptojë në të gjitha efektet. Por për një kohë mjaft të shkurtër do ndërtohen kompiuterat kuantikë, që do shërbejnë mekanizmat kuantikë për të zgjidhur me shpejtësi probleme mjaft komplekse, duke llogaritur njëkohësisht mundësitë e panumërta të mundshme, duke konsideruar se kompiuterat sot llogarisin veç e veç çdo mundësi. Kjo do të thotë që ky eksperiment hap rrugën drejt një inteligjence artificiale superiore e asaj njerëzore, në gjendje jo vetëm të transmetojë informacione kuantistike të objekt që janë egzistuese, por të "krijojnë" objekte të reja, në bazën e informacioneve egzistuese në natyrë. Do krijohet "Inteligjenca", ajo që qëndron mbi njeriun, nga natyra e saj njerëzore, ose mbase duhet të themi, për natyrën e saj më pak të evoluar se ajo e makinerive. Do të jetë ardhja e botëve virtuale, që do jenë aq perfekte sa nuk do dallohen nga ato reale. Robotat do gjenden ngado, e atyre do u kalohen të gjitha punët praktike, edhe llogaritja e arsyetimi, ashtu si edhe luftrat pasi luftrat do luftohen nëpërmjet kontrollit të emocioneve. Numri i qënieve elektronike mbi Tokë do e kalojë atë të qënieve organike mbi Tokë, e Inteligjenca do sundojë në urdhrin e ri botërorë.

L'Iter paraqet mirazhin e shkrirjes së ftohtë

2007-01-04T17:15:00.000+01:00

Është zyrtare: nis “Iter”, International Thermonuclear Experimental Reactor,(reaktori eksperimental termobërthamorë ndërkombëtarë), një projekt ndërkombëtarë që ka si synim prodhimin e energjisë nga shkrirja, ku do marrin pjesë tre ente kërkimi italiane: Enea, Cnr dhe Instituti i fizikës bërthamore (Infin).
Projekti e ka zanafillën në 1985, i prezantuar me rastin e takimit kulminant mes Reagan e Gorbaçiov, tek i cili kanë aderuar më pas edhe Bashkimi Europian, Japonia e Kanadaja, për t'u bërë në pragun e 2007 një kooperacion ndërkombëtarë si qëllim krijimin e burimit të energjisë së të ardhmes në 10 vitet e ardhshme, me një kosto prej 5 miliard eurosh. Iter është një eksperiment i fuzionit termo-bërthamorë të kontrolluar, i bazuar në një proçes me kufinj magnetikë të një plazme me formë tiroidale, të përbërë nga Deuterio e Tricio, brenda një reaktori, Tokamak. Ky ka një strukturën e një kulaçi metalik me rreze 6,2 metër, qëndron në brëndësi e rrethohet nga magnetë, që mundëson ngrohjen e plazmës, e cila përbëhet nga deuterio e tricio (izotope të hidrogjenit) duke arritur temperatura ekstreme falë një korrenti të fortë elektrik e pastaj duke injektuar valë elektro-magnetike. Nxehtësia do bëjë që pjesëzat të lëvizin me shumë shpejtësi për t'u përplasur me forcë të mjaftueshme për të mundur shtytjen, e për t'u shkrirë. Eksperimentet e deritanishme kanë patur rezultate të pasigurta, duke konsideruar se energjia e prodhuar nga këto eksperimente e ka kaluar pak energjinë e harxhuar për të ngrohur plazmën. Një tjetër problem është se fuzioni i Deuterio-Tricio, prodhon, më shumë se ¾ e energjisë së vënë e të një atomi Heliumi, një neutron, që përbën një variacion të skorieve radioaktive të prodhuara. Përveç kësaj, elementi kryesorë i djegur, është Tricio, që është një izotop radioaktiv i hidrogjenit: shpërndarje aksidentale të Tricios mund të japin pasoja të njëjta me ato të prodhuara nga aksidente bërthamore nga zbërthimi. Në thelb, një reaktor me shkrirje mund të prodhojë një sasi radioaktiviteti pak më të ulët se një reaktor zbërthimi i zakonshëm i së njëjtës fuqi.
Pastaj për problemet e ngritura për shuarjen e reaktorit, përgjigjet shpesh nuk kanë qënë bindëse, pasi shkencëtarët kanë pohuar thjesht se duke ndërprerë futjen e energjisë elektrike, atomet më të shpejta të hidrogjenit do kalojnë kufirin magnetik, duke sulmuar atomet e plazmës që do ndotet, e do ftohet e si rrjedhim kaldaja ITER do shuhet. Realisht askush nuk e ka parashikuar sesi do trajtohet problemi i shuarjes së kaldajës, e trajtuar si "variacion i pasigurt, që do zgjidhet me anë të eksperimenteve", që me kohën duhet të zgjidh edhe problemin e humbjeve radioaktive. Prandaj, kur të përftohen për dhjetra sekonda shkrirja, e pasi të jenë shpenzuar 5 miliard euro, do të nevojitet ndërtimi i një të riu, plus koston e shpresës për t'i dhënë njerëzimit free energy-n (energjinë falas). Në të vërtetë, nuk mund të fillohet një projekt i këtyre përmasave, i të kostoje, kur nuk janë të gatshme, të gjitha zgjidhjet e problemeve të rënda, të pashmangshme, e kur nuk do zgjidhet në rrënjë problemi i pavarësisë energjitike. Janë dashur 25 vite për të ndërtuar një magnet superpërcjellës që jep 4 tesla, kur nëse do të donin mund të krijonin një teknologji përmirësuese të bërthamores me zbërthim që egziston tashmë, duke qëndruar në pritje të së vërtetës free energy.
Me ITER po kërkohet të bëjnë të punojë një reaktor në mënyrë të vazhdueshme, në temperatura tepër të ulta, me një reaksion ndotës që do infektojë strukturat përreth, duke bërë që të akumulohet mbetje të reja radioaktive. Ndërsa, e ardhmja është shkrirja prej së vërteti, apo ajo e Z-machine, që përdorë një proçes kufizimi inercial të plazmës, i favorizuar e i zhvilluar sidomos në ambjentet ushtarake që parapëlqejnë të heqin dorë nga testimet e kushtueshme atomike në shkallë reale e të përdorin më pas rezultatet e kërkimit në laborator për të përmirësuar këtë tip arme.
Mbi këtët ide po punon “Sandia National Laboratory”në SHBA, në të cilën është vënë pikërisht “makina Z”, e aftë të prodhojë një shkarkim që mund të arrijë 20 milion Amper duke ngarkuar prej 290 terawatt energjie të plazmës, derisa t'a çojnë në shkrirje pa dhënë asnjë skorie. Idea në fund të fundit është e thjeshtë e gjeniale. Meqë plazma përbëhet nga pjesëza me ngarkesë negative e pozitive, e pra është e mundur të përçohet nga rryma elektrike, e cila duke krijuar nga fushë magnetike, përfshin plazmën dhe e “shtrydh”. Kjo “shtrydhje”, apo “pinch”, sjell një përqëndrim të lartë të fluksit elektrik të plazmës, që nga ana e saj vën në lëvizje një fushë magnetike akoma më të fortë e pra në një “pinch” akoma më të madh. Për të përftuar shkrirjen, në fakt, problemi nuk është sasia e energjisë, por vënia në fokus. Pra, brenda një dhome cilindrike, të mbushur plot me ujë, një shkarkim elektrik prej 20 milion amper përshkon një rrjet telash prej volframi me një gjërësi sa një file floku. Në pak çaste, fijet shkrihen për t'u nshnërruar në një plazmë që menjëherë më pas kompresohet me shpejtësi mjaft të lartë nga fusha magnetike nga goditja elektrike fillestare, derisa të zëjë një trashësi sa një lapës. Me t'u kompresuar, jonet dhe elektronet arrijnë në një pikë ndaljeje, apo në një pikë në të cilën fluksi i gaztë do arrijë një shpejtësi të reduktuar në zero. Forcat që veprojnë për kompresimin e plazmës të trondisin, saqë energjia kinetike e prodhuar është jashtëzakonisht e fortë.
Makina Z mund të lejojë përftimin e shkrirjes së një plazme jo radioaktive, me një prodhim valësh alfa (energjia) e bërthamash heliumi që do përbnin një plazmë që bymehet. Nëse ky bymim bëhet në një fushë magnetike, e meqë lidhja mes linjave të fushës magnetike e mjetit joizues është mjaft i lartë, krijohet dridhja elektrike e ushqehet proçesi i ri i kufizimit inercial. Makina transformohet atëherë në një gjenerator MHD me impulse. Një pjesë e kësaj energjie mund të lejojë ringarkimin e kondensatorit, i gatshëm për dridhjen pasuese: makina mund të duket si një motor pulsues. Idea është diametralisht e kundërt duke u krahasuar me atë të ITER ku kërkohet një fuzion i vazhdueshëm i një plazme prej vëllimi të stërmadh, me të gjitha mega-problemet teknologjike që sjel me vehte. Fuzioni i vërtetë është ai i përftuar nga mikroimpulse të panumërta që fokalizojnë enegjinë përmes një vale goditëse: 500 milion gradë ose një miliard gradësh pa shtënë në të neutrone apo skorie. Ndërsa të tilla temperatura, nuk mund të arrihen brenda një rektori ITER, pasi do shpërthente, m.gj.th. fuqitë e mëdhaja investojnë tek ky projekt për të krijuar energji për qëllime civile, duke e lënë makinën-Z eksperimentimeve për qëllimi ushtarake. Problemi është se pasi është shpenzuar gjysëm shekulli kërkimi shkencorë për të krijuar Iter, Shtetet nuk kanë ndërmend t'a braktisin apo të heqin dorë nga rekuperimi i investimeve gjatë hedhjes në treg të kësaj energjie, pa marrë parasysh imperfeksionet teknologjike tashmë të vëna në dukje. Sidoqoftë, nëse merren në konsideratë kostot për zhvillimin e tij, për prodhimin e plazmës, pjesërisht i përbërë nga Trizio që nuk është i pranishëm në natyrë, e ai për shkatërrimin e skorieve, projekti i Makinës Zeta do të dilte shumë më i leverdisshëm. Prandaj, projekti Iter duhet të ndërprehet menjëherë për të evituar rënien në një spirale pamjaftueshmërie energjitike pa rrugë-dalje, që nuk do ketë asnjë ndryshim nga ajo e nxjerrë nga zbërthimi bërthamorë, ose nga lëndët djegëse fosile.

Bursa e St. Petersburgut si poli alternativ për sistemin perëndimorë

2006-12-30T18:48:00.000+01:00

Ministri rus për Zhvillimin ekonomik e Tregtar,Guerman Gref, ka deklaruar se në 2007 do jetë operative bursa e naftës ruse, brenda së cilës do negociohen të gjitha produktet e naftës, në të zezë mbi të bardhë.

Projekti i Putin është ai i krijimit të një burse të energjisë të bazuar në një sistem me transparencë maksimale që të përcaktojë çmimin e naftës mbi vlerën reale të tregut, duke konsideruar se aktualisht drejtimi i naftës ruse vendoset virtualisht, pa patur parasysh kuotat e bursës reale.
Rusia ka eksportuar deri tani kryesisht në bruto të origjinës rurale e vlera e tij vendosej nga agjencitë energjitike ndërkombëtare duke iu referuar çmimit së brent-it, që është i cilësisë superiore. Një mekanizëm transparent i formimit të çmimit të brutit rus do i lejojë Rusisë të marrë një fitim dytësorë më shumë se 3 miliard dollarë në vit.

Analistët ndërkombëtarë I qujnë të egzagjeruara parashikimet financiare të autoriteteve Ruse rreth sasisë së kuotacioneve, duke konsideruar se nafta ruse është i cilësisë inferiore duke u krahasuar me atë të brent-it e sigurisht çmimi i tij do pozicionohet rreth asaj shifre. Për të tillë arsye ekspertët vlerësojnë bursën në Rusi më shumë si një akt promovimi sesa një nevojë, pjesa më e madhe e produkteve të naftës kalojnë vetëm përmes dy shoqërive, Rosneft ose Gazprom, që kanë përmbyllur tashmë kontrata më parë me shoqëri të tjera private.
Sidoqoftë, pavarësisht nga parashikimet tërësisht ekonomike, bursa e naftës ruse përfaqëson përgjigjen e vërtetë për pavarësinë ekonomike botërore ndaj dollarit, pasi më tej do bëhet poli botërorë i kuotimeve të lëndëve të para internacionale: bursa e lënëve të para e St. Petersburg-ut do krijohet para fundit të 2007. Bursa ruse do të jetë i dyti pol i vërtetë i kuotimeve të energjisë, duke konsideruar se aktualisht çmimi i naftës vendoset kryesisht nga bursa e Nju Jorkut, e për këtë arsye ai përbën kundërvlerën e dollarit Fed. Monedha e vërtetë amerikane nuk është numri i lidhur i ekonomisë së shteteve të bashkuara, por tek burimi i energjisë që Bankierët e Federal Reserve vendosin si pikë referimi, duke qënë se është investimi i tyre kryesorë.
Putin që në muajin e maj deklaroi, në fjalimin vjetorë ndaj kombit të vet, se rubla do bëhej e këmbyeshme tërësisht para fundit të vitit, në mënyrë që të bëhet instrumenti më i përhapur në rregulloret ndërkombëtare, e duke përhapur kështu sferën e tij të influencës e duke sprapsur gjithnjë e më tepër prezencën e dollarit.
Ai i përzënies së dollarit nga Rusia është sentimenti që ka epërsi në ekonominë ruse, që ishte i pushtuar nga nga dollarët i pasuar nga zhvlerësi të larta të rublës gjatë depresionit ekonomik që pasoi rënien e URSS, e pastaj gjatë krizës financiare të 1998, pasi popullsia ruse kishte prirjen të thesarizonte dollarin. Ndërsa Putin u ka kërkuar qytetarëve të vet, kursimtarëve të kenë besim tek rubla, pasi vlera e monedhës bazohet në thelb mbi vullnetin për t'a pranuar atë, e asgjë më shumë. Zhvlerësimi i rublës është mundur me ngritjen e intereseve, duke e bërë monedhën më të fortë, por, para një politike monetare kufizuese, është lançuar një politikë fiskale shumë më e përhapur për të parandaluar që ekonomia të ndalohet.
Megjithatë, Banka centrale Ruse muk e ka modifikuar strukturën e rezervave, e përbërë nga 50% dollarë e 40% euro, e pjesa tjetër në sterlina britanike e yen japoneze, e as ka shtuar kuotën e arit. Ka bërë që sistemi të thith pak nga pak monedhën e re, pa provokuar largime kapitali apo alarme të pajustifukueshëm, pasi objektivi final nuk ishte të shkatërronte sistemin por të krijonte një alternativ për t'a përdorur në përforcimin e ekonomisë e të ndërhyrjes politike.
Kjo e të tjera akoma përbëjnë Bursën e Naftës Ruse, pasi pak nga pak që kjo do marrë një formë do ndërtojë përreth vetes një treg, pa marrë parasysh kuotat e Bursave të tjera, meqë bëhet gjithmonë fjalë për një burim energjie skarso e që ka nevojë për një rrjet transporti kompleks. Nëse rezervat e fundit të hidrokarbureve kontrollohen nga ana e Rusisë, e nëse kjo ka ndërtuar një rrjet gazsjellësish e kontratash bashkëpunimi mjaft të qëndrueshëm, Shtetet që sot kanë zgjedhur të furnizohen me gaz e naftë nga Rusia, të nesërmen do e bëjnë për domosdoshmëri, e atëherë monedha e vetme e këmbimit të jetë rublo. Brenti, pavarësisht se është më i çmuar, nuk do ketë m.gj.th. nuk kanë vlerë të njëjtën me tregun e naftës rus, që mbledh gjithnjë e më shumë pikë në kuotat në vetë virtytin e rrjetit e të strukturës që ka përreth.
Ajo çfarë do krijohet është ekonomia paralele me atë çfarë kemi njohur gjer më sot, së cilës pak nga pak do i bashkangjiten shumë nga Shtetet e Lindjes së Mesme e të Largët, duke bërë që të rrjedhin sëbashku, me shumë siguri, rezevat e tyre të naftës e mallrat e tyre. Aleatët e sotëm politikë të Putin, nesër do jenë partnerët tregtarë në ndërtimin e një tregu të madh në të cilin prodhuesit direktë do shesin mallin e tyre, duke i dhënë fund sistemit aktual në fuqi që i lejon ndërmjetësve e konsumatorëve të drejtën për të vendosur vlerën e të mirave.

Hyrja e Turqisë për të zgjidhur situatën e nderur të Ekonomisë Europiane

2006-12-27T22:37:00.000+01:00

Pikërisht në një moment ku askush nuk e priste, ka mbërritur ndërprerja "e pjesshme" e negoiciatave mes Turqisë e Bashkimit Europian.

Të Pasnesërmen e vizitës së Papa Benedetto XVI e nismës zyrtare të zonës euro e zgjeruar, fallimenton pjesërisht një projekt për integrimin e zgjërimin e Bashkimit Europian drejt Lindjes. Brukseli pra ka lajmëruar se do ngrijë 8 nga 35 kapitujt që i përkasin negociatave mbi eleminimin e kufizimeve tregtare që iu janë vendosur mallrave qipriote, gjë që për Turqinë është e papranueshme. BE kërcënon kështu t'i pezullojë negociatat e adezionit si shkak i faktit që Turqia mohon aplikimin ndaj Republikës së Qipros protokollin e Ankarasë që zmadhon shtrirjen doganale të BE për dhjetë Shtetet e hyra në bllokun europian në 2004, apo t'a lejojnë hyrjen në portet e aeroportet për anijet e aeroplanët qiprioto-greke. Kërkon para së gjithash që të hiqet embargoja që godet Republikën turke të Qipros së Veriut (RTCN), e shpallur në mënyrë të njëanëshme dhe e njohur vetëm nga Ankaraja. Për më tepër, për të evituar krizën, presidenca finlandeze e BE kishte prezantuar në fund të shtatorit një plan për të rimarrë tregtinë direkte mes BE-së, pjesa veriore e Turqisë, dhe Qipro, në këmbim të hapjes së porteve e aeroporteve turke për anijet e aeroplanët qiprioto-greke. Ndërprerja e negociatave e kërcënimi parcial i BE për prerjen e negociatave e integrimit, lë të kuptohet sesa nevojë ka ka Be ka nevojë për Turqinë sesa i dobët është pozicioni i saj kontraktues, para një Shteti që në çast ka vendosur t'i refuzojë kërkesa të mëtejshme sakrifice. Në pozitë të rëndësishme në këtë rast faktikisht është Turqia, e cila koshiente për aftësitë e burimet e veta qëndron në vend tek vendimi i saj, si qëllim arritjen e administrimit më pas të këtij kontraktimi. Ndonëse afati i hyrjes së Turqisë në BE është një nga temat që përçan qeveritë e institucionet europiane, ajo tashmë është e nevojshme për realizimin e "Bashkimit Europian" të vërtetë, pasi Turqia përbën portën drejt Lindjes në të gjitha efektet, e hap prespektiva gjeopolitike shume tërheqëse. Mundësia për të patur një treg të ri nga i cili të nxirren fitime e forcë pune është vetëm një aspekt pasi pastaj hyn kontrolli i reformave institucionale e kështu edhe i naftësjellësve.

Zgjerimi parashikohet me qëllim dhënien e oksigjenit ekonomisë europiane që sot gjendet në një situatë vend-numero. Të gjitha Shtetet sot gjenden në po të njëjtën gjendje, e treguesit ekonomik po përkojnë që të gjithë drejt niveleve të pasigurta: inflacion i lartë, reduktim i eksportimeve si pasojë e dollarit të fortë e të mungesës së rregullimit të importimeve, kriza financiare të grupeve të mëdha internacionale, përpjekje të qeverive për të transferuar ndihma publike, rrezik privatizimi të shërbimeve publike, pamjaftueshmëri të fondeve për pensionet. Në njëfarë mënyre, kriza e dollarit që po përgatitet në mënyrë gjithnjë e më të vendosur po përfshin Europën e po skicon një trend ekonomik të standartizuar, e problemet që duket se i përkisnin vetëm një Shteti tashmë u përkasin të gjithëve. Sidoqoftë parashikimet e publikuara nga Komisioni flasin për një rimarrje të ekonomisë në 2007, rimarrje që përkon pikërisht me hyrjen e Shteteve të tjera në Be që do i japin kështu nxitje të reja për zhvillimin.

Firmat e mëdha po drejtohen drejt shembjes e për këtë arsye politika ekonomike e qeverive është drejtuar pothuajse e gjitha për nxitjen e investimeve më afate të gjate të Firmave të vogla e të mesme, apo për një përqëndrim të tyrin në distrikte me qëllim ndërtimin e një force ekonomike duke u bazuar tek ato. Për të njëjtin shkak po bënte rrugë brenda sferës financiare europiane ideja e një burse vetëm europiane, gjatë shkrirjes së Euronext-Deutsche Bourse e Bursës Italiane, që ishte në një farë kuptimi e lidhur me Bursën e St.Petersburg-ut, që sëshpejti do jetë portali i ri i lëndës së parë e i energjisë së Kontinentit Europian. E tillë përpjekje është sabotuar në njëfarë mënyre nga Nyse, që ka arritur të tërheqë vëmendjen e Euronext, duke e larguar nga idea e krijimit të kësaj force financiare në Europë që do varroste akoma më shumë dollarin e do i jepte euro-s akoma më shumë forcë, pasi do lidhej me rublo-n e do kishte përfituar si fond garancie një burim energjie. Skandalet që sot kanë goditur Rusinë, Francën, Italinë janë të gjitha të drejtuara e të instrumentalizuara si qëllim krijimin e një paqëndrueshmërie të përhapur e t'u lejojë lobeve të qeverisin zgjedhjet ekonomike pa u shqetësuar nga askush. Vetë Turqia e ka përceptuar se situata po i ikte nga duart, e ka vendosur kështu t'i ndalojë kontraktimet në një pikë kritike, për të shtënë në dorë një pozitë avantazhi ndaj Komisionit Europian, që nxiste për një zgjidhje të problemeve në kohë mjaft të shkurtra.

Kushtetuta Europiane: një tradhëti e madhe ndaj politikanëve

2006-12-20T20:36:00.000+01:00

Zgjërimi i Bashkimit Europian ka mbërritur tashmë në një moment mjaft kritik, përsa Shtetet që kanë aderuar në projekt po kalojnë probleme të thella të brendshme mes kontestimesh popullore e skandalesh politike. Njëkohësisht negociatat me Turqinë kanë patur një ndalim të rëndë, pavarësisht nga presionet e Komunitetit Europian e kontradiktat e forta në frontin qipriot, me përmbysje të vazhdueshme të negociatave mbi konçesionet reciproke për t'u bërë për të hyrë në Europë. Në mënyrë të padukshme, është hapur një e ç arë e qartë edhe mes Shteteve themelues, si Franca e Gjermania duke e inkuadruar në mënyrë mjaft kritike politikën aktuale monetare të Bqe, e konsideruar tashmë e paaftë për t'iu përgjigjur egzigjencave të Shteteve në veçanti që shohin të rritet inflacioni zbritjen e eksportimeve e fuqinë blerëse të rrogave të tyre. Në tërë këtë fat gjendje mjaft të keqe e pasiguri brenda Shteteve, Qeveritë vazhdojnë të rilançojnë projektin e Kushtetutës pa hapur kurrë një debat politik analizash e diskutimesh kritike të artikujve që përmban. Fakti qëndron se Franca, Belgjika e Hollanda i kanë thënë jo Europës së Komisioneve e Bankierëve. Kjo kushtetutë tejkalon rolin normal që duhet të kishte brenda një demokracie, duke futur artikuj që fiksojnë përfundimisht disa orientime ekonomike "liberaliste", cilëtdo qofshin këta ndryshime maxhorance politike të përftuara nga zgjedhjet e ardhshme. Kushtetuta i bën definitive politikat ekonomike për të ardhmen, zgjedhja e të cilave zakonisht duhet duhet të varet nga elektorët, e mundet edhe të variojë me kalimin e kohës: politika ekonomike e sociale kështu është bërë "kushtetues", gjë që nuk ndodh në asnjë kartë kushtetuese por me shprehje e terma të vagëllta. Kjo vihet re nga një lexim i sipërfaqshëm, duke gjetur po të njejtat fjalë e po të njëjtët nene që ishin tek Traktatit për Tregun e Përbashkët e kushtetutës së Bashkimit monetarë, me ndryshim se sot duhet të ndërtohet një bashkim politik, e kjo bëhet pa principe demokratike.
Qëllimi i kësaj Kushtetute është me siguri mbyllja definitive e vendeve europiane në një këmishë frenuese liberale, pa asnjë mundësi për të ndryshuar politikë në vazhdim, në mënyrën më apsolute, përsa neni IV-443-3 (bashkangjitje në Kushtetutë) për t'a modifikuar do nevojitet unanimiteti i Shteteve (aktualisht 25) gjë që në praktikë është e parealizueshme.

Se Kushtetuta Europiane është paralajmërimi i një Shteti Totalitarë, që nuk bazohet tek populli e as tek demokracia, mund të kuptohet menjëherë me intuitë, por t'a lexosh e t'a studiosh në kuadrin e të ardhmes sonë mjaft më makabër nga sa mund të imagjinohet.
Shumë nga përmbajtjet e saja, që duhet të ishin të pakprekshme e të shenjta, siç janë të drejtat themelore të njeriut, janë subjekte interpretimi e përjashtimesh në rast se verifikohen ngjarje të caktuara.

Në fakt vendoset që shpjegimet për interpretimin e Kartës së të drejtave themelore (pjesa e II e Kushtetutës) duhet të ndiqen nga juridiksione të Bashkimit e të Shteteve pjestare (neni. II-112, 7), por Kushtetuta mbytet me sqarimi që në fund nuk lejojnë aplikimin e Kartës së të Drejtave themelore, pasi vendosen në raste mjaft të veçanta e të detajuara që Shtetet nu mund t'i drejtohen pjesës së II të tekstit.
Bëhet fjalë për bashkangjitjet në Kartën e të Drejtave themelore, që figuronë në nenin. 12 seksioni A të aktit final" (pjesa IV) në fund të tekstit të kushtetutës por pjesa juridike përbërëse (neni IV-442), që kanë si qëllim përcaktojnë në ç'mënyrë nenet e ndryshme duhen interpretuar e aplikuar si nga juristët ashtu edhe nga politikanët (neni II-112,7).

Kështu ndërsa Karta e të drejtave themelore ndalon dënimin me vdekje (neni II-61), neni 2 paragrafi 3 i bashkangjitjes 12 ("Deklaratë që i përket shpjegimeve relative të Kartës së të Drejtave themelore", pjesa IV e Aktit final) dikton një sëri përjashtimesh për të drejtën e jetës: (neni 2, par.2) pohon se vdekja nuk konsiderohet si shkak për thyerjen e së drejtës për të jetuar nëse është e nevojshme për të siguruar mbrojtjen e çdo personi kundra dhunës illegale, për të kryer një arrest të rregullt ose për të ndaluar arrtisjen e një personi të burgosur, për të shtypur një revoltë ose një kryengritje.
Një Shtet, mund të parashikojë në legjislaturën e tij dënimin me vdekje për aktet e bëra në kohë lufte apo në rast rreziku kërcënues lufte (neni 2, par. B i bashkalidhjes nr. 6).
Është legalizuar kështu vrasja për vetëmbrojtje e dënimi me vdekje, në raste mjaft të përgjithshme e subjekte të pushtetit të tepërt vetëgjykimor: sot nuk egzistojnë më luftrat në territorin europian, një kryengritje popullore është një kundërshtim i dhunshëm i popullit, ndërsa "rreziku kërcënues i luftës", është një "kërcënim aktesh terroriste".

E akoma, Karta e të drejtave themelore vendos që qytetarët nuk mund t'i nënshtrohen në gjëndje skllavërie ose të detyrohen të bëjnë ose një punë të shtrënguar e të detyrueshme (neni II-65). Sidoqoftë shtesat saktësojnë që puna e detyruar nuk është i ndaluar nëse aplikohet tek të burgosurit, e pyesim veten cilët janë pra të burgosurit tanë në një periudhë paqeje të kontrolluar përveç kërcënimeve të terrorizmit. Përveç kësaj autorizojnë kërkesën e qytetarëve per punën e detyrueshme në rast "krize ose fatkeqësie natyrore që kërcënojnë jetën apo mirëqënien e komunitetit (neni 5 par.2 i bashkalidhjes 12, pjesa IV), ku për "punë të shtrënguar e të detyruar" çdo punë që duhet të kryejë një person i burgosur është në periudhën e lirisë me kusht, çdo shërbim i llojit ushtarak i propozuar në zëvendësim të shërbimit ushtarak, çdo shërbim i kërkuar në rast krize apo fatkeqësie natyrore që kërcënojnë jetën apo mirëqënien e komunitetit, çdo punë apo shërbim që bën pjesë në detyrimet qytetare normale.
Sëfundmi është bërë objekt variacioni edhe e drejta e lirisë dhe e sigurisë (neni II-66), pasi (tek par. 1 e nenit 5 të bashkalidhjes 12) burgimi bëhet edhe pëe një dyshim të thjeshtë apo si rrugë parandaluese, apo për personat "ngjitëse", "të çmendur", "të droguarit kronikë" apo "vagabondat".
Kushtetuta me ç'duket mbron për më tepër të drejtën e privacy së qytetarëve nga spiunazhi mbi linjën telefonike e në postën elektronike, me mikrofone e mikrokamera në vendbanim (neni II-67, par.1), por mund të përdoret spiunazhi në jetën private kur nevojitet për mirëqënien ekonomike të vendit, mbrojtjen e rregullit, parandalimin e thyerjeve penale ose akoma për "mbrojtjen e moralit" e mbrojtjen e të drejtave e lirive të tjerëve (par.2 i nenit 7 të bashkalidhjes 12). Çdo person ka të drejtë për mbrojtjene e të dhënave personale, që duhet të trajtohen në mënyrë të ndershme, duke u bazuar në konsensusin e titullarit të tij që ka të drejtë t'i korrigjojë ato (neni II-68), por bashkalidhjet (neni 7 bashkalidhja nr.12) ia referojnë të gjitha përjashtimet e rastit direktivës 95/46/CE e rregullores nr. 45/2001 të Parlamentit europian e të Këshillit të 18 dhjetorit 2000 [?!]. Kjo për të thënë që me siguri kjo e drejtë jo vetëm ka përjashtime mjaft të vagëllta pasi ka shtyerje nga burime të jashtme për t'i trazuar idetë, por ngjall dyshim se të njëjtat limitime do jenë objekt i vazhueshëm rishikimi pasi direktivat e rregulloret ndryshojnë çdo ditë.

Kufizimet e lirisë së të shprehurit e të informacionit (neni II-71) autorizohen kur janë "parashikuara nga ligji" e janë masa të nevojshme për "sigurinë kombëtare, sigurinë publike, mbrojtjen e urdhrit e parandalimin e krimit", për "mbrojtjen e shëndetit apo të moralit" (neni 11 bashkalidhja 12).

Përsa paraprin mund të duket antidemokratike, në vazhdim të neneve flitet për Klonim Njerëzor, pasi ndërsa Karta e të drejtave themelore e ndalon (neni II-63), bashkalidhjet (par. 2 i nenit i bashkalidhjes 12) jo vetëm që bëjnë referime akoma nga burime të jashtme, por saktësojnë se nuk ndalohet klonimi riprodhues, e pastaj as i autoriozojnë e as i ndalojnë format e tjera të klonimit. T'i lihet një hapsirë kaq e gjërë vlerësimit të një teme me rëndësi kaq themelore është një krim i vërtetë, meqë iu rivihet vendimi i fundit komiteteve bioetike, komisioneve të përbëra nga mga të njëjtat industri farmaceutike e bioteknologjike, konsulentëve privatë që nga "përgatitja teknike" e tyre janë në gjendje të vlerësojnë me më shumë mençuri çfarë është "bioetike" e çfarë "nuk është bioetike".

Asgjë nga e gjitha kjo nuk iu është dhënë qytetarëve italianë, që as janë thirrur me një referendum legjitim, të autorizojnë një padrejtësi të tillë të Shtetit italian, e kundërta e asaj që ndodhi në Francë, e cila bëri një fushatë të plotë informuese. Legjionet Kundra në fakt kanë patur epërsi, falë një afrimit krejtësisht të ndyshëm nga pjesëmarrja politike, ndërsa në Itali një rreth i ngusht personash kanë ratifikuar një zotim në emër të të gjithë popullit pa ngritur më parë çështjen. Transferimi në duart e entiteteve të pa zgjedhura nga një pushtet kaq të madh, me norma e rregulla që nuk mund të hiqen, të cilat i japin karakter kushtetues krejtësisht të ardhmes që na pret.

Kushtetuta europiane, ashtu siç është e shkruar, komplekse, e gjatë e jo transparente, pikërisht nga baza e këtyre mekanizmave që ia pasojnë burimeve të jashtme e të egzistencës së Aleatëve të interpretimit pothuajse të padukshëm, është pasqyra e Europës që po ndërtojnë. Ndërtesa komunitare aktuale është vetëm një ndërtesë intelektuale mbështetet mbi urrejtjen ndaj shtetit, por kurrë nuk ka mbijetuar një federatë Shtetesh pa respektuar secilin nga popujt. Europa liberale nuk do bëj tjetër përveç se do e rëndojë pabarazitë në gjirin e vendeve e t'a ushqejë dhunën shoqërorem duke vënë në rrezik qëndrueshmërinë e Shteteve që ngadalë - ngadalë do zhduken pasi çdo fuqi do përqëndrohet në duart e komisioneve të ekspertëve të Bashkimit.

Duhet të jemi tashmë koshient se anëtarët kryesorë të "Tryezës së Rrumbullaktë Europiane" e të komisioneve të emëruara me rastin e redaktimit të direktivave janë po të njëjtët këshilltarë të multinacionalëve. U përkasin atyre t'i krijojnë infrastrukturat e korridorët, të financojnë projektet, të promovojnë kërkimet shkencore, fushatat e vaksinimeve, politikat bujqësore, shoqëritë e konsulencës që Administrimet lokale duhet të kontaktojnë. Bankat e multinacionalët kanë vepruar në mënyrë të atillë që këshilltarët e avokatët e tyre të zënë vendet kryesore në qendrave drejtuese në mënyrë që të bëhen krahu i tyre i armatosur kundra kombeve e drejtësisë, ushtria e tyre. Ashtu siç Shoqatat e organizatat botërore, siç është Transparency International, shoqatat e konsumatorëve, financohen nga Komuniteti Europian me fondet e privatëve.

Tryeza e Rrumbullaktë Europiane
Kryetar: Helmut Maucher - Nestlé
Zëvendëskryetar:
André Leysen - Agfa-Gevaert
Davide Simon - British Petroleum

Anëtarë:
Américo Amorin - Amorin Group
Percy Barnevik - ABB
Jean-Louis Beffa - Santo-Gobain
Marcus Bierich - Robert Bosch
Peter Bonfield - British Telecom
Corno Boonstra - Philips
Simon Caims - B.A.T Industrie
Bertrand Collomb - Lafarge
François Cornelis - Petrofina
Alfons Cortine di Alcover - Repsol
Gehrard Cromme Fried - Krupp
Etienne Davignon - Shoqëri e Përgjithshme e Belgjikës
Carlo de Benedetti - Olivetti
Casimir Ehmrooth - UPM Kymmene
Jean-René Fourtou - Vivendi Universal
(edhe ish-kryetar i Rodano-Poulenc i kthyer në Aventis para se të shkrihej me Sanofi-Synthelabo)
José Antonio Garrido - Iberdrola
Fritz Gerber - Hoffmann-la Roccia
Ronald Hampel - Këtu, Ndërkomëtarja Chemical Industrie,
Cornelio Herkströter - Reale Dutch Shell
Daniele Janssen - Solvay
Jak Kamhl - Profilo Holding
Davide Lees - GKN
Flemming Lindelov - Carlsberg
Pietro Marzotto - Marzotto
Jérôme Monod - lionese delle acque
Egil Myklebust - Norsk Hydro
Théodore Papalexopoulos - Titano Cement
Heinrich von Pierer - Siemens
Lars Ramqvist - Ericsson
Edzard Reuter - Aerobus Industria
Cesare Romiti - Fiat
Nigel Rudd - Oilkington
Richard Schenz - OMV
Manfred Schneider - Bayer
Jürgen Schaempp - Daimler Benz
Louis Schweizer - Renault
Mickael Smurfit - Jefferson Smurfit
Morris Tabaksblat - Unilever

Hyrja

Karta e të Drejtave

Kushtetuta nen për nen

Teksti i plotë

Protokolle e bashkalidhje I e II

Deklarata e Akti final

Agimi i Totalitarizmit të padukshëm

2006-12-15T00:15:00.000+01:00

Ngjarjet e historisë sonë aktuale, mes skandaleve të spiunazhit, vdekje të dyshimta, atentate e konflikte internacionale, nuk janë tjetër veç sinjalet e një lufte botërore mes superfuqive që nuk ka përfunduar ndonjëherë, e po shpie drejt një lufte jo konvencionale.

Nuk egzistojnë armiq e alleatë, luftrat nuk deklarohen por luftohen jashtë kufijve të tyre kombëtarë, në zona ku tashmë egzistojnë konflikte sociale, me armë të padukshme e biologjike, që përjetësojnë etnocidin e popujve në heshtje e çojnë në një totalitarizëm që shkatërron në mënyrë të padukshme.

Janë krijuar kështu blloqe të mëdha ndikimi me krijimin e organizmave sovranacionale, e kolonilizmi ekonomik, duke përdorur sistemin ekonomik si një vend ndeshjesh e është kërkimi shkencore arma e vërtetë me të cilën të krijojnë totalitarizmin e ri. Teknologjia sot është në duart e privatëve, duke qënë se iu është zhvatur Shteteve, ose institucione paraushtarake mjaft të centralizuara e sovranacionale. Kërkimet e tyre janë rreptësisht të rezervuara, të mbuluara nga sekrete eksperimentimesh e ligjshmëria e zbulimeve dhe e teknologjive gjykohet vetëm pas hyrjes së tyre në treg: është shoqëria ajo që duhet, me anë të komiteteve bioetike e mjeteve të ndryshme mediatike, të përshtatet me teknologjitë e reja.

Një Shtet sot vendos pushtetin duke përdorur energjinë, teknologjinë, ndërsa konflikti i ndezur është pasoja e një lufte të deklaruar më parë e të luftuar tashmë.

Shtetet e Bashkuara kanë deklaruar një luftë për kontrollin e hapsirës, duke ia ndaluar hyrjen armiqve të Amerikës e duke imponuar administrimin, pasi që nga 2008 do fillojnë të ndërtojnë stacione në Hënë e në 2020 baza fikse, të pajisura me proçese në gjendje të prodhojnë ujë e pra energji. Fuqia e hapsirës është pjesë integruese e strategjisë amerikane të "monitorimit" në kohën reale të planetit, e me kalimin e gjeneratave e mundësive të ofruara nga evolucioni i teknologjive, sundimi i tij do jetë i pakundërshtueshëm, pasi momentalisht nuk egzistojnë realitete të krahasueshme e po aq të organizuara.

Në fakt kanë çuar përpara një politikë që synon të mbajë vazhdimisht një humnerë teknologjike mes tyre si dhe për mbarë botën, për të ruajtur rolin e tyre brenda sistemit e të nxisin një model shoqërie. Është një politikë kjo shume e vlefshme dhe e mirë planifikuar në nivelin virtual, sepse është krijuar një rrjet i forte e fleksibël, duke martuar novacionin teknologjik, nëpërmjet mjeteve financiare private, informacione e inteligjenca ekonomike, për të drejtuar më pas ndikimin politik e kulturor përmes mediave.

Lëshimi i misionit në hapsirë Galileo në një farë kuptimi i ka djegur disa etapa, e ka vendosur Amerikën para çdo vendi tjetër në korsinë për të përfitimin e hapësirës, që do jetë trampolini për t'u hedhur në kontrollin global e kapjen e energjisë që rrjedh nga universi. Baza në hënë do jetë një stacion i rëndësishëm logjistik për eksplorimet në hapsirë e në udhëtimet ndëryjore, një hap i parë drejt Marsit që është gjithnjë e më i afërt. Europa, nga ana e saj, për të mbajtur ritmin, duhet t'a ndjekë këtë realitet e t'a ndjekë sa më shumë që të jetë e mundur e në optikën e kësaj prespektive, po ndërton aparatin burokratik për të përqëndruar politikat energjitike e laboratorët e kërkimit brenda instituteve sovranacionale që do ndjekin direktivat e institucioneve e komitetet e pazgjedhura: në këtë mënyrë do jetë e mundur të kapërcehen pengesat e ngritura nga opinioni publik e nga legjislacionet e veçanta e të ndryshme. Njësoj edhe Rusia pa bën një skenë përreth të gjitha burimeve të saja, për të arritur, si një escalation, objektiva gjithnjë e më prestigjoze: përdor rrjetin e saj të intelligence për kontrollin e burimeve, gazit e naftës për kontrollin gjeopolitik të Europës, përfitimet e tregut europian për të pushtuar multinacionalët e transporteve dhe të atyre të industrise së aeroplanëve e anijeve kozmike. Qëllimi i saj final është ai i të paraqiturit si një Shtet sovran e i pavarur kundrejt një lobbies që dëshiron totalitarizmin si fakt, e për të realizuar këtë duhet të jetë edhe një altrenativë pushteti përballe tjetrës.

Dëmi i shkaktuar rrjetit elektrik europian ka vënë në dukje tashmë rreziqet e liberalizimit për një financim të mirë e siguri në shërbimi publik esencial. Logjikat e përfitimit dhe të konkurrencës së pandershme të firmave private prodhuese të energjisë apo të shpërndarjes kanë vënë në rrezik sigurinë publike, pasi një Shtet pa energji është si vatër revoltash e gueriljesh, në kërkimin e dëshpëruar të burimeve. Bashkimi Europian nga e tij, nxit liberalizimin e promovimin e intergrimit të një rrjeti europian, që i nënshtrohet kontrollit të komisioneve e enteve të varura direkt nga Komisioni Europian, duke shkapërcyer sovranitetin e Shteteve e duke marrë një pushtet që nuk u përket e që nuk iu është dhënë kurrë. Në këto sektore strategjikë, do ishte oportune të rifutej një administrim publik, që frymëzohet në garantimin për të gjithë të hyrjes së pakushtëzuar të burimeve jetësore për një novacion në shërbim të komunitetit. Por kjo do të thotë ligjshmëri më e lartë se normalja e një Institucioni tashmë shumë më të fortë, që mund të ndodh vetëm duke mbrojtur të drejtën e egzistencës për hyrjen në përdorim të burimeve jetësore që tashmë është zhdukur nga Kushtetutat.

Një nga objektivat strategjike të lobeve të fuqishme që fshihen pas Shteteve është ai i arritjes së kontrollit krejtësisht të automatizuar të prodhimit të energjisë e të burimeve të tjera. Duke kontrolluar evolucionin e klasave të ulta, elita mund t'a arrijë dominimin e energjisë, në mënyrë që masa nuk do ketë në vetvete rëndësi si burim energjitik esencial: logjikat e kontrollit mendore nuk mund të jenë më të nevojshme, pasi nevojshmëria do jetë e vetmja armë bindëse për të përdorur kundra masës. Deri në atë moment do të nevojitet të fitohet aprovimi i popullit për të punuar e për t'i deleguar të tjetër në marrjen e vendimit, për të evituar ndërhyrjen brenda proçesit të transferimit final të burimeve të energjisë ndaj kontrollit të elitës.

Nëpunësit në fakt kanë gjithnjë e më pak mundësi vendimi, me që u duhet të ndjekin fjalë për fjalë proçedura të ngurta e të paracaktuara, siç janë protokollet e informacionit.

Falë robotizimit, informatikës, e inteligjencës artificiale, prodhimi e transporti i energjisë e i mallrave sëshpejti do të bëhen pothuajse tërësisht nga sistemet automatike: numri i personave realisht të nevojshme për mirë funksionimin e sistemit prodhues do të jetë shumë më inferior në krahasim me nëpunësit aktualë, duke çuar në eleminimin e popullatës së panevojshme. Bëhet fjalë për një eleminim të padukshëm, gjatë shfuqizimit progresiv të hyrjes në hapsirën jetësore, për ushqimin, shëndetin, edukimin, të informacioneve e energjisë. E kështu sistemi ekonomik çon në 40% të çmimeve ushqimore, të anullimit apo të zvoglimit të asistencës sociale për të papunët, uljen e pensioneve, shkatërrimin e sistemeve të edukimit e atij të shëndetit publik, e privatizimit të tregut të elektricitetit.

Të fuqishmit e botës do krijojnë Shtetet e tyre personale brenda ujrave territoriale internacionale nëpërmjet platformave të lëvizshme që krijojnë ishuj prej së vërteti, duke zbatur me stil të lartë aq sa bëhet me platformat për nxjerrjen e naftës, tashme seli në universitete mjaft prestigjoze. Ky projekt është realizimi i "ishullit në formë spirale" imagjinime të stilit Jyl Verne: 300 metra të gjëra e 400 të gjata, me 10.000 banorë.

Janë aktuale projektet për ndërtimin e ishujve artificiale të lëvizshëm, të arritshme me helikopter apo anije, që mund të deklarohen territor autonom e të bëhen parajsa fiskale, kështjella të padukshme për radarët prej milardari, qëndrat e fuqise e të vendimit jashtë botës e ligjeve të njeriut.

Po zhvillohen kështu dy universe paralele që përjetojnë një fat krejtësisht të ndryshëm: urdhri i parë, ai i shpallur zyrtarisht, është i aplikuar ndaj shoqërisë që ndodhet poshtë, publikut, qytetarëve të zakonshëm; i dyti urdhër është ai që mban realisht shoqërinë, i aplikuar për "botën e lartë", mbajtësit e pushtetit ekonomik e të organizatave.

Në një pozitë ndërmjetëse, duke luajtur rolin e multifytyrës, do të kundërvihen Shoqatat e Komitetet e ekspertëve, opinioni i të cilëve do interpretohet nga "qytetarët" si një ligj i paanshëm e ekonomikisht korrekt. Por do të trajtohet nga një qeveri "përdoruesish" nga ana e agjencive private, që do shpërndajnë një shërbim administrativ e përfaqësues prej së vërteti në vend të autoriteteve lokale.

Ky është agimi i totalitarizmit të ri, me armë e instrumenta jo konvencionale, në shërbim të lobeve të fuqishme e të padukshme, që ia kanë arritur të realizojnë kështu projektin ambicioz të Hitlerit.

Pse Etleboro frikëson?

2006-12-11T21:04:00.000+01:00

Përgjigja për një pyetje të tillë qëndron në natyrën e thellë të Etleboro-s, e kuptuar nga pak kush pasi nuk i përket kohëve në të cilat jetojmë, por së ardhmes. Kush e opservon dhe e monitoron pa i kufizuar kërkimet e tija, e di mirë se ajo është anomalia e sistemit, por që tolerohet për të lejuar që vetë sistemi të mbijetojë. Përmban një revolucion të jashtëzokonshëm që vetëm ai që do t'a përkul për t'a shkatërruar, pasi Etleboro shënon fundin dhe fillimin e një dimensioni të ri të ekonomisë e të politikës, e kështu edhe të mendimit. Rrjeta do të revoluciononte botën e ndërmarrjes së vogël e të mesme, të studentëve e profesionistëve të rinj, të monetës, e kështu edhe të koncepteve të informacionit, të politikës e përdorimit të fjalëve. Do jetë pra dimensioni i mendimit, në të cilin mund të mbijetohet në një shoqëri të çnjerëzuar ku mund të shfrytëzohet hibernetika pa u shfrytëzuar nga fajdeja: në bazë do ketë gjithmonë një koncept etik që vendos individin e mendimin e tij në qendër të çdo gjëje.

Inteligjencat duhet të rrjedhin në një sistem hibernetik, në të cilin informacionet, njohuritë e eksperiencat mund të ndahen sëbashku për t'i paralajmëruar pjesëtarët e saj në mënyrë të barabartë, duke eleminuar manipulimet në përcaktimin e klasifikim e këtyre të fundit. Në brendësinë e tyre do të aktivizohen disa mekanizma prapavepruese, në bazën e të cilave secili vendos informacione, do të marrë po aq në mënyrë të drejtë, për të patur si këmbim një avantazh të njëllojtë për sakrificën e burimeve të tija.
Çdo person e çdo aktivitet ekonomik do të informatizohet, do të zotërojë një nënshtetësi digitale, një identitet informatik, apo një e-mail e një faqe elektronike, duke u bërë pjesë e të një database virtuale që ia atribuon një identitet universal. Në këtë mënyre do të formohen qytetet, komunitetet që do jenë të hapura e të arritshme përmes platformave që shërbejnë si server e si database qëndrore. Krijohet kështu një rrjet shpërndarës, pa asnjë fuqi qëndrore e hierarkike, i rregulluar nga një kod etik informatik. Të gjithë software e sistemet operative duhet të posedojnë një “kartë identiteti”, apo karakteristika e funksione e efekte transparente e koherente ndaj një protokolli që përcakton limitet etike e morale.
Çdo ndërmarrje mund të komunikojë me firma plotësuese ndaj aktivitetit të saj, duke i dhënë zanafillë krijimit të konsorciumeve e shoqatave spontane. Tregu mund të organizohet për të optimizuar konsumin e burimeve të energjisë: kalimet e veçanta do të përqëndrohen e shoqerohen me të tjera të ngjashme, për të mundur koston e transportit si dhe atë të rregullores së shkëmbimeve.
Rrjeta do organizojë entitete duke koordinuar informacionet që i rrethojnë ato, e në mënyrë automatike e të pavarur ndaj një aparati burokratik e qëndror, do kontrollojë ligjshmërinë e paligjshmërinë e një akti: nëse nuk i korrispondon kodit etik të Rrjetës nuk mund të hidhet brenda saj.

Nëse e ardhmja do të përbëhet nga një ekonomi e rregulluar nga monedha elektronike, Rrjeta do të krijojë një ekonomi të bazuar mbi principin e bashkësive intelektive e të punës. Monedha nuk do jetë tjetër veçse një file, që do përmbajë brenda saj një llogari personale, një saldo krejtësisht akreditimi e adebitimi. Vlera e shkëmbimit do të përcaktohet nga një njësi matëse të vendosur herë pas here nga Rrjeta mbi bazën e vlerës së burimit, të cilin komuniteti e ka në dispozicion. Shuma e shkëmbimeve të produkteve do jetë ajo që sot përbën emetimin e monedhës, me një ndyshim të thellë që do ketë rezervën e saj ekonomike në potencialin prodhues, në pronësinë intelektuale të komunitetit. Çdo aktivitet intelektiv që mund të përkthehet në diçka që mund të jetë objekt shkëmbimi, falë ndërtimit të një ndërmarrje virtuale, do të ketë më sëfundi një vlerë jo të paktë: edhe individi nuk do e humb vlerën e tij nga pasojat e një zhvlerësimi monetar. Çdo subjekt mund të hyjë tek shpërndarja e huave, të vëna në dispozicion pikërisht të firmave që kanë burime për të investuar, në bazë të asaj që janë në gjendje të prodhojnë, të kompetencave të tyre specifike. Çdo entitet intelektiv do të hyjë si pjesëmarrës në një kategori.
I gjithë tregu monetar administrohet kështu nga një program në bazën e një mekanizmi akreditimi e adebitimi me kompensime virtuale, duke aplikuar modelin e peer-to-peer për shkëmbimin e mallrave, në vend të informacioneve. Individët bëhen kështu "institute kredie": huaja e kërkuar do i jepet një grupi personash që i përkasin të njëjtës kategori. Çdo kreditor do e shohë paranë e tij tek përdoret dhe debitorët kreditorët e tyre. Por nëse një ditë Etleboro, nëpërmjet Rrjetës së saj do i japë një terminal çdo ndërmarrje, kushdo mund t'a pranonte investimin e ndërmarrjet vetë mund t'a realizojnë. Sëshpejti do krijohet një port i përjashtuar nga shpenzimet e transportit mes Serbisë e Rusisë, e në atë pikë firmat e vogla e të mesme mund t'a bëjnë një urë me të vërtetë.

Nëse Etleboro monitorohet pra vazhdimisht, sepse një eksperiment është bërë e pas këtij do bëhet një tjetër hap përpara, deri kur Rrjeta do jetë në gjëndje të qeverisë ekonominë. Ndryshimi i sitemit ekonomik nuk do i shkatërrojë ndërmarrjet por do i rrisë ato në kulmin e suksesit pasi e kanë tashmë një infrastrukturë informatike, nuk kanë pse të bien pre e fajdes për t'a krijuar këtë në momentin e nevojës ekstreme, sepse është i domosdoshëm.
Sot kemi pranë nesh gjithnjë e më shumë persona, sepse Etleboro është i pranishëm, ndodhet në një pikë aq strategjike sa i bën të dridhen armiqtë e saj: sot na druhen, pasi personat kanë filluar të kuptojnë, flasin për ne e hyjnë brenda sistemit, në konceptet e reja. Beteja kundra mendimit po e fitojmë, ndërsa lufta në aplikimin e tij do luftohet nga të gjithë, nga ato që do e kenë kuptuar e do duan Rrjetën para çdo gjëje. Duke u dridhur janë tërbuar të gjithë kundra Etleboro-s, e tani largohen. Ai që dukej një projekt falimentues, i përbuzur e i vënë jashtë ligjit, po bëhet një realitet tepër i afërt.

Marrëveshja mes CLM e Etleboro për Intelligence

2006-12-09T16:36:00.000+01:00

Pas fitores në Bernë, Etleboro ka përmbyllur ditën e djeshme një marrëveshje me Comitato di Liberazione Monetaria (Komitetin e Lirimit Monetarë). Ka patur një rrahje të gjatë mendimesh, që zgjati gjithë natën gjatë së cilës iu është paraqitur majës së CLM, të cilët janë Argo Fedrigo, Alvise Fedrigo e Prof. Alberto Marino, sistemi i Rrjetës në kompleksitetin e gjërësinë e saj.
Kjo marrëveshje shënon kështu një fillim të dobishëm e të rëndësishëm bashkëpunimi që do ketë si qëllim primar e të vetëm atë të shërbimit të një instrumenti për mbrojtjen e tutelimin e ndërmarrjeve të vogla e të mesme, në analizën e sistemit ekonomik e teknologjik. Etleboro do të bëj punën e intelligence, e të japë gjithë asistencën teknike të nevojshme për zhvillim e të gjitha programeve administruese e përpunuese të të dhënave që iu përgjigjen kërkesave të ndërmarrjes së vogël e të mesme. Nuk do ndërhyjë apslutisht tek zgjedhjet lokale, por do vëjë në dispozicionin e të gjitha ndërmarrjeve Rrjetën, me një programim përtëritës, i kujdesshëm në evolucionin e tregjeve si dhe evolucionin e vazhdueshëm. Do të përftohet pra një raport i ngushtë në shkëmbim e bashkëndarjen e të dhënave me njëri-tjetrin, si qëllim zgjërimin e Rrjetës, për t'a sjellë jo vetëm në Itali e në Europë, por edhe në vëndet Lindjes deri në Rusi. Etleboro do shërbejë si pikë referimi për firmat jashtë vendit apo që duan të internacionalizohen, duke i ofruar një asistencë në gjetjen e partnerëve e në përmbylljen e kompromiseve. Perveç kësaj, do të promovojë një aktivitet bashkëpunimi të vazhdueshëm mes ndërmarrjeve, duke respektuar burimet e pasurisë së vendit mikpritës, për të realizuar një pasurim reciprok pa varfërim.

Ndërsa sot tregu udhëton drejt çmaterializimit të ndërmarrjeve, sistemit tone ekonomik i mungon një autostradë telematike, prej strukture virtuale që u mundëson firmave të vogla e të mesme të rriten pa humbur në një strukturë piramidale, duke i vlerësuar burimet e saja, e me to edhe edhe pasurinë lokale. I tillë boshlëk mund të mbushet eksluzivisht përmes një sforcimi të secilit në veçanti duke e informatizuar aktivitetin e tij, për t'u përfshirë, takuar e shkëmbyer më pas brenda një vendi virtual, që do bëhet pasqyra e ekonomisë reale. Qëllimi është dhënia e një hapësire projekteve inovative, sipërmarrjes rinore e ndërmarrjeve operuese në sektorin e manifakturiervëve e të prodhimit, që janë edhe bashkëbiseduesit kryesorë të “forcës së punës” e të “made in Italy”. Spontanisht do të krijohen konsorciume e analiza tregu që do mundësojnë uljen e kostos së ndërmarrjes, të organizojnë distrekte industriale prej së vërteti, apo vetëm disa proçese prodhuese.

Biljana Vukicevic , administruese e Etleboro-s e prof. Alberto Marino

Etleboro jep pra informatizimin, që është çelësi që u jep ndërmarrjeve një arme për t'u përballur me tregun e ri, ai i parregullt, tregu i lirë në një Shtet të lirë. Secila duhet të zotërojë një identitet informatik, apo një faqe elektronike në brandësinë e një sistemi të organizuar në kategori. Pranë virtualizimit të aktiviteteve ekonomike, do krijohet telematizimi i ndërmarrjeve, që duhet t'i komunikojnë e t'i bëjnë të udhëtojnë informacionet e tyre në një sistem telematik, virtual, në mënyre që të përmbyllin marrëveshje në kohë të shkurtuara e në çast. Eshtë koha në të cilën nevojitet një shtysë për t'i dhënë konkurrence ndërmarrjes së vogël, e jo krijimit të strukturave të mëdhaja e piramidale.
Sipërmarrësi do të marrë nga sistemi edhe burime e informacione, falë bashkëndarjes së të dhënave në një sistem shpërndarës që i jep informacione çdo firme në mënyrë direkte e të barabartë. Klasifikimi e shkëmbimi i lajmeve dhe i informacioneve është baza për prodhimin e studimeve e analizave të tregut, në realitetin ku ndodhet firma, që shpesh është e errët e shumë komplekse.
Sot ndërmarrja e vogël dhe e mesme punon në një sistem që nuk i krijon instrumentat e nevojshme për t'i përpunuar informacionet që shpërndahen në mjaft rrëmujshëm, e ajo çfare sot ofrohet nga tregu është shumë e kushtueshme e angazhuese, prandaj firmat ose nuk informatizohen, ose ngarkohen me kosto që e bllokojne për shumë kohë. Rrjeta do jetë një vend në të cilin mund të gjenden çdo lloj të dhënash, që nga lajmet aktuale e ekonomike, deri tek të dhënat e ndërmarrjes, të dhëna kontabiliteti, ekonomike e statistike, por edhe ujdi tregtare, taksat e paguara e ligjet.
Etleboro për më tepër do jetë edhe qendër logjistike në të cilin të përqëndrohen aktivitetet e komunikimit e përfaqësimit, duke u dhënë ndërmarrjeve një shërbim kërkimi e zhvillimi që sot nuk mund të përbalohet nga ndërmarrjet e vogla, por që është i domosdoshëm për të njohur tregun në të cilin punohet, mundësitë e burimet që ofron ai.

Kjo marrëveshje shënon sigurisht diçka mjaft të rëndësishme, e pas zhvillimeve të Bernës po krijohen pa dyshim konditat ideale për të ndërtuar një cohë ekonomike më të fortë, për të ndryshuar pak nga pak ndërmarrjet pa shkatërruar sistemin. Kjo do të thotë se dikush ka filluar të shfaqet në ballkon për të parë një realitet, një alternativë të vërtetë. Përfaqesuesit e CLM kanë dëgjuar me shumë entuziazëm e çudi fjalët e Michele Altamura, që është ftuar zyrtarisht t'i vizitojë personalisht ndërmarrjet e të mbajë në Itali konferenca në mënyrë që të gjithë t'i dëgjojnë të njëjtat fjalë. Falenderojmë pra Komitetin e Lirimit Monetarë që besoi tek Etleboro, deri në atë pikë sa bëri një udhëtim për t'a takuar personalisht një person dhe përbërësit e saj, që e kuptoi se nuk jemi antagonistë, por protagonistë të këtij ndryshimi, pa hyrë kurrë, pa hyrë apsolutisht në atë çfarë do jetë politika e administrimi. Do udhëtojmë përkrah me to, përkrah ndërmarrjeve duke qëndruar pa dyshim në prapaskenë e duke i asistuar në këtë luftë të padukshme.

Legjioni i huaj për një front të ri anti-europian

2006-12-07T19:07:00.000+01:00

Acarimi i politikave të emigrimit dhe të shpalljes së ligjeve për të ligjëruar dhënien e nënshtetësisë të huajve, është sinjali i qartë për fillimin e një tregtie skllevërish legale në të gjitha efektet.

Emigrantët do t'i duhet të paguajnë pensionet e popullit të vjetër europian, e të shpëtojnë kështu financën e Shteteve, e me t'u bërë qytetarë do t'i duhet të përmbushin të tjera detyrime qytetari, por pa patur një mbrojtje reale të të drejtave të tyre nga ana e Shtetit të ri. Në fakt për shumë vite, Franca i ka dhënë nënshtetësinë popujve që kolonizonte për të krijuar më pas "legjionin e huaj", ushtria e saj e mercenareve që kanë luftuar në vend të francezëve luftrat e misionet e paqes. Prirja nuk ka ndryshuar aspak, e po përfshin edhe Shtetet e tjera në kufi me Rusinë e Francën për formimin e një ushtrie të përbërë nga qytetarë emigrantë, apo sidoqoftë nga të gjithë qytetarët, që brenda Shteteve përfaqësojnë pakicën, janë të dobët e të harruar nga sistemi ekonomik. Mobilizimi i përgjithshëm është zgjidhja për problemet ekonomike e ringjitje në shkallën sociale, pikërisht siç ka ndodhur në Amerikë, ushtria e së cilës përbëhët më së shumti nga hispanikë e njerëz me ngjyrë, djaloshë që kërkojnë një mënyrë për të paguar studimet apo të kenë një punë. Legjioni i huaj sigurisht do mbërrijë edhe në Itali sapo të ngrihet niveli i integrimit të jetë më i lartë, e mjaft shpejt edhe niveli europian. Europa në fakt ka filluar tashmë t'i ndryshojë edhe fjalët, sot flitet për forcë ndërmjetësimi, për ushtri paqëruajtëse apo humanitare, por gjithmonë flitet për mercenarë që janë në luftë pasi sistemi këtë i ka lënë si alternativë.
Në veçanti, Franca është duke përforcuar strukturat e legjionit të huaj, si qëllim të provojë të shpagohet duke drejtuar, para së gjithash, një politikë energjitike të pavarur në krahasim me Europën. Në Europë po përparon gjithnjë e më shumë rritja e një fronti-antieuropian duke provokuar një përçarje të padukshme por të thellë në brendësinë e Shteteve që kanë gjetur në çështjen e Turqisë një terren të përsosur përleshje. U thotë jo hyrjes së Turqisë në Europë, pasi në themel kjo duhet të jetë e lirë dhe e pavarur për të ndërtuar brenda saj një rrjet ndërhyrje të lidhur me Rusinë. E kështu, acari i Turqisë ndaj Francës në frontin e kooperimit ushtarak, vazhdon t'i lidh marrëveshjet, për integrimin europian. Ndërsa Europa po përçahet, qeveritë tona mëshojnë mbi Parlament për t'a parë të depozituar dokumentin e aprovimit të Kushtetutës europiane, pa ia dhënë popullit mundësine e këtij vendimi. Do mundohen në fakt t'a aprovojnë në qetësi, pasi janë koshient që personat nuk e duan Europën e Bankierëve dhe të Komisioneve të panjohura. Me siguri në të ardhmen, do jene qeveritë ato që do aprovojnë traktatet, duke përftuar si paradoks faktin që do krijohet një Institucion sovranacional, faktikisht një shtet federal, një sistem në formë celule e kontrolluar nga një organizëm qëndror. Kjo është rruga drejt së cilës po drejtohemi e kjo shpjegon edhe fjalët e Presidentit të Republikës, kur u kërkon politikanëve t'a rishikojnë rastin e Kushtetutës Europiane, por nuk i kërkon kësaj qeverie të shpallë një referendum në mënyrë që kjo Karta Europiane të ketë një ligjësim popullor.
Me shumë siguri zgjedhjet franceze do të jenë mjaft të torturuara nga skandale të rënda, e do jenë nën shenjestër ndërrime të mëdhaja skene, e një ndeshje deri në pikën e fundit të gjakut për të nxjerrë në krye fituesin. Lobbies po ndeshen deri në goditjen e fundit për të provokuar izolimin diplomatik nga njëra anë e nga tjetra duke i garantuar vetvetes kontrollin e situatës. Në të njëjtën mënyrë, Franca po fillon të hyjë edhe në Kinë, duke ndjekur valën e Amerikës e duke pritur çastin e duhur për të sulmuar në mënyrë trategjike për të gjetur këtu, jo një treg për të blerë manufaktura, por për të shitur prodhimet e saja.

Realisht jemi kthyer në të gjitha efektet në kohën e Luftës së Ftohtë, me dy blloqet e ndërhyrjes gjeopolitike: shume shtrëngime duarsh, por që fshehin kolpo të ulta e të rënda që alterojnë ekonominë e një Shteti të tërë e jo vetëm të një personi të vetëm. Forcat po kundërshtojnë njëra-tjetrën, e në këtë ndeshje të madhe pronar po bëhet Shërbimi Sekret Ortodoks, i përbërë nga desidentë të vjetër që kanë vendosur të krijojnë një inteligjencë paralele, për të krijuar kështu një forcë kundërshtuese të Lobby-it Paneuropian. Është e qartë për të gjithë ato që njohin sistemin mund të përfitojnë nga krijimi i këtij fronti-europian, pasi janë totalisht pjesëmarrës, ose mund t'a dobësojnë atë nëpërmjet akteve dimonstrative e propagandës. Prej kohësh është në qendër të vëmendjes së mediave rrëmbimi i ish spiunit të KGB, por me shumë siguri do të duhet shumë skenë për të dëmtuar rrjetën e dendur të Putinit apo sidoqoftë të lançojne akte dimonstrative për të goditur Rusinë. Pas kësaj ndodhet pa dyshim një strukturë, që do të sabotojë frontin anti-europian që është i lidhur sidomos me Rusinë. Rrëmbimi i një "spiuni" të Kgb-së është bërë publik me shume bujë, duke e akuzuar menjëherë e direkt Rusinë, e konsideruar si e vetmja që ka mjete në dispozicion për t'a bërë për shkaqe hakmarrje. E dijmë mirë se oligarkitë e lidhura me atë që është konsideruar prej shumicës si "KGB" janë njerëzit e lidhur ngushtë e brenda një strukture që nuk pranon daljen jashtë të informacioneve, ndërsa tani janë parapërgatitur nga vetë qeveria russe të zënë vendet më të rëndësishme në Industrinë ruse.

Gati lançimi i Rrjetës

2006-12-04T18:33:00.000+01:00

Një Ojq e vogël në Ballkan e ka fituar luftën e saj, vazhdon në rrugën e saj, e fortë në atë çfarë ka mbështetur e mbrojtur gjithmonë, sot po arrin rezultate të rëndësishme e unike për karakteristikat e tyre. Etleboro nuk është tjetër veçse një strukturë e thjeshtë, e përbërë prej personalitetesh të shumta e të ndryshme, të vogla a të mëdhaja qofshin ato, por të gjitha me një forcë të madhe vullneti, inteligjence e humanizmi. Një realitet ky që edhe pse larg Italisë dëgjohet gjithë forcë e energji revolucionare: të shumtë janë ato që na shkruajnë e na thërrasin, përshkojnë kilometra për të mbërritur në një tokë të largët e të huaj. E kjo ndodh sepse personat e kuptojnë me intuitë se nuk shohim iluzione e nuk mburremi për pushtet, por ju ofrojmë shkencën e inteligjencën, njohurinë e edukojmë personat të kërkojnë në vetvete përgjigjet e pyetjeve të tyre.

Etleboro nuk është një organizate personash, por një bagazh njohurish, informacionesh, ekonomike e shkencore, fryt i kërkimeve, i eksperiencave e i mendjeve të përbërësve të saj. Sot mund të themi me vendosmëri që projekti ynë është diçka që është i destinuar për të gjithë shoqërinë, një pikë nisje për erën e re të informacionit e të ekonomisë për t'i dhënë shoqërisë një kod etik mbi të cilin të ndërtohen jo ligje, por institucione jo pengesa por rregulla, jo struktura por organe. Mbi të tillë linjë mendimi ka lindur Rrjeta, nga studimet e intuitat e themeluesit të tij Michele Altamura, që është thesari i përbërësve të sa, e do jetë arma e të gjithëvem pasi gjithkush do e bëjë të vetën, do e marrë për vete e do e përdorë, edhe pavetëdije.
Rrjeta mbledh e përpunon informacione hap pas hapi që rritet e zhvillohet, si rezultat i bashkimit të mendjeve të përbërësve të saj, i përqëndron brenda saj e i seleksionon në mënyrë të barabartë e të njëllojtë. Përhapja e njohurive bëhet në bazën e një sistemi bashkëndarje reciproke të informacioneve që pajtimtarët kanë arritur të krijojnë me aktivitetin e tyre ekonomik e intelektiv. Vjen e ndërtohet një bazë të dhënash tek e cila mund të hyhet përmes një sistemi shpërndarës: nuk egziston një merimangë, që manipulon rrjetin e të dhënave që përmban, për t'i bërë hile më pas rregullave me të cilat jepen ato. Baza e të dhënave vihet në dispozicionin e përdoruesve që do shohin konkretizimin e një aktiviteti kërkimi e zhvillimi, konsulencë e teknikë, të paarritshme me mjetet e sotme apo të paktën jo me kosto zero e qesharake.
Informacionet mund të kryqëzohen, derisa të bëhen një instrument shumë i madh si në duart e ndërmarrjeve ashtu dhe të institucioneve e qeverive, që mund më të mund të kontrollojnë situatën ekonomike të vendit, mund të planifikojnë politikën ekonomike e t'i adresojnë masat e dekretet drejt objektivit të caktuar. Miliona informacione të klasifikuara e të përcaktura, që mund të shfletosen në rrugë të menjëhershme e me shumë lehtësi. Kërkuesit aty mund të rigjejnë një arkiv biblioteke, ndërsa ndërmarrjet do kenë një një treg e palë me të cilat të bashkëpunojnë, që të administrojnë, e jo të pësojnë, ngaterresat e tregjeve që operojnë për palët më të forta. Vetë ndërmarrjet do jenë në gjendje të krijojnë konsorciume e një rrjet komunikimi në të cilin firmat të koordinohen pa patur nevojën e marrëveshjeve e kontratave formale.

Firmat duhet të kërkojnë medoemos shkëmbimin reciprok, duhet të shkëmbejnë por jo të dëmtojnë njëri-tjetrin, duhet të internacionalizohen pa u globalizuar. Secila ruan pamvarësin e saj, por mundet në të njëjtën kohe të komunikojnë sëbashku duke përdorur një sistem më human, social e të ndershëm, pasi objektivi kësaj rradhe nuk do jetë ai që më i forti të jetojë mbi shpatullat e tjetrit, por të qënurit efektiv e konkurrues falë bashkimit e transparencës reciproke.

Michele Altamura ka filluar t'a bëjë të gjithën shumë kohë më parë, duke u ndeshur me një botë të re e të panjohur për masën, por egzistën e së cilës personat e ndjejnë. Rrjeta lind në një kontekst shumë të vështirë, nga një eksperiencë direkte me mediat e me manipulimin e informacionit, nga një eksperiencë e gjatë e administrimit dhe krijimi të database. Realisht arma e vërtetë që përdorin Bankat e Qeveritë e korruptuara për pak thërrime të mjera, janë database, janë softëare që vendosin taksat doganore, kreditë bankare e dhënien e kredisë.

Shpejt monedha elektronike do zëvendësojë atë të letrës, e përgjigjia për fajden e re është të reshtet së përdoruri monedha e të kërkohet këmbimi i mallrave e produkteve, pasi sot jemi ulur mbi asgjënë, para janë shkrirë nëpër sistemet informatike e paguajmë interesin mbi asgjë gjë, por duke dhënë në hipotekë shtëpi e të mira materiale prej së vërteti. Sistemi i Rrjetës është sistemi që na kanë fshehur, e që akoma sot vazhdojë t'i çensurojnë deklaratat e intervistat e Michele Altamura, kur vite më parë një bankë zgjedhi projektin e tij e vendosi t'a financojë atë. Pastaj papritmas iu tërhoq financimi, e detyroi Z.Altamura t'a vazhdojë punën e filuar në klandestinitet. Etleboro u vu në heshtje, e pas kësaj qëndron një e verdhë, që do mbrohet e demaskohet nga të gjithë ata që do bashkohen nën një flamur të vetëm, që e njohin si të tillë. Të parët tanë kanë luftuar për diçka, për të qënë të lirë, e jo skllevër të faturave; nuk duhet të ndahemi pasi atë duan, por të gjithë jemi mbi të njëjtën barkë. Sidoqoftë sot një fitore e madhe është arritur, Rrjeta më në fund do fillojë, jemi gati, madje krejësisht gati.

Me 350 aplikime programimi, do fillojë një projekt që do realizojë një revolucion pa e kuptuar askush, që lëviz e ngre një organizim sovranacional që avancon i padukshëm. Ndërmarrjet e vogla e të mesme kanë besuar tek ai dhe e kanë financuar për të patur në dispozicion softëarin e tyre, pa to sot nuk do diskutonim mbi këtë fitore. Sistemi duhet të thithet nga ndërmarrja e vogël dhe e mesme, për të kundërshtuar titanët e mëdhenj e për të mos humbur identitetin, për t'i mundur shkencëtarët që me mendjen e tyre të ndritur, e bashkë me grupet industriale që kanë blerë liçensimet e shkencëtarëve të vërtetë dhe i kanë përvetësuar ato. Prej kohësh mendje shumë të rafinuara kriminale po ndërtojnë një ADN artificiale të personit, në fshehtësi e kanë bërë tashmë, por tani po i japin formë asaj ideje në realizimin konkret të saj, duke e shpallur të gjithën me anë të ligjeve speciale. Rrjeta është i vetmi sistem që mund t'i asgjësojë. Maksimumi 4 vjet nuk do kemi më nevoje për politikanët, pasi në vendin e tyre do vendosen Shoqata të kategorizuara, predikuesit e rinj, pasi, në themel, jemi që të gjithë klientë, përdorues e jo më qytetarë: kjo ka qënë mënyra e tyre për të ndaluar përparimin e Shteteve me anë të punimeve të Komisionit. Rrjeta është e shkruar në fatin tonë, e sot ne po kontribuojmë në ndërtimin e të ardhmes me forcat tona, po e avancojmë atë e kjo do na japë një armë të fuqishme kundra të ashtuquajturve. Fuqi antike, që akoma përleshen me mekanizmat e vjetër.